Lista zawodowych mistrzów świata wagi junior lekkiej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Waga junior lekka jest jedną z pierwszych kategorii boksu zawodowego. Została wprowadzona w roku 1920. Była uznawana do roku 1933. Ponownie została wprowadzona w roku 1959. Jej limit wynosi 130 funtów (59,0 kg).

Pierwszym bezdyskusyjnie uznawanym mistrzem świata był od roku 1921 Amerykanin Johnny Dundee. Do roku 1969 był jeden powszechnie uznawany mistrz świata. Po powstaniu nowych organizacji boksu zawodowego, każda uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata powszechnie uznanych oraz czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
18 listopada 1921 30 maja 1923 Johnny Dundee  Stany Zjednoczone Uniwersalny 4

Dundee został pierwszym mistrzem kategorii junior lekkiej po zwycięstwie nad George'em KO Chaneyem przez dyskwalifikację w 5 rundzie

30 maja 1923 17 grudnia 1923 Jack Bernstein  Stany Zjednoczone Uniwersalny 1
17 grudnia 1923 20 czerwca 1924 Johnny Dundee  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
20 czerwca 1924 15 grudnia 1924 Steve "Kid" Sullivan  Stany Zjednoczone Uniwersalny 2
15 grudnia 1924 2 grudnia 1925 Mike Ballerino  Stany Zjednoczone Uniwersalny 3
2 grudnia 1925 20 grudnia 1929 Tod Morgan  Stany Zjednoczone Uniwersalny 12
20 grudnia 1929 15 lipca 1931 Benny Bass  Stany Zjednoczone Uniwersalny 2/3
15 lipca 1931 25 grudnia 1933 Kid Chocolate  Kuba Uniwerselny 7
25 grudnia 1933 1934 Frankie Klick  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0

Klick przeszedł do wyższej wagi a NBA zaprzestało nadawania tytułów w tej kategorii wagowej[1].

20 lipca 1959 16 marca 1960 Harold Gomes  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0

Po wznowieniu przez NBA nadawania tytułów w tej kategorii Gomes został pierwszym mistrzem pokonując Paula Jorgensena.

16 marca 1960 15 czerwca 1967 Flash Elorde  Filipiny Uniwersalny (WBA i WBC) 9
15 czerwca 1967 14 grudnia 1967 Yoshiaki Numata  Japonia WBA i WBC 0
14 grudnia 1967 19 stycznia 1969 Hiroshi Kobayashi  Japonia WBA i WBC 2

Kobayashi został pozbawiony tytułu przez WBC za uchylanie się od walki pomimo podpisanej umowy z Rene Barrientosem[2].

19 stycznia 1969 29 lipca 1971 Hiroshi Kobayashi  Japonia WBA 4
15 lutego 1969 5 kwietnia 1970 René Barrientos  Filipiny WBC 0

Barrientos zdobył wakujący tytuł po pokonaniu Amerykanina Rubena Navarro[3].

5 kwietnia 1970 10 października 1971 Yoshiaki Numata  Japonia WBC 3
29 lipca 1971 25 kwietnia 1972 Alfredo Marcano  Wenezuela WBA 1
10 października 1971 28 lutego 1974 Ricardo Arredondo  Meksyk WBC 5
25 kwietnia 1972 12 marca 1973 Ben Villaflor  Filipiny WBA 1
12 marca 1973 17 października 1973 Kuniaki Shibata  Japonia WBA 1
17 października 1973 16 października 1976 Ben Villaflor  Filipiny WBA 5
28 lutego 1974 5 lipca 1975 Kuniaki Shibata  Japonia WBC 3
5 lipca 1975 28 stycznia 1978 Alfredo Escalera  Portoryko WBC 10
16 października 1976 2 sierpnia 1980 Samuel Serrano  Portoryko WBA 10
28 stycznia 1978 1980 Alexis Argüello  Nikaragua WBC 8

Argüello pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii lekkiej.

2 sierpnia 1980 9 kwietnia 1981 Yasutsune Uehara  Japonia WBA 1
11 grudnia 1980 8 marca 1981 Rafael Limón  Meksyk WBC 0
8 marca 1981 29 sierpnia 1981 Cornelius Boza Edwards  Uganda WBC 1
9 kwietnia 1981 19 stycznia 1983 Samuel Serrano  Portoryko WBA 3
29 sierpnia 1981 29 maja 1982 Rolando Navarrete  Filipiny WBC 1
29 maja 1982 11 grudnia 1982 Rafael Limón  Meksyk WBC 1
11 grudnia 1982 czerwiec 1983 Bobby Chacon  Stany Zjednoczone WBC 1

Chacon został pozbawiony tytułu po odmowie walki z Héctorem Camacho.

19 stycznia 1983 26 lutego 1984 Roger Mayweather  Stany Zjednoczone WBA 2
7 sierpnia 1983 1984 Héctor Camacho  Portoryko WBC 1

Camacho pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii lekkiej.

26 lutego 1984 19 maja 1985 Rocky Lockridge  Stany Zjednoczone WBA 2
22 kwietnia 1984 15 lutego 1985 Hwan-Kil Yuh  Korea Południowa IBF 1
13 września 1984 1987 Julio César Chávez  Meksyk WBC 9

Chávez pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii lekkiej.

15 lutego 1985 12 lipca 1985 Lester Ellis  Australia IBF 1
19 maja 1985 24 maja 1986 Wilfredo Gómez  Portoryko WBA 0
12 lipca 1985 9 sierpnia 1987 Barry Michael  Australia IBF 3
24 maja 1986 27 września 1986 Alfredo Layne  Panama WBA 0
27 września 1986 1991 Brian Mitchell  Republika Południowej Afryki WBA 12

Mitchell zremisował pojedynek unifikacyjny z mistrzem IBF Tony Lopezem a po decyzji o pojedynku rewanżowym został pozbawiony tytułu WBA.

9 sierpnia 1987 23 lipca 1988 Rocky Lockridge  Stany Zjednoczone IBF 2
29 lutego 1988 7 maja 1994 Azumah Nelson  Ghana WBC 10
23 lipca 1988 7 października 1989 Tony Lopez  Stany Zjednoczone IBF 3
29 kwietnia 1989 1989 John John Molina  Portoryko WBO 0

Molina został pierwszym mistrzem organizacji WBO po zwycięstwie nad Juanem La Porte. Pozostawił tytuł wakujący przystępując do pojedynku z Tony Lopezem o pas IBF[4].

7 października 1989 20 maja 1990 John John Molina  Portoryko IBF 1
9 grudnia 1989 21 marca 1992 Kamel Bou Ali  Tunezja WBO 2
20 maja 1990 13 września 1991 Tony Lopez  Stany Zjednoczone IBF 3
28 czerwca 1991 1991 Joey Gamache  Stany Zjednoczone WBA 0

Gamache zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Jerry Ngobeni przez TKO w 10r. Pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wyższej kategorii[5].

13 września 1991 1991 Brian Mitchell  Republika Południowej Afryki IBF 0

Mitchell pozostawił wakujący tytuł po ogłoszeniu zakończenia kariery.

22 listopada 1991 kwiecień 1995 Genaro Hernandez  Stany Zjednoczone WBA 8

Hernandez zdobył wakujący tytuł po pokonaniu Daniela Londasa przez TKO w 9r. Zrezygnował z tytułu przystępując do walki z Oscarem de la Hoyą o tytuł WBO w wadze lekkiej[6].

22 lutego 1992 1995 John John Molina  Portoryko IBF 7

Molina pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii lekkiej.

21 marca 1992 4 września 1992 Daniel Londas  Francja WBO 0
4 września 1992 5 marca 1994 Jimmi Bredahl  Dania WBO 1
5 marca 1994 1994 Oscar de la Hoya  Stany Zjednoczone WBO 1

De la Hoya pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii lekkiej.

7 maja 1994 17 września 1994 Jesse James Leija  Stany Zjednoczone WBC 0
17 września 1994 1 grudnia 1995 Gabriel Ruelas  Meksyk WBC 2
24 września 1994 styczeń 1997 Regilio Tuur  Holandia WBO 6

Tuur zdobył wakujący tytuł pokonując Eugene Speeda[7]. Pozostawił wakujący tytuł ogłaszając 16 stycznia 1997 zakończenie kariery.

22 kwietnia 1995 9 lipca 1995 Eddie Hopson  Stany Zjednoczone IBF 0
9 lipca 1995 15 grudnia 1995 Tracy Harris Patterson  Stany Zjednoczone IBF 0
21 października 1995 5 września 1998 Yong Soo Choi  Korea Południowa WBA 7
1 grudnia 1995 22 marca 1997 Azumah Nelson  Ghana WBC 1
15 grudnia 1995 1998 Arturo Gatti  Kanada IBF 3

Gatti pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii lekkiej.

22 marca 1997 3 października 1998 Genaro Hernandez  Stany Zjednoczone WBC 3
19 grudnia 1997 1998 Barry Jones  Wielka Brytania WBO 0

Jones zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Wilsonem Palacio[8]. Pozostawił wakujący tytuł nie mogąc przystąpić do jego obrony ze względów zdrowotnych.

13 marca 1998 23 października 1999 Roberto García  Stany Zjednoczone IBF 2
16 maja 1998 7 sierpnia 1999 Anatolij Aleksandrow  Kazachstan WBO 1
5 września 1998 27 czerwca 1999 Takanori Hatakeyama  Japonia WBA 1
3 października 1998 2002 Floyd Mayweather Jr.  Stany Zjednoczone WBC 8

Mayweather pozostawił wakujący tytuł zdobywając pas WBC w wadze lekkiej po zwycięstwie 20 kwietnia 2002 nad Jose Luis Castillo[9].

27 czerwca 1999 31 października 1999 Lakva Sim  Mongolia WBA 0
7 sierpnia 1999 12 stycznia 2002 Acelino Freitas  Brazylia WBO 7
23 października 1999 październik 2000 Diego Corrales  Stany Zjednoczone IBF 3

Corrales pozostawił wakujący tytuł po zwycięstwie nad Angelem Manfredym 2 września 2000 zamierzając ubiegać się o pas WBC należący do Floyda Mayweathera Jr[10].

31 października 1999 21 maja 2000 Jong Kwon Baek  Korea Południowa WBA 1
21 maja 2000 12 stycznia 2002 Joel Casamayor  Kuba WBA 4
3 grudnia 2000 17 sierpnia 2002 Steve Forbes  Stany Zjednoczone IBF 1

Forbes pozbawiony został tytułu w przeddzień walki z Davidem Santosem nie mogąc utrzymać limitu wagi.

12 stycznia 2002 15 stycznia 2004 Acelino Freitas  Brazylia WBA & WBO 3

Freitas zrezygnował z tytułów zdobywając 3 stycznia 2004, po zwycięstwie nad Arturem Grigorianem, pas WBO w wadze lekkiej.

24 sierpnia 2002 15 sierpnia 2003 Sirimongkol Singwangcha  Tajlandia WBC 1
1 lutego 2003 31 lipca 2004 Carlos Hernández  Stany Zjednoczone IBF 1
15 sierpnia 2003 28 lutego 2004 Jesús Chávez  Meksyk WBC 0
15 stycznia 2004 30 kwietnia 2005 Yodsanan Sor Nanthachai  Tajlandia WBA 2
28 lutego 2004 31 lipca 2004 Érik Morales  Meksyk WBC 1
6 marca 2004 2004 Diego Corrales  Stany Zjednoczone WBO 0

Corrales pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii lekkiej.

15 lipca 2004 8 kwietnia 2005 Mike Anchondo  Stany Zjednoczone WBO 0

Anchondo zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Julio Pablo Chaconem[11].

31 lipca 2004 2004 Érik Morales  Meksyk WBC & IBF 0

Morales decydując się na obronę tytułu WBC z Marco Antonio Barrerą zrezygnował z tytułu organizacji IBF, której oficjalnym pretendentem był Robbie Peden.

sierpień 2004 27 listopada 2004 Érik Morales  Meksyk WBC 1
27 listopada 2004 17 września 2005 Marco Antonio Barrera  Meksyk WBC 2
23 stycznia 2005 17 września 2005 Robbie Peden  Australia IBF 0
8 kwietnia 2005 15 września 2006 Jorge Rodrigo Barrios  Argentyna WBO 2

Barrios został pozbawiony tytułu w przeddzień walki z Joan Guzmánem nie mogąc utrzymać limitu wagi.

30 kwietnia 2005 5 sierpnia 2006 Vicente Mosquera  Panama WBA 1
17 września 2005 2006 Marco Antonio Barrera  Meksyk WBC i IBF 0

Barrera został pozbawiony tytułu IBF.

2006 17 marca 2007 Marco Antonio Barrera  Meksyk WBC 2
31 maja 2006 29 lipca 2006 Cassius Baloyi  Republika Południowej Afryki IBF 0
29 lipca 2006 4 listopada 2006 Gairy St. Clair  Australia IBF 0
5 sierpnia 2006 wrzesień 2008 Edwin Valero  Wenezuela WBA 4

Valero zrezygnował z tytułu przechodząc do wagi lekkiej.

16 września 2006 maj 2008 Joan Guzmán  Dominikana WBO 2

Guzman zdobył tytuł pokonując Jorge Rodrigo Barriosa, który stracił go przed walką nie mogąc dotrzymać limitu wagowego. Pozostawił wakujący tytuł przenosząc się do wyższej kategorii.

4 listopada 2006 20 kwietnia 2007 Malcolm Klassen  Republika Południowej Afryki IBF 0
17 marca 2007 15 marca 2008 Juan Manuel Márquez  Meksyk WBC 1
20 kwietnia 2007 12 kwietnia 2008 Mzonke Fana  Republika Południowej Afryki IBF 1
15 marca 2008 lipiec 2008 Manny Pacquiao  Filipiny WBC 0

Pacquiao pozostawił wakujący tytuł po pokonaniu 28 czerwca Davida Diaza i zostaniu mistrzem WBC w kategorii lekkiej.

12 kwietnia 2008 18 kwietnia 2009 Cassius Baloyi  Republika Południowej Afryki IBF 1
15 maja 2008 6 września 2008 Alex Arthur  Wielka Brytania WBO 0
6 września 2008 14 marca 2009 Nicky Cook  Wielka Brytania WBO 0
28 listopada 2008 10 października 2009 Jorge Linares  Wenezuela WBA 1
20 grudnia 2008 marzec 2010 Humberto Soto  Meksyk WBC 3

Soto zdobył wakujący tytuł pokonując Francisco Lorenzo (Dominikana). Pozostawił wakujący tytuł po zdobyciu pasa mistrzowskiego w wadze lekkiej.

14 marca 2009 4 września 2010 Román Martínez  Portoryko WBO 2
18 kwietnia 2009 22 sierpnia 2009 Malcolm Klassen  Republika Południowej Afryki IBF 0
22 sierpnia 2009 luty 2010 Robert Guerrero  Stany Zjednoczone IBF 0

Guerrero pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wyższej kategorii.

10 października 2009 11 stycznia 2010 Juan Carlos Salgado  Meksyk WBA 0
11 stycznia 2010 Nadal Takashi Uchiyama  Japonia WBA
22 maja 2010 26 listopada 2010 Vitali Tajbert  Niemcy WBC 0
1 września 2010 maj 2011 Mzonke Fana  Republika Południowej Afryki IBF 0

Fana został pozbawiony tytułu za odmowę pojedynku z pretendentem Argenisem Mendezem z Dominikany[12].

4 września 2010 wrzesień 2011 Ricky Burns  Wielka Brytania WBO 3

Burns pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii lekkiej.

26 listopada 2010 27 października 2012 Takahiro Aō  Japonia WBC 3
10 września 2011 9 marca 2013 Juan Carlos Salgado  Meksyk IBF 3

Salgado zdobył wakujący tytuł zwyciężając Argenisa Mendeza z Dominikany[13].

26 listopada 2011 20 lipca 2012 Adrien Broner  Stany Zjednoczone WBO 1

Broner zdobył wakujący tytuł nokautując w trzeciej rundzie Argentyńczyka Vincente Martina Rodrigueza. Został pozbawiony tytułu za niedotrzymanie limitu wagowego w przeddzień pojedynku z Amerykaninem Vincente Escobarem, który wygrał przez techniczny nokaut w piątej rundzie.

15 września 2012 Nadal Román Martínez  Portoryko WBO 1

Martínez zdobył wakujący tytuł, pokonując na punkty Miguela Beltrana Jr'a

27 października 2012 8 kwietnia 2013 Gamaliel Díaz  Meksyk WBC 0
9 marca 2013 Nadal Argenis Mendez  Dominikana IBF
8 kwietnia 2013 Nadal Takashi Miura  Japonia WBC

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]