Lista zawodowych mistrzów świata wagi junior muszej w boksie

Waga junior musza jest jedną z młodszych kategorii boksu zawodowego. Została wprowadzona w roku 1920 z limitem 109 funtów. W roku 1922 NBA a w roku 1929 NYSAC zlikwidowały tę kategorię wagową. Reaktywowana została w roku 1975 przez WBC z limitem 108 funtów a następnie przyjęta przez WBA (1975), IBF (1983) i WBO (1989). Jej limit wynosi 49,0 kg (108 funtów).

Każda z federacji boksu zawodowego uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

- World Boxing Association (WBA) powstała w roku 1962 na bazie istniejącej od 1921 roku National Boxing Association (NBA),

- World Boxing Council (WBC) założona w roku 1963,

- International Boxing Federation (IBF) założona w 1983,

- World Boxing Organization (WBO) założona w roku 1988.

Zdobycie tytułu	Utrata tytułu	Mistrz		Organizacja	Obrona tytułu
4 kwietnia 1975	kwiecień 1975	Franco Udella	Włochy	WBC	0
Udella został inauguracyjnym mistrzem organizacji WBC po zwycięstwie nad Valentino Martinezem. Pozbawiony tytułu po odmowie walki z Rafaelem Loverem^[1].
23 sierpnia 1975	2 lipca 1976	Jaime Rios	Panama	WBA	1
Rios został pierwszym mistrzem organizacji WBA po zwycięstwie nad Rigoberto Marcano^[2].
13 września 1975	19 lutego 1978	Luis Estaba	Wenezuela	WBC	11
Estaba zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie przez KO w 4r nad Rafaelem Loverą^[3].
2 lipca 1976	10 października 1976	Juan Antonio Guzman	Dominikana	WBA	0
10 października 1976	8 marca 1981	Yoko Gushiken	Japonia	WBA	13
19 lutego 1978	6 maja 1978	Freddy Castillo	Meksyk	WBC	0
6 maja 1978	30 września 1978	Netrnoi Sor Vorasingh	Tajlandia	WBC	1
30 września 1978	3 stycznia 1980	Sung Jun Kim	Korea Południowa	WBC	3
3 stycznia 1980	24 marca 1980	Shigeo Nakajima	Japonia	WBC	0
24 marca 1980	6 lutego 1982	Hilario Zapata	Panama	WBC	8
8 marca 1981	19 lipca 1981	Pedro Flores	Meksyk	WBA	0
19 lipca 1981	16 grudnia 1981	Hwan Jin Kim	Korea Południowa	WBA	1
16 grudnia 1981	10 lipca 1983	Katsuo Tokashiki	Japonia	WBA	5
6 lutego 1982	13 kwietnia 1982	Amado Ursua	Meksyk	WBC	0
13 kwietnia 1982	20 lipca 1982	Tadashi Tomori	Japonia	WBC	0
20 lipca 1982	26 marca 1983	Hilario Zapata	Panama	WBC	2
26 marca 1983	27 czerwca 1988	Jung Koo Chang	Korea Południowa	WBC	15
Chang zrezygnował z tytułu ogłaszając zakończenie kariery. Wrócił na ring po roku przerwy.
10 lipca 1983	19 maja 1984	Lupe Madera	Meksyk	WBA	1
10 grudnia 1983	1986	Dodie Boy Penalosa	Filipiny	IBF	3
Penalosa został pierwszym mistrzem organizacji IBF wygrywając z Satoshi Shingaki. Zrezygnował z tytułu przechodząc do kategorii muszej^[4].
19 maja 1984	29 marca 1985	Francisco Quiroz	Dominikana	WBA	1
29 marca 1985	8 grudnia 1985	Joey Olivo	Stany Zjednoczone	WBA	1
8 grudnia 1985	17 grudnia 1991	Myung-Woo Yuh	Korea Południowa	WBA	17
7 grudnia 1986	4 listopada 1988	Jum-Hwan Choi	Korea Południowa	IBF	3
4 listopada 1988	2 maja 1989	Tacy Macalos	Filipiny	IBF	0
11 grudnia 1988	19 marca 1989	German Torres	Meksyk	WBC	0
19 marca 1989	25 czerwca 1989	Yul Woo Lee	Korea Południowa	WBC	0
2 maja 1989	29 lipca 1990	Muangchai Kittikasem	Tajlandia	IBF	3
19 maja 1989	marzec 1992	Jose De Jesus	Portoryko	WBO	3
Jose De Jesus został pierwszym mistrzem federacji WBO pokonując Fernando Martineza. Pozbawiony tytułu za zaniechanie jego obrony^[5].
25 czerwca 1989	19 grudnia 1990	Humberto González	Meksyk	WBC	5
29 lipca 1990	16 marca 1993	Michael Carbajal	Stany Zjednoczone	IBF	7
19 grudnia 1990	25 marca 1991	Rolando Pascua	Filipiny	WBC	0
25 marca 1991	3 czerwca 1991	Melchor Cob Castro	Meksyk	WBC	0
3 czerwca 1991	16 marca 1993	Humberto González	Meksyk	WBC	4
17 grudnia 1991	18 listopada 1992	Hiroki Ioka	Japonia	WBA	2
31 lipca 1992	15 lipca 1994	Josue Camacho	Portoryko	WBO	1
18 listopada 1992	1993	Myung-Woo Yuh	Korea Południowa	WBA	1
Myung Woo Yuh zakończył karierę po zwycięskiej obronie tytułu 25 lipca 1993^[6].
16 marca 1993	19 lutego 1994	Michael Carbajal	Stany Zjednoczone	WBC i IBF	2
21 października 1993	4 lutego 1995	Leo Gamez	Wenezuela	WBA	3
19 lutego 1994	15 lipca 1995	Humberto González	Meksyk	WBC & IBF	3
15 lipca 1994	12 listopada 1994	Michael Carbajal	Stany Zjednoczone	WBO	0
Carbajal pozbawiony został pasa za przystapienie do pojedynku z Humberto Gonzálezem o tytuły WBC i IBF. Przegrał na punkty niejednogłośną decyzją sędziów.
23 listopada 1994	18 listopada 1995	Paul Weir	Wielka Brytania	WBO	1
4 lutego 1995	13 stycznia 1996	Hi Yong Choi	Korea Południowa	WBA	1
15 lipca 1995	12 listopada 1995	Saman Sorjaturong	Tajlandia	WBC i IBF	1
15 lipca 1995 Sorjaturong pokonał Humberto Gonzáleza w walce o pasy WBC i IBF. Pojedynek uznany został przez Ring Magazine za walkę roku. Zrezygnował z tytułu IBF, pozostając posiadaczem pasa WBC, po zwycięskiej obronie z Yuichi Hosono 12 listopada 1995^[7].
12 listopada 1995	17 października 1999	Saman Sorjaturong	Tajlandia	WBC	10
18 listopada 1995	8 lutego 1997	Jacob Matlala	Republika Południowej Afryki	WBO	2
Matlala zrezygnował z tytułu WBO przystępując do walki o tytuł organizacji IBA^[8].
13 stycznia 1996	21 maja 1996	Carlos Murillo	Panama	WBA	1
16 marca 1996	18 stycznia 1997	Michael Carbajal	Stany Zjednoczone	IBF	2
Carbajal zdobył wakujący tytuł pokonując Melchiora Coba Castro^[9].
21 maja 1996	3 grudnia 1996	Keiji Yamaguchi	Japonia	WBA	1
3 grudnia 1996	lipiec 2000	Pichit Chor Siriwat	Tajlandia	WBA	5
Siriwat został pozbawiony tytułu po odmowie walki z oficjalnym pretendentem Rosendo Alvarezem.
18 stycznia 1997	29 sierpnia 1998	Mauricio Pastrana	Kolumbia	IBF	1
Pastrana stracił tytuł nie mając wymaganego limitu wagi w wygranym pojedynku z Carlosem Murillo^[10].
31 maja 1997	25 sierpnia 1997	Jesus Chong	Meksyk	WBO	0
25 sierpnia 1997	17 stycznia 1998	Melchor Cob Castro	Meksyk	WBO	0
17 stycznia 1998	5 grudnia 1998	Juan Domingo Cordoba	Argentyna	WBO	1
5 grudnia 1998	31 lipca 1999	Jorge Arce	Meksyk	WBO	1
18 grudnia 1998	2 października 1999	Will Grigsby	Stany Zjednoczone	IBF	1
31 lipca 1999	sierpień 1999	Michael Carbajal	Stany Zjednoczone	WBO	0
Carbajal zakończył karierę po zwycięskiej walce z Jorge Arce 31 lipca 1999.
2 października 1999	28 listopada 2002	Ricardo López	Meksyk	IBF	2
Ricardo López pozostawił wakujący tytuł po ogłoszeniu zakończenia kariery 28 listopada 2002. W ostatniej walce w obronie tytułu pokonał Zolani'ego Petelo 29 września 2001^[11].
17 października 1999	6 lipca 2002	Yo-Sam Choi	Korea Południowa	WBC	3
19 lutego 2000	lipiec 2000	Masibulele Makepula	Republika Południowej Afryki	WBO	0
Makepula zdobył wakujący tytuł po pokonaniu Jacoba Matlali. Stracił tytuł przechodząc do kategorii muszej^[12].
12 sierpnia 2000	3 marca 2001	Beibis Mendoza	Kolumbia	WBA	0
3 marca 2001	2 października 2004	Rosendo Alvarez	Nikaragua	WBA	3
Alvarez został pozbawiony pasa nie mając wymaganego limitu wagi w wygranej walce w obronie tytuły z Beibisem Mendozą^[13].
14 kwietnia 2001	30 kwietnia 2005	Nelson Dieppa	Portoryko	WBO	5
6 lipca 2002	2005	Jorge Arce	Meksyk	WBC	7
Arce pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii muszej^[14].
15 lutego 2003	14 maja 2005	Victor Burgos	Meksyk	IBF	2
11 marca 2005	10 września 2005	Eric Ortiz	Meksyk	WBC	0
29 kwietnia 2005	20 maja 2006	Roberto Vásquez	Panama	WBA	3
Vásquez zdobył wakujący tytuł pokonując Beibisa Mendozę. Zrezygnował z tytułu przechodząc do kategorii muszej^[15].
30 kwietnia 2005	25 września 2007	Hugo Fidel Cázares	Meksyk	WBO	5
14 maja 2005	7 stycznia 2006	Will Grigsby	Stany Zjednoczone	IBF	0
10 września 2005	10 sierpnia 2006	Brian Viloria	Stany Zjednoczone	WBC	1
7 stycznia 2006	19 kwietnia 2009	Ulises Solís	Meksyk	IBF	8
2 sierpnia 2006	18 stycznia 2007	Kōki Kameda	Japonia	WBA	1
Kameda pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii muszej.
10 sierpnia 2006	2 lutego 2007	Omar Niño Romero	Meksyk	WBC	1
Romero został pozbawiony tytułu po pozytywnym teście antydopingowym wykonanym po rewanżowej walce z Brianem Vilorią 18 listopada 2006^[16].
14 kwietnia 2007	21 listopada 2009	Édgar Sosa	Meksyk	WBC	10
22 czerwca 2007	8 grudnia 2007	Juan Carlos Reveco	Argentyna	WBA	1
8 grudnia 2007	2008	Brahim Asloum	Francja	WBA	0
Asloum zawiesił tytuł a następnie 6 września 2009 ogłosił zakończenie kariery.
25 września 2007	28 sierpnia 2010	Iván Calderón	Portoryko	WBO	6
19 kwietnia 2009	23 stycznia 2010	Brian Viloria	Stany Zjednoczone	IBF	1
6 maja 2009	28 sierpnia 2010	Giovani Segura	Meksyk	WBA	3
Segura 14 marca 2009 po zwycięstwie nad Cesarem Conchilą został przejściowym mistrzem WBA. 6 maja został uznany mistrzem regularnym.
21 listopada 2009	19 czerwca 2010	Rodel Mayol	Filipiny	WBC	1
23 stycznia 2010	29 maja 2010	Carlos Tamara	Kolumbia	IBF	0
29 maja 2010	30 kwietnia 2011	Luis Alberto Lazarte	Argentyna	IBF	2
19 czerwca 2010	6 listopada 2010	Omar Niño Romero	Meksyk	WBC	1
28 sierpnia 2010	2010	Giovani Segura	Meksyk	WBA Super i WBO	0
Segura po pokonaniu Ivana Calderóna zdobył tytuł WBO oraz został super mistrzem WBA. Walka ta została uznana przez Ring Magazine za walkę roku. Zrezygnował z obrony tytuły WBA.
2010	kwiecień 2011	Giovani Segura	Meksyk	WBO	1
Segura pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wyższej kategorii.
6 listopada 2010	30 kwietnia 2011	Gilberto Keb Baas	Meksyk	WBC	1
luty 2011	listopad 2012	Román González	Nikaragua	WBA	5
Gonzalez 24 października 2010 po pokonaniu Francisco Rosasa został mistrzem tymczasowym WBA a następnie w lutym 2011 awansowany na mistrza regularnego. W listopadzie 2012 po piątej skutecznej obronie tytułu otrzymał tytuł supermistrza.
kwiecień 2011	30 kwietnia 2011	Jesús Géles	Kolumbia	WBO	0
Géles od 5 lutego 2011 był mistrzem tymczasowym. Po rezygnacji z tytułu Giovaniego Segury został mistrzem pełnoprawnym.
30 kwietnia 2011	8 października 2011	Ramón García Hirales	Meksyk	WBO	0
30 kwietnia 2011	lipiec 2012	Ulises Solís	Meksyk	IBF	1
Solis został pozbawiony tytułu ze względu na niemożność jego obrony spowodowaną przewlekłą kontuzją (złamana szczęka)^[17].
30 kwietnia 2011	23 grudnia 2011	Adrián Hernández	Meksyk	WBC	1
8 października 2011	Nadal	Donnie Nietes	Filipiny	WBO
23 grudnia 2011	6 października 2012	Kompayak Porpramook	Tajlandia	WBC	1
lipiec 2012	Nadal	John Riel Casimero	Filipiny	IBF
Casimero 10 lutego 2012 zdobył tytuł mistrza tymczasowego zwyciężając Luisa Alberto Lazarte. Został awansowany na mistrza regularnego po pozbawieniu tytułu Ulisesa Solisa^[18].
6 października 2012	Nadal	Adrián Hernández	Meksyk	WBC
listopad 2012	Nadal	Román González	Nikaragua	WBA Super
31 grudnia 2012	Nadal	Kazuto Ioka	Japonia	WBA
Ioka zdobył wakujący tytuł mistrza regularnego WBA zwciężając przez techniczny nokaut w szóstej rundzie Jose Alfredo Rodrigueza^[19].