Lista zawodowych mistrzów świata wagi junior muszej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Waga junior musza jest jedną z młodszych kategorii boksu zawodowego. Została wprowadzona w roku 1920 z limitem 109 funtów. W roku 1922 NBA a w roku 1929 NYSAC zlikwidowały tę kategorię wagową. Reaktywowana została w roku 1975 przez WBC z limitem 108 funtów a następnie przyjęta przez WBA (1975), IBF (1983) i WBO (1989). Jej limit wynosi 49,0 kg (108 funtów).

Każda z federacji boksu zawodowego uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

- World Boxing Association (WBA) powstała w roku 1962 na bazie istniejącej od 1921 roku National Boxing Association (NBA),

- World Boxing Council (WBC) założona w roku 1963,

- International Boxing Federation (IBF) założona w 1983,

- World Boxing Organization (WBO) założona w roku 1988.

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
4 kwietnia 1975 kwiecień 1975 Franco Udella  Włochy WBC 0

Udella został inauguracyjnym mistrzem organizacji WBC po zwycięstwie nad Valentino Martinezem. Pozbawiony tytułu po odmowie walki z Rafaelem Loverem[1].

23 sierpnia 1975 2 lipca 1976 Jaime Rios  Panama WBA 1

Rios został pierwszym mistrzem organizacji WBA po zwycięstwie nad Rigoberto Marcano[2].

13 września 1975 19 lutego 1978 Luis Estaba  Wenezuela WBC 11

Estaba zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie przez KO w 4r nad Rafaelem Loverą[3].

2 lipca 1976 10 października 1976 Juan Antonio Guzmán  Dominikana WBA 0
10 października 1976 8 marca 1981 Yoko Gushiken  Japonia WBA 13
19 lutego 1978 6 maja 1978 Freddy Castillo  Meksyk WBC 0
6 maja 1978 30 września 1978 Netrnoi Sor Vorasingh  Tajlandia WBC 1
30 września 1978 3 stycznia 1980 Sung Jun Kim  Korea Południowa WBC 3
3 stycznia 1980 24 marca 1980 Shigeo Nakajima  Japonia WBC 0
24 marca 1980 6 lutego 1982 Hilario Zapata  Panama WBC 8
8 marca 1981 19 lipca 1981 Pedro Flores  Meksyk WBA 0
19 lipca 1981 16 grudnia 1981 Hwan Jin Kim  Korea Południowa WBA 1
16 grudnia 1981 10 lipca 1983 Katsuo Tokashiki  Japonia WBA 5
6 lutego 1982 13 kwietnia 1982 Amado Ursua  Meksyk WBC 0
13 kwietnia 1982 20 lipca 1982 Tadashi Tomori  Japonia WBC 0
20 lipca 1982 26 marca 1983 Hilario Zapata  Panama WBC 2
26 marca 1983 27 czerwca 1988 Jung Koo Chang  Korea Południowa WBC 15

Chang zrezygnował z tytułu ogłaszając zakończenie kariery. Wrócił na ring po roku przerwy.

10 lipca 1983 19 maja 1984 Lupe Madera  Meksyk WBA 1
10 grudnia 1983 1986 Dodie Boy Penalosa  Filipiny IBF 3

Penalosa został pierwszym mistrzem organizacji IBF wygrywając z Satoshi Shingaki. Zrezygnował z tytułu przechodząc do kategorii muszej[4].

19 maja 1984 29 marca 1985 Francisco Quiroz  Dominikana WBA 1
29 marca 1985 8 grudnia 1985 Joey Olivo  Stany Zjednoczone WBA 1
8 grudnia 1985 17 grudnia 1991 Yuh Myung-Woo  Korea Południowa WBA 17
7 grudnia 1986 4 listopada 1988 Choi Jum-Hwan  Korea Południowa IBF 3
4 listopada 1988 2 maja 1989 Tacy Macalos  Filipiny IBF 0
11 grudnia 1988 19 marca 1989 German Torres  Meksyk WBC 0
19 marca 1989 25 czerwca 1989 Yul Woo Lee  Korea Południowa WBC 0
2 maja 1989 29 lipca 1990 Muangchai Kittikasem  Tajlandia IBF 3
19 maja 1989 marzec 1992 Jose De Jesus  Portoryko WBO 3

Jose De Jesus został pierwszym mistrzem federacji WBO pokonując Fernando Martineza. Pozbawiony tytułu za zaniechanie jego obrony[5].

25 czerwca 1989 19 grudnia 1990 Humberto González  Meksyk WBC 5
29 lipca 1990 16 marca 1993 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone IBF 7
19 grudnia 1990 25 marca 1991 Rolando Pascua  Filipiny WBC 0
25 marca 1991 3 czerwca 1991 Melchor Cob Castro  Meksyk WBC 0
3 czerwca 1991 16 marca 1993 Humberto González  Meksyk WBC 4
17 grudnia 1991 18 listopada 1992 Hiroki Ioka  Japonia WBA 2
31 lipca 1992 15 lipca 1994 Josue Camacho  Portoryko WBO 1
18 listopada 1992 1993 Yuh Myung-Woo  Korea Południowa WBA 1

Myung Woo Yuh zakończył karierę po zwycięskiej obronie tytułu 25 lipca 1993[6].

16 marca 1993 19 lutego 1994 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone WBC i IBF 2
21 października 1993 4 lutego 1995 Leo Gamez  Wenezuela WBA 3
19 lutego 1994 15 lipca 1995 Humberto González  Meksyk WBC & IBF 3
15 lipca 1994 12 listopada 1994 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone WBO 0

Carbajal pozbawiony został pasa za przystapienie do pojedynku z Humberto Gonzálezem o tytuły WBC i IBF. Przegrał na punkty niejednogłośną decyzją sędziów.

23 listopada 1994 18 listopada 1995 Paul Weir  Wielka Brytania WBO 1
4 lutego 1995 13 stycznia 1996 Hi Yong Choi  Korea Południowa WBA 1
15 lipca 1995 12 listopada 1995 Saman Sorjaturong  Tajlandia WBC i IBF 1

15 lipca 1995 Sorjaturong pokonał Humberto Gonzáleza w walce o pasy WBC i IBF. Pojedynek uznany został przez Ring Magazine za walkę roku.
Zrezygnował z tytułu IBF, pozostając posiadaczem pasa WBC, po zwycięskiej obronie z Yuichi Hosono 12 listopada 1995[7].

12 listopada 1995 17 października 1999 Saman Sorjaturong  Tajlandia WBC 10
18 listopada 1995 8 lutego 1997 Jacob Matlala  Republika Południowej Afryki WBO 2

Matlala zrezygnował z tytułu WBO przystępując do walki o tytuł organizacji IBA[8].

13 stycznia 1996 21 maja 1996 Carlos Murillo  Panama WBA 1
16 marca 1996 18 stycznia 1997 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone IBF 2

Carbajal zdobył wakujący tytuł pokonując Melchiora Coba Castro[9].

21 maja 1996 3 grudnia 1996 Keiji Yamaguchi  Japonia WBA 1
3 grudnia 1996 lipiec 2000 Pichit Chor Siriwat  Tajlandia WBA 5

Siriwat został pozbawiony tytułu po odmowie walki z oficjalnym pretendentem Rosendo Alvarezem.

18 stycznia 1997 29 sierpnia 1998 Mauricio Pastrana  Kolumbia IBF 1

Pastrana stracił tytuł nie mając wymaganego limitu wagi w wygranym pojedynku z Carlosem Murillo[10].

31 maja 1997 25 sierpnia 1997 Jesus Chong  Meksyk WBO 0
25 sierpnia 1997 17 stycznia 1998 Melchor Cob Castro  Meksyk WBO 0
17 stycznia 1998 5 grudnia 1998 Juan Domingo Córdoba  Argentyna WBO 1
5 grudnia 1998 31 lipca 1999 Jorge Arce  Meksyk WBO 1
18 grudnia 1998 2 października 1999 Will Grigsby  Stany Zjednoczone IBF 1
31 lipca 1999 sierpień 1999 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone WBO 0

Carbajal zakończył karierę po zwycięskiej walce z Jorge Arce 31 lipca 1999.

2 października 1999 28 listopada 2002 Ricardo López  Meksyk IBF 2

Ricardo López pozostawił wakujący tytuł po ogłoszeniu zakończenia kariery 28 listopada 2002. W ostatniej walce w obronie tytułu pokonał Zolani'ego Petelo 29 września 2001[11].

17 października 1999 6 lipca 2002 Yo-Sam Choi  Korea Południowa WBC 3
19 lutego 2000 lipiec 2000 Masibulele Makepula  Republika Południowej Afryki WBO 0

Makepula zdobył wakujący tytuł po pokonaniu Jacoba Matlali. Stracił tytuł przechodząc do kategorii muszej[12].

12 sierpnia 2000 3 marca 2001 Beibis Mendoza  Kolumbia WBA 0
3 marca 2001 2 października 2004 Rosendo Álvarez  Nikaragua WBA 3

Álvarez został pozbawiony pasa nie mając wymaganego limitu wagi w wygranej walce w obronie tytuły z Beibisem Mendozą[13].

14 kwietnia 2001 30 kwietnia 2005 Nelson Dieppa  Portoryko WBO 5
6 lipca 2002 2005 Jorge Arce  Meksyk WBC 7

Arce pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii muszej[14].

15 lutego 2003 14 maja 2005 Victor Burgos  Meksyk IBF 2
11 marca 2005 10 września 2005 Eric Ortiz  Meksyk WBC 0
29 kwietnia 2005 20 maja 2006 Roberto Vásquez  Panama WBA 3

Vásquez zdobył wakujący tytuł pokonując Beibisa Mendozę. Zrezygnował z tytułu przechodząc do kategorii muszej[15].

30 kwietnia 2005 25 września 2007 Hugo Fidel Cázares  Meksyk WBO 5
14 maja 2005 7 stycznia 2006 Will Grigsby  Stany Zjednoczone IBF 0
10 września 2005 10 sierpnia 2006 Brian Viloria  Stany Zjednoczone WBC 1
7 stycznia 2006 19 kwietnia 2009 Ulises Solís  Meksyk IBF 8
2 sierpnia 2006 18 stycznia 2007 Kōki Kameda  Japonia WBA 1

Kameda pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii muszej.

10 sierpnia 2006 2 lutego 2007 Omar Niño Romero  Meksyk WBC 1

Romero został pozbawiony tytułu po pozytywnym teście antydopingowym wykonanym po rewanżowej walce z Brianem Vilorią 18 listopada 2006[16].

14 kwietnia 2007 21 listopada 2009 Édgar Sosa  Meksyk WBC 10
22 czerwca 2007 8 grudnia 2007 Juan Carlos Reveco  Argentyna WBA 1
8 grudnia 2007 2008 Brahim Asloum  Francja WBA 0

Asloum zawiesił tytuł a następnie 6 września 2009 ogłosił zakończenie kariery.

25 września 2007 28 sierpnia 2010 Iván Calderón  Portoryko WBO 6
19 kwietnia 2009 23 stycznia 2010 Brian Viloria  Stany Zjednoczone IBF 1
6 maja 2009 28 sierpnia 2010 Giovani Segura  Meksyk WBA 3

Segura 14 marca 2009 po zwycięstwie nad Cesarem Conchilą został przejściowym mistrzem WBA. 6 maja został uznany mistrzem regularnym.

21 listopada 2009 19 czerwca 2010 Rodel Mayol  Filipiny WBC 1
23 stycznia 2010 29 maja 2010 Carlos Tamara  Kolumbia IBF 0
29 maja 2010 30 kwietnia 2011 Luis Alberto Lazarte  Argentyna IBF 2
19 czerwca 2010 6 listopada 2010 Omar Niño Romero  Meksyk WBC 1
28 sierpnia 2010 2010 Giovani Segura  Meksyk WBA Super i WBO 0

Segura po pokonaniu Ivana Calderóna zdobył tytuł WBO oraz został super mistrzem WBA. Walka ta została uznana przez Ring Magazine za walkę roku. Zrezygnował z obrony tytuły WBA.

2010 kwiecień 2011 Giovani Segura  Meksyk WBO 1

Segura pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wyższej kategorii.

6 listopada 2010 30 kwietnia 2011 Gilberto Keb Baas  Meksyk WBC 1
luty 2011 listopad 2012 Román González  Nikaragua WBA 5

Gonzalez 24 października 2010 po pokonaniu Francisco Rosasa został mistrzem tymczasowym WBA a następnie w lutym 2011 awansowany na mistrza regularnego. W listopadzie 2012 po piątej skutecznej obronie tytułu otrzymał tytuł supermistrza.

kwiecień 2011 30 kwietnia 2011 Jesús Géles  Kolumbia WBO 0

Géles od 5 lutego 2011 był mistrzem tymczasowym. Po rezygnacji z tytułu Giovaniego Segury został mistrzem pełnoprawnym.

30 kwietnia 2011 8 października 2011 Ramón García Hirales  Meksyk WBO 0
30 kwietnia 2011 lipiec 2012 Ulises Solís  Meksyk IBF 1

Solis został pozbawiony tytułu ze względu na niemożność jego obrony spowodowaną przewlekłą kontuzją (złamana szczęka)[17].

30 kwietnia 2011 23 grudnia 2011 Adrián Hernández  Meksyk WBC 1
8 października 2011 Nadal Donnie Nietes  Filipiny WBO 6
23 grudnia 2011 6 października 2012 Kompayak Porpramook  Tajlandia WBC 1
lipiec 2012 2 maja 2014 John Riel Casimero  Filipiny IBF 4

Casimero 10 lutego 2012 zdobył tytuł mistrza tymczasowego zwyciężając Luisa Alberto Lazarte. Został awansowany na mistrza regularnego po pozbawieniu tytułu Ulisesa Solisa[18]. Został pozbawiony tytułu mistrza 2 maja 2014.

6 października 2012 6 kwietnia 2014 Adrián Hernández  Meksyk WBC 4
listopad 2012 14 stycznia 2014 Román González  Nikaragua WBA Super 0

González zrezygnowal z tytułu.

31 grudnia 2012 8 lipca 2014 Kazuto Ioka  Japonia WBA 3

Ioka zdobył wakujący tytuł mistrza regularnego WBA zwyciężając przez techniczny nokaut w szóstej rundzie José Alfredo Rodrigueza[19]. Zrezygnował z tytułu w lipcu 2014.

6 kwietnia 2014 3 listopada 2014 Naoya Inoue  Japonia WBC 1

Inoue zrezygnował z tytułu w listopadzie 2014.

8 lipca 2014 31 grudnia 2014 Alberto Rossel  Peru WBA 0

Rossel 14 kwietnia 2012 zdobył tytuł mistrza tymczasowego zwyciężając José Alfredo Rodrigueza. Został awansowany na mistrza regularnego po rezygnacji Kazuto Ioki.

20 września 2014 Nadal Javier Mendoza  Meksyk IBF 0

Mendoza zdobył wakujący tytuł mistrza IBF zwyciężając na punkty Ramóna Garcíę Hiralesa[20].

30 grudnia 2014 Nadal Pedro Guevara  Meksyk WBC 1

Guevara zdobył wakujący tytuł mistrza WBC zwyciężając przez nokaut w 7. rundzie Akirę Yaegashiego[21].

31 grudnia 2014 Nadal Ryoichi Taguchi  Japonia WBA 0

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]