Lista zawodowych mistrzów świata wagi junior muszej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Waga junior musza jest jedną z młodszych kategorii boksu zawodowego. Została wprowadzona w roku 1920 z limitem 109 funtów. W roku 1922 NBA a w roku 1929 NYSAC zlikwidowały tę kategorię wagową. Reaktywowana została w roku 1975 przez WBC z limitem 108 funtów a następnie przyjęta przez WBA (1975), IBF (1983) i WBO (1989). Jej limit wynosi 49,0 kg (108 funtów).

Każda z federacji boksu zawodowego uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

- World Boxing Association (WBA) powstała w roku 1962 na bazie istniejącej od 1921 roku National Boxing Association (NBA),

- World Boxing Council (WBC) założona w roku 1963,

- International Boxing Federation (IBF) założona w 1983,

- World Boxing Organization (WBO) założona w roku 1988.

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
4 kwietnia 1975 kwiecień 1975 Franco Udella  Włochy WBC 0

Udella został inauguracyjnym mistrzem organizacji WBC po zwycięstwie nad Valentino Martinezem. Pozbawiony tytułu po odmowie walki z Rafaelem Loverem[1].

23 sierpnia 1975 2 lipca 1976 Jaime Rios  Panama WBA 1

Rios został pierwszym mistrzem organizacji WBA po zwycięstwie nad Rigoberto Marcano[2].

13 września 1975 19 lutego 1978 Luis Estaba  Wenezuela WBC 11

Estaba zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie przez KO w 4r nad Rafaelem Loverą[3].

2 lipca 1976 10 października 1976 Juan Antonio Guzman  Dominikana WBA 0
10 października 1976 8 marca 1981 Yoko Gushiken  Japonia WBA 13
19 lutego 1978 6 maja 1978 Freddy Castillo  Meksyk WBC 0
6 maja 1978 30 września 1978 Netrnoi Sor Vorasingh  Tajlandia WBC 1
30 września 1978 3 stycznia 1980 Sung Jun Kim  Korea Południowa WBC 3
3 stycznia 1980 24 marca 1980 Shigeo Nakajima  Japonia WBC 0
24 marca 1980 6 lutego 1982 Hilario Zapata  Panama WBC 8
8 marca 1981 19 lipca 1981 Pedro Flores  Meksyk WBA 0
19 lipca 1981 16 grudnia 1981 Hwan Jin Kim  Korea Południowa WBA 1
16 grudnia 1981 10 lipca 1983 Katsuo Tokashiki  Japonia WBA 5
6 lutego 1982 13 kwietnia 1982 Amado Ursua  Meksyk WBC 0
13 kwietnia 1982 20 lipca 1982 Tadashi Tomori  Japonia WBC 0
20 lipca 1982 26 marca 1983 Hilario Zapata  Panama WBC 2
26 marca 1983 27 czerwca 1988 Jung Koo Chang  Korea Południowa WBC 15

Chang zrezygnował z tytułu ogłaszając zakończenie kariery. Wrócił na ring po roku przerwy.

10 lipca 1983 19 maja 1984 Lupe Madera  Meksyk WBA 1
10 grudnia 1983 1986 Dodie Boy Penalosa  Filipiny IBF 3

Penalosa został pierwszym mistrzem organizacji IBF wygrywając z Satoshi Shingaki. Zrezygnował z tytułu przechodząc do kategorii muszej[4].

19 maja 1984 29 marca 1985 Francisco Quiroz  Dominikana WBA 1
29 marca 1985 8 grudnia 1985 Joey Olivo  Stany Zjednoczone WBA 1
8 grudnia 1985 17 grudnia 1991 Yuh Myung-Woo  Korea Południowa WBA 17
7 grudnia 1986 4 listopada 1988 Jum-Hwan Choi  Korea Południowa IBF 3
4 listopada 1988 2 maja 1989 Tacy Macalos  Filipiny IBF 0
11 grudnia 1988 19 marca 1989 German Torres  Meksyk WBC 0
19 marca 1989 25 czerwca 1989 Yul Woo Lee  Korea Południowa WBC 0
2 maja 1989 29 lipca 1990 Muangchai Kittikasem  Tajlandia IBF 3
19 maja 1989 marzec 1992 Jose De Jesus  Portoryko WBO 3

Jose De Jesus został pierwszym mistrzem federacji WBO pokonując Fernando Martineza. Pozbawiony tytułu za zaniechanie jego obrony[5].

25 czerwca 1989 19 grudnia 1990 Humberto González  Meksyk WBC 5
29 lipca 1990 16 marca 1993 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone IBF 7
19 grudnia 1990 25 marca 1991 Rolando Pascua  Filipiny WBC 0
25 marca 1991 3 czerwca 1991 Melchor Cob Castro  Meksyk WBC 0
3 czerwca 1991 16 marca 1993 Humberto González  Meksyk WBC 4
17 grudnia 1991 18 listopada 1992 Hiroki Ioka  Japonia WBA 2
31 lipca 1992 15 lipca 1994 Josue Camacho  Portoryko WBO 1
18 listopada 1992 1993 Yuh Myung-Woo  Korea Południowa WBA 1

Myung Woo Yuh zakończył karierę po zwycięskiej obronie tytułu 25 lipca 1993[6].

16 marca 1993 19 lutego 1994 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone WBC i IBF 2
21 października 1993 4 lutego 1995 Leo Gamez  Wenezuela WBA 3
19 lutego 1994 15 lipca 1995 Humberto González  Meksyk WBC & IBF 3
15 lipca 1994 12 listopada 1994 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone WBO 0

Carbajal pozbawiony został pasa za przystapienie do pojedynku z Humberto Gonzálezem o tytuły WBC i IBF. Przegrał na punkty niejednogłośną decyzją sędziów.

23 listopada 1994 18 listopada 1995 Paul Weir  Wielka Brytania WBO 1
4 lutego 1995 13 stycznia 1996 Hi Yong Choi  Korea Południowa WBA 1
15 lipca 1995 12 listopada 1995 Saman Sorjaturong  Tajlandia WBC i IBF 1

15 lipca 1995 Sorjaturong pokonał Humberto Gonzáleza w walce o pasy WBC i IBF. Pojedynek uznany został przez Ring Magazine za walkę roku.
Zrezygnował z tytułu IBF, pozostając posiadaczem pasa WBC, po zwycięskiej obronie z Yuichi Hosono 12 listopada 1995[7].

12 listopada 1995 17 października 1999 Saman Sorjaturong  Tajlandia WBC 10
18 listopada 1995 8 lutego 1997 Jacob Matlala  Republika Południowej Afryki WBO 2

Matlala zrezygnował z tytułu WBO przystępując do walki o tytuł organizacji IBA[8].

13 stycznia 1996 21 maja 1996 Carlos Murillo  Panama WBA 1
16 marca 1996 18 stycznia 1997 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone IBF 2

Carbajal zdobył wakujący tytuł pokonując Melchiora Coba Castro[9].

21 maja 1996 3 grudnia 1996 Keiji Yamaguchi  Japonia WBA 1
3 grudnia 1996 lipiec 2000 Pichit Chor Siriwat  Tajlandia WBA 5

Siriwat został pozbawiony tytułu po odmowie walki z oficjalnym pretendentem Rosendo Alvarezem.

18 stycznia 1997 29 sierpnia 1998 Mauricio Pastrana  Kolumbia IBF 1

Pastrana stracił tytuł nie mając wymaganego limitu wagi w wygranym pojedynku z Carlosem Murillo[10].

31 maja 1997 25 sierpnia 1997 Jesus Chong  Meksyk WBO 0
25 sierpnia 1997 17 stycznia 1998 Melchor Cob Castro  Meksyk WBO 0
17 stycznia 1998 5 grudnia 1998 Juan Domingo Cordoba  Argentyna WBO 1
5 grudnia 1998 31 lipca 1999 Jorge Arce  Meksyk WBO 1
18 grudnia 1998 2 października 1999 Will Grigsby  Stany Zjednoczone IBF 1
31 lipca 1999 sierpień 1999 Michael Carbajal  Stany Zjednoczone WBO 0

Carbajal zakończył karierę po zwycięskiej walce z Jorge Arce 31 lipca 1999.

2 października 1999 28 listopada 2002 Ricardo López  Meksyk IBF 2

Ricardo López pozostawił wakujący tytuł po ogłoszeniu zakończenia kariery 28 listopada 2002. W ostatniej walce w obronie tytułu pokonał Zolani'ego Petelo 29 września 2001[11].

17 października 1999 6 lipca 2002 Yo-Sam Choi  Korea Południowa WBC 3
19 lutego 2000 lipiec 2000 Masibulele Makepula  Republika Południowej Afryki WBO 0

Makepula zdobył wakujący tytuł po pokonaniu Jacoba Matlali. Stracił tytuł przechodząc do kategorii muszej[12].

12 sierpnia 2000 3 marca 2001 Beibis Mendoza  Kolumbia WBA 0
3 marca 2001 2 października 2004 Rosendo Álvarez  Nikaragua WBA 3

Álvarez został pozbawiony pasa nie mając wymaganego limitu wagi w wygranej walce w obronie tytuły z Beibisem Mendozą[13].

14 kwietnia 2001 30 kwietnia 2005 Nelson Dieppa  Portoryko WBO 5
6 lipca 2002 2005 Jorge Arce  Meksyk WBC 7

Arce pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii muszej[14].

15 lutego 2003 14 maja 2005 Victor Burgos  Meksyk IBF 2
11 marca 2005 10 września 2005 Eric Ortiz  Meksyk WBC 0
29 kwietnia 2005 20 maja 2006 Roberto Vásquez  Panama WBA 3

Vásquez zdobył wakujący tytuł pokonując Beibisa Mendozę. Zrezygnował z tytułu przechodząc do kategorii muszej[15].

30 kwietnia 2005 25 września 2007 Hugo Fidel Cázares  Meksyk WBO 5
14 maja 2005 7 stycznia 2006 Will Grigsby  Stany Zjednoczone IBF 0
10 września 2005 10 sierpnia 2006 Brian Viloria  Stany Zjednoczone WBC 1
7 stycznia 2006 19 kwietnia 2009 Ulises Solís  Meksyk IBF 8
2 sierpnia 2006 18 stycznia 2007 Kōki Kameda  Japonia WBA 1

Kameda pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii muszej.

10 sierpnia 2006 2 lutego 2007 Omar Niño Romero  Meksyk WBC 1

Romero został pozbawiony tytułu po pozytywnym teście antydopingowym wykonanym po rewanżowej walce z Brianem Vilorią 18 listopada 2006[16].

14 kwietnia 2007 21 listopada 2009 Édgar Sosa  Meksyk WBC 10
22 czerwca 2007 8 grudnia 2007 Juan Carlos Reveco  Argentyna WBA 1
8 grudnia 2007 2008 Brahim Asloum  Francja WBA 0

Asloum zawiesił tytuł a następnie 6 września 2009 ogłosił zakończenie kariery.

25 września 2007 28 sierpnia 2010 Iván Calderón  Portoryko WBO 6
19 kwietnia 2009 23 stycznia 2010 Brian Viloria  Stany Zjednoczone IBF 1
6 maja 2009 28 sierpnia 2010 Giovani Segura  Meksyk WBA 3

Segura 14 marca 2009 po zwycięstwie nad Cesarem Conchilą został przejściowym mistrzem WBA. 6 maja został uznany mistrzem regularnym.

21 listopada 2009 19 czerwca 2010 Rodel Mayol  Filipiny WBC 1
23 stycznia 2010 29 maja 2010 Carlos Tamara  Kolumbia IBF 0
29 maja 2010 30 kwietnia 2011 Luis Alberto Lazarte  Argentyna IBF 2
19 czerwca 2010 6 listopada 2010 Omar Niño Romero  Meksyk WBC 1
28 sierpnia 2010 2010 Giovani Segura  Meksyk WBA Super i WBO 0

Segura po pokonaniu Ivana Calderóna zdobył tytuł WBO oraz został super mistrzem WBA. Walka ta została uznana przez Ring Magazine za walkę roku. Zrezygnował z obrony tytuły WBA.

2010 kwiecień 2011 Giovani Segura  Meksyk WBO 1

Segura pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wyższej kategorii.

6 listopada 2010 30 kwietnia 2011 Gilberto Keb Baas  Meksyk WBC 1
luty 2011 listopad 2012 Román González  Nikaragua WBA 5

Gonzalez 24 października 2010 po pokonaniu Francisco Rosasa został mistrzem tymczasowym WBA a następnie w lutym 2011 awansowany na mistrza regularnego. W listopadzie 2012 po piątej skutecznej obronie tytułu otrzymał tytuł supermistrza.

kwiecień 2011 30 kwietnia 2011 Jesús Géles  Kolumbia WBO 0

Géles od 5 lutego 2011 był mistrzem tymczasowym. Po rezygnacji z tytułu Giovaniego Segury został mistrzem pełnoprawnym.

30 kwietnia 2011 8 października 2011 Ramón García Hirales  Meksyk WBO 0
30 kwietnia 2011 lipiec 2012 Ulises Solís  Meksyk IBF 1

Solis został pozbawiony tytułu ze względu na niemożność jego obrony spowodowaną przewlekłą kontuzją (złamana szczęka)[17].

30 kwietnia 2011 23 grudnia 2011 Adrián Hernández  Meksyk WBC 1
8 października 2011 Nadal Donnie Nietes  Filipiny WBO
23 grudnia 2011 6 października 2012 Kompayak Porpramook  Tajlandia WBC 1
lipiec 2012 Nadal John Riel Casimero  Filipiny IBF

Casimero 10 lutego 2012 zdobył tytuł mistrza tymczasowego zwyciężając Luisa Alberto Lazarte. Został awansowany na mistrza regularnego po pozbawieniu tytułu Ulisesa Solisa[18].

6 października 2012 Nadal Adrián Hernández  Meksyk WBC
listopad 2012 Nadal Román González  Nikaragua WBA Super
31 grudnia 2012 Nadal Kazuto Ioka  Japonia WBA

Ioka zdobył wakujący tytuł mistrza regularnego WBA zwciężając przez techniczny nokaut w szóstej rundzie Jose Alfredo Rodrigueza[19].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]