Lista zawodowych mistrzów świata wagi junior piórkowej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Waga junior piórkowa jest jedną z młodszych kategorii boksu zawodowego. Została wprowadzona w roku 1920 ale nigdy nie była w pełni uznawana. Usankcjonowana została w roku 1976 przez WBC a następnie przyjęta przez WBA (1977), IBF (1983) i WBO (1989). Jej limit wynosi 55,3 kg (122 funtów).

Każda z federacji boksu zawodowego uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

- World Boxing Association (WBA) powstała w roku 1962 na bazie istniejącej od 1921 roku National Boxing Association (NBA),

- World Boxing Council (WBC) założona w roku 1963,

- International Boxing Federation (IBF) założona w 1983,

- World Boxing Organization (WBO) założona w roku 1988.

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
3 kwietnia 1976 9 października 1976 Rigoberto Riasco  Panama WBC 2

Riasco został inauguracyjnym mistrzem WBC po zwycięstwie przez TKO w 9r nad Kenijczykiem Waruinge Nakayamą[1].

9 października 1976 24 listopada 1976 Royal Kobayashi  Japonia WBC 0
24 listopada 1976 21 maja 1977 Dong-Kyun Yum  Korea Południowa WBC 1
21 maja 1977 kwiecień 1983 Wilfredo Gómez  Portoryko WBC 17

Gómez pozostawił wakujący tytuł przechodząc do kategorii piórkowej.

26 listopada 1977 7 maja 1978 Soo-Hwan Hong  Korea Południowa WBA 1

Hong został inauguracyjnym mistrzem WBA po zwycięstwie przez KO w 3r nad Hectorem Carrasquillą z Panamy[2].

7 maja 1978 4 maja 1980 Ricardo Cardona  Kolumbia WBA 5
4 maja 1980 9 sierpnia 1980 Leo Randolph  Stany Zjednoczone WBA 0
9 sierpnia 1980 12 czerwca 1982 Sergio Victor Palma  Argentyna WBA 5
12 czerwca 1982 22 lutego 1984 Leonardo Cruz  Dominikana WBA 3
15 czerwca 1983 3 listopada 1984 Jaime Garza  Stany Zjednoczone WBC 1
4 grudnia 1983 15 kwietnia 1984 Bobby Berna  Filipiny IBF 0

Berna został inauguracyjnym mistrzem IBF po zwycięstwie przez TKO w 9r nad Południowokoreańczykiem Sung-In Suhem[3].

22 lutego 1984 26 maja 1984 Loris Stecca  Włochy WBA 0
15 kwietnia 1984 3 stycznia 1985 Sung-In Suh  Korea Południowa IBF 1
26 maja 1984 listopad 1986 Victor Callejas  Portoryko WBA 2

Callejas zrezygnował z tytułu z powodu przerwy w występach.

3 listopada 1984 18 sierpnia 1985 Juan Meza  Meksyk WBC 1
3 stycznia 1985 1986 Ji-Won Kim  Korea Południowa IBF 4

Kim pozostawił wakujący tytuł kończąc karierę[4].

18 sierpnia 1985 18 stycznia 1986 Lupe Pintor  Meksyk WBC 0
18 stycznia 1986 8 maja 1987 Samart Payakaroon  Tajlandia WBC 1
16 stycznia 1987 28 listopada 1987 Louie Espinoza  Stany Zjednoczone WBA 2
18 stycznia 1987 1988 Seung-Hoon Lee  Korea Południowa IBF 3

Lee zdobył wakujący tytuł pokonując Taja Prayurasaka Muangsurina przez TKO w 9r. Pozostawił wakujący tytuł IBF starając się o pas organizacji WBC[5].

8 maja 1987 1988 Jeff Fenech  Australia WBC 2

Fenech pozostawił wakujący tytuł przystępując do walki o tytuł WBC w wadze piórkowej 7 marca 1988 przeciwko Victorowi Callejasowi[6].

28 listopada 1987 22 lutego 1988 Julio Gervacio  Dominikana WBA 0
22 lutego 1988 28 maja 1988 Bernardo Pinango  Wenezuela WBA 0
29 lutego 1988 23 kwietnia 1990 Daniel Zaragoza  Meksyk WBC 5
21 maja 1988 10 marca 1989 Jose Sanabria  Wenezuela IBF 3
28 maja 1988 11 grudnia 1989 Juan José Estrada  Meksyk WBA 3
10 marca 1989 10 marca 1990 Fabrice Bénichou  Francja IBF 2
29 kwietnia 1989 9 grudnia 1989 Kenny Mitchell  Stany Zjednoczone WBO 1

Mitchell został inauguracyjnym mistrzem WBO po zwycięstwie nad Julio Gervacio z Dominikany.

9 grudnia 1989 12 maja 1990 Valerio Nati  Włochy WBO 0
11 grudnia 1989 1990 Jesus Salud  Stany Zjednoczone WBA 0

Salud pozbawiony został tytułu WBA za odmowę walki z oficjalnym pretendentem.

10 marca 1990 2 grudnia 1992 Welcome Ncita  Republika Południowej Afryki IBF 6
23 kwietnia 1990 5 listopada 1990 Paul Banke  Stany Zjednoczone WBC 1
12 maja 1990 24 maja 1991 Orlando Fernandez  Portoryko WBO 0
11 września 1990 7 października 1991 Luis Enrique Mendoza  Kolumbia WBA 4
5 listopada 1990 3 lutego 1991 Pedro Décima  Argentyna WBC 0
3 lutego 1991 14 czerwca 1991 Kiyoshi Hatanaka  Japonia WBC 0
24 maja 1991 15 października 1992 Jesse Benavides  Stany Zjednoczone WBO 1
14 czerwca 1991 20 marca 1992 Daniel Zaragoza  Meksyk WBC 2
7 października 1991 27 marca 1992 Raúl Pérez  Meksyk WBA 0
20 marca 1992 23 czerwca 1992 Thierry Jacob  Francja WBC 0
27 marca 1992 13 maja 1995 Wilfredo Vázquez  Portoryko WBA 9
23 czerwca 1992 26 sierpnia 1994 Tracy Harris Patterson  Stany Zjednoczone WBC 4
15 października 1992 9 czerwca 1993 Duke McKenzie  Wielka Brytania WBO 0
2 grudnia 1992 20 sierpnia 1994 Kennedy McKinney  Stany Zjednoczone IBF 5
9 czerwca 1993 31 marca 1995 Daniel Jiménez  Portoryko WBO 4
20 sierpnia 1994 1999 Vuyani Bungu  Republika Południowej Afryki IBF 13

Bungu pozostawił wakujący tytuł przenosząc się do wagi piórkowej[7].

26 sierpnia 1994 6 listopada 1995 Hector Acero Sanchez  Dominikana WBC 2
31 marca 1995 22 listopada 1996 Marco Antonio Barrera  Meksyk WBO 8
13 maja 1995 1998 Antonio Cermeño  Wenezuela WBA 7

Cermeño pozostawił wakujący tytuł przenosząc się do wagi piórkowej[8].

6 listopada 1995 6 września 1997 Daniel Zaragoza  Meksyk WBC 4
22 listopada 1996 19 grudnia 1997 Junior Jones  Stany Zjednoczone WBO 1
6 września 1997 19 lutego 2000 Érik Morales  Meksyk WBC 9
19 grudnia 1997 1998 Kennedy McKinney  Stany Zjednoczone WBO 0

McKinney pozostawił wakujący tytuł przenosząc się do wagi piórkowej[9].

8 lutego 1998 12 grudnia 1998 Enrique Sanchez  Meksyk WBA 0
31 października 1998 19 lutego 2000 Marco Antonio Barrera  Meksyk WBO 2
12 grudnia 1998 4 marca 2000 Nestor Garza  Meksyk WBA 2
29 maja 1999 23 czerwca 2001 Lehlohonolo Ledwaba  Republika Południowej Afryki IBF 5
19 lutego 2000 luty 2000 Érik Morales  Meksyk WBC i WBO 0

Morales natychmiast po zwycięstwie nad Barrerą i unifikacji tytułów WBC i WBO zrezygnował z nich przechodząc się do kategorii piórkowej[10].

luty 2000 2001 Marco Antonio Barrera  Meksyk WBO 3

Barrerze przywrócono tytuł WBO po rezygnacji z niego przez Erika Moralesa. Zrezygnował z tytułu zostając 7 kwietnia 2001 mistrzem organizacji IBO w wadze piórkowej[11].

4 marca 2000 2001 Clarence Adams  Stany Zjednoczone WBA 2

Adams zrezygnował z tytułu WBA stając do pojedynku z Paulie Ayalą o tytuł organizacji IBO[12].

9 września 2000 1 listopada 2002 Willie Jorrin  Meksyk WBC 2
23 czerwca 2001 2002 Agapito Sánchez  Dominikana WBO 1

Sanchez zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Kolumbijczykiem Jorge Monsalvo przez KO w 7r. Pozbawiony został tytułu z powodu braku aktywności po remisie z Manny Pacquiao 10 listopada 2001[13].

23 czerwca 2001 2003 Manny Pacquiao  Filipiny IBF 4

Pacquiao pozostawił wakujący tytuł przenosząc się do wagi piórkowej.

17 listopada 2001 21 lutego 2002 Yober Ortega  Wenezuela WBA 0
21 lutego 2002 18 maja 2002 Yoddamrong Sithyodthong  Tajlandia WBA 0
18 maja 2002 9 października 2002 Osamu Sato  Japonia WBA 0
17 sierpnia 2002 lipiec 2005 Joan Guzmán  Dominikana WBO 2

Guzman pozostawił wakujący tytuł przenosząc się do wyższych kategorii[14].

9 października 2002 4 lipca 2003 Salim Medjkoune  Francja WBA 1
1 listopada 2002 3 grudnia 2005 Óscar Larios  Meksyk WBC 7
4 lipca 2003 18 marca 2006 Mahyar Monshipour  Francja WBA 5
25 marca 2004 2005 Israel Vázquez  Meksyk IBF 2

Vázquez zdobył wakujący tytuł pokonując Jose Luisa Valbuenę przez TKO w 12r. Pozbawiony został tytułu za brak zainteresowania dalszą jego obroną[15].

29 października 2005 7 czerwca 2008 Daniel Ponce de León  Meksyk WBO 6
3 grudnia 2005 3 marca 2007 Israel Vázquez  Meksyk WBC 2
18 marca 2006 4 października 2006 Somsak Sithchatchawal  Tajlandia WBA 0
4 października 2006 21 listopada 2008 Celestino Caballero  Panama WBA 6
10 listopada 2006 21 listopada 2008 Steve Molitor  Kanada IBF 5
3 marca 2007 4 sierpnia 2007 Rafael Márquez  Meksyk WBC 0
4 sierpnia 2007 grudzień 2008 Israel Vázquez  Meksyk WBC 1

Vázquez stracił tytuł nie mogąc przystąpić do jego obrony ze względu na problemy zdrowotne.

7 czerwca 2008 styczeń 2010 Juan Manuel López  Portoryko WBO 5

López pozostawił wakujący tytuł przechodząc do wagi piórkowej.

21 listopada 2008 5 lutego 2010 Celestino Caballero  Panama WBA Super
i IBF
2

Caballero pozbawiony został tytułu IBF za odmowę walki z oficjalnym pretendentem Takalani Ndlovu.

21 listopada 2008 21 marca 2009 Ricardo Córdoba  Panama WBA 0

Cordoba od 18 września 2008 po pokonaniu Luisa Alberto Pereza był mistrzem tymczasowym. 21 listopada po tym jak Celestino Caballero zdobył tytuł supermistrza został mistrzem regularnym.

3 stycznia 2009 marzec 2012 Toshiaki Nishioka  Japonia WBC 7
21 marca 2009 26 września 2009 Bernard Dunne  Irlandia WBA 0
26 września 2009 2 października 2010 Poonsawat Kratingdaenggym  Tajlandia WBA 2
5 lutego 2010 10 grudnia 2010 Celestino Caballero  Panama WBA Super 0

Caballero zrezygnował z tytułu przechodząc do wagi piórkowej.

27 lutego 2010 7 maja 2011 Wilfredo Vázquez Jr  Portoryko WBO 2

Vázquez zdobył wakujący tytuł pokonując Filipińczyka Marvina Sonsonę przez KO w 4r.

27 marca 2010 26 marca 2011 Steve Molitor  Kanada IBF 1
2 października 2010 30 stycznia 2011 Ryol-Li Lee  Japonia WBA 0
30 stycznia 2011 9 lipca 2011 Akifumi Shimoda  Japonia WBA 0
26 marca 2011 24 marca 2012 Takalani Ndlovu  Republika Południowej Afryki IBF 1
7 maja 2011 listopad 2011 Jorge Arce  Meksyk WBO 1

Arce zrezygnował z tytułu zamierzając walczyć o pas WBO w kategorii koguciej[16].

9 lipca 2011 20 stycznia 2012 Rico Ramos  Stany Zjednoczone WBA 0
20 stycznia 2012 Nadal Guillermo Rigondeaux  Kuba WBA
4 lutego 2012 7 lipca 2012 Nonito Donaire  Filipiny WBO 0

Donaire zdobył wakujący tytuł zwyciężając niejednogłośnie na punkty Wilfredo Vázqueza Jr.

24 marca 2012 7 lipca 2012 Jeffrey Mathebula  Republika Południowej Afryki IBF 0
21 kwietnia 2012 luty 2013 Abner Mares  Meksyk WBC 1

Mares zdobył wakujący tytuł zwyciężając jednogłośnie na punkty Portorykańczyka Erica Morela[17]. Zwakował tytuł przchodząc do wyższej kategorii.

7 lipca 2012 październik 2012 Nonito Donaire  Filipiny WBO i IBF 0
październik 2012 Nadal Nonito Donaire  Filipiny WBO

Donaire zwakował tytuł mistrza IBF.

16 lutego 2013 Nadal Jonathan Romero  Kolumbia IBF

Romero zdobył wakujący tytuł mistrza IBF w wadze junior piórkowej zwyciężając niejednogłośnie na punkty Alejandro Lopeza (Meksyk).

20 kwietnia 2013 Nadal Victor Terrazas  Meksyk WBC

Terrazas zdobył wakujący tytuł mistrza WBC zwyciężając niejednogłośnie na punkty Cristiana Mijaresa (Meksyk)[18].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]