Lista zawodowych mistrzów świata wagi koguciej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Waga kogucia jest jedną z 8 klasycznych kategorii boksu zawodowego. Po raz pierwszy została wprowadzona w roku 1889 przez Amateur Boxing Association of England Ltd (ABA). Jej limit ulegał zmianom do lat 20. XIX w. Obecnie wynosi 53,5 kg (118 funtów).

Pierwszym powszechnie uznawanym mistrzem świata był od roku 1890 George Dixon. Do roku 1972 praktycznie był jeden powszechnie uznawany mistrz świata. Po powstaniu nowych organizacji boksu zawodowego, każda uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata powszechnie uznanych oraz czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
27 czerwca 1890 1892 George Dixon  Kanada Uniwersalny 3

Dixon został uznany mistrzem świata wagi koguciej (walka zapowiadana była o mistrza w kategorii 114 funtów)po zwycięstwie przez TKO w 18 r nad mistrzem Anglii Nuncem Wallacem 27 czerwca 1890 w Londynie. Okresowo był mistrzem zarówno w wadze koguciej, jak i piórkowej. W roku 1982 ostatecznie przeszedł do wagi piórkowej[1].

15 września 1894 1899 Jimmy Barry  Stany Zjednoczone Uniwersalny 6

Barry uznany został mistrzem świata po pokonaniu 15 września 1894 roku w walce o "Mistrza Ameryki w kategorii 105 funtów" Caspara Leona[2]. Według spisu walk na BoxRec.com pokonał w tym dniu Jimmy Gormana[3] Zakończył karierę w roku 1899 bez porażki.

12 września 1899 1900 Terry McGovern  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0

McGovern został mistrzem po pokonaniu Thomasa Palmera 12 września 1899 r. Nie broniąc tytułu przeszedł do kategorii piórkowej[4].

18 marca 1901 1901 Harry Harris  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0

Harris za mistrza uznany został po pokonaniu Thomasa Palmera 18 marca 1901 r. Zrezygnował z tytułu nie mogąc utrzymać wagi[5].

11 listopada 1901 13 sierpnia 1903 Harry Forbes  Stany Zjednoczone Uniwersalny 6

Forbes mistrzem został po pokonaniu Danny'ego Dougherty'ego 11 listopada 1901 r.[6].

13 sierpnia 1903 17 października 1904 Frankie Neil  Stany Zjednoczone Uniwersalny 1
17 października 1904 1905 Joe Bowker  Wielka Brytania Uniwersalny 1

Bowker zrezygnował z tytułu przechodząc do wagi piórkowej.

20 października 1905 21 stycznia 1909 Jimmy Walsh  Stany Zjednoczone Uniwersalny 4
21 stycznia 1909 22 lutego 1909 Jimmy Reagan  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
22 lutego 1909 22 lutego 1910 Monte Attell  Stany Zjednoczone Uniwersalny 5/6
22 lutego 1910 26 lutego 1911 Frankie Conley  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
26 lutego 1911 9 czerwca 1914 Johnny Coulon Kanada Uniwersalny 12/13
9 czerwca 1914 9 stycznia 1917 Kid Williams  Dania Uniwersalny 7
9 stycznia 1917 15 sierpnia 1919 Pete Herman  Stany Zjednoczone Uniwersalny 6
15 sierpnia 1919 11 września 1920 Jackie Sharkey  Włochy Uniwersalny 0

Sharkey został pozbawiony tytułu pomimo zwycięskiej walki z Pete Hermanem 11 września 1920 ze wzgledu na przekroczenie limitu wagi[7].

22 grudnia 1920 25 lipca 1921 Joe Lynch  Stany Zjednoczone Uniwersalny 1
25 lipca 1921 23 września 1921 Pete Herman  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
23 września 1921 10 lipca 1922 Johnny Buff  Stany Zjednoczone Uniwersalny 1

Jan Leski (Johny Buff) był drugim po Stanisławie Kiecalu bokserem polskiego pochodzenia, który sięgnął po tytuł mistrz świata.

10 lipca 1922 21 marca 1924 Joe Lynch  Stany Zjednoczone Uniwersalny 4
21 marca 1924 19 grudnia 1924 Abe Goldstein  Stany Zjednoczone Uniwersalny 3
19 grudnia 1924 20 marca 1925 Cannonball Eddie Martin  Stany Zjednoczone Uniwersalny 1
20 marca 1925 4 lutego 1927 Charley Phil Rosenberg  Stany Zjednoczone Uniwersalny 1

Rosenberg w spotkaniu z Bushy Grahamem nie miał wymaganego limitu wagi. Doszło do spotkania ale New York Athletic Commission pozbawiła go tytułu. Wraz z Grahamem zostali zawieszeni za potajemne porozumienie[8].

24 czerwca 1927 maj 1928 Bud Taylor  Stany Zjednoczone NBA 1

Taylor w walce o wakujący tytuł NBA pokonał Tony Canzoneriego 24 czerwca 1927. W maju 1928 zrezygnował z tytuł mając problemy z utrzymaniem wagi.

23 maja 1928 1929 Bushy Graham  Stany Zjednoczone Uniwersalny (NBA & NYSAC) 0

Graham w nalce o wakujące tytuły NBA i NYSAC Izzy Schwartza. Nie bronił tytułu przechodząc do wyższych kategorii.

18 czerwca 1929 7 października 1929 Panama Al Brown  Panama NYSAC 1
7 październik 1929 16 kwietnia 1934 Panama Al Brown  Panama Uniwersalny
(NBA & NYSAC)
4

NBA pozbawiła Browna tytułu za nie honorowanie kontraktu na walkę z Rodolfo Casanovą.

7 sierpnia 1935 26 sierpnia 1935 Sixto Escobar  Portoryko NBA 0
26 sierpnia 1935 15 listopada 1935 Lou Salica  Stany Zjednoczone NBA 0
15 listopada 1935 31 sierpnia 1936 Sixto Escobar  Portoryko NBA 1
31 sierpnia 1936 23 września 1937 Sixto Escobar  Portoryko Uniwersalny 2
23 września 1937 20 lutego 1938 Harry Jeffra  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
20 lutego 1938 4 październik 1939 Sixto Escobar  Portoryko Uniwersalny 1

Escobar zrezygnował z tytułu po zwycięstwie nad Tony Oliverą 4 października 1939 nie mogąc utrzymać limitu wagi.

17 listopada 1939 7 sierpnia 1942 Lou Salica  Stany Zjednoczone Uniwersalny 6
7 sierpnia 1942 6 stycznia 1947 Manuel Ortiz  Stany Zjednoczone Uniwersalny 15
6 stycznia 1947 11 marca 1947 Harold Dade  Stany Zjednoczone Uniwersalny 0
11 marca 1947 31 maja 1950 Manuel Ortiz  Stany Zjednoczone Uniwersalny 4
31 maja 1950 15 listopada 1952 Vic Toweel  Związek Południowej Afryki Uniwersalny 3
15 listopada 1952 2 maja 1954 Jimmy Carruthers  Australia Uniwersalny 2

Carruthers ogłosił rezygnację z tytułu po jego obronie z Chamroenem Songkitratem w Bangkoku[9].

19 września 1954 29 czerwca 1956 Robert Cohen  Francja Uniwersalny 1
29 czerwca 1956 1 kwietnia 1957 Mario D'Agata  Włochy Uniwersalny 0
1 kwietnia 1957 8 lipca 1959 Alphonse Halimi  Francja Uniwersalny 1
8 lipca 1959 30 sierpnia 1960 Jose Becerra  Meksyk Uniwersalny 2

Becerra ogłosił rezygnację z tytułu po porażce z Eloy Sanchezem (nie była to walka o tytuł).

18 listopada 1960 18 maja 1965 Éder Jofre  Brazylia Uniwersalny 8
18 maja 1965 27 lutego 1968 Fighting Harada  Japonia Uniwersalny (WBA & WBC) 4
27 lutego 1968 22 sierpnia 1969 Lionel Rose  Australia Uniwersalny 3
22 sierpnia 1969 16 październik 1970 Rubén Olivares  Meksyk Uniwersalny 2
16 październik 1970 2 kwietnia 1971 Chucho Castillo  Meksyk Uniwersalny 0
2 kwietnia 1971 19 marca 1972 Rubén Olivares  Meksyk Uniwersalny 2
19 marca 1972 29 lipca 1972 Rafael Herrera  Meksyk Uniwersalny 0
29 lipca 1972 kwiecień 1972 Enrique Pinder  Panama Uniwersalny 0

Pinder pozbawiony został tytułu WBC po odmowie obrony z Rodolfo Martínezem.

kwiecień 1972 20 stycznia 1973 Enrique Pinder  Panama WBA 0
20 stycznia 1973 3 listopada 1973 Romeo Anaya  Meksyk WBA 2
14 kwietnia 1973 7 grudnia 1974 Rafael Herrera  Meksyk WBC 2
3 listopada 1973 3 lipca 1974 Arnold Taylor  Republika Południowej Afryki WBA 0
3 lipca 1974 15 marca 1975 Soo Hwan Hong  Korea Południowa WBA 1
7 grudnia 1974 8 maja 1976 Rodolfo Martínez  Meksyk WBC 3
15 marca 1975 19 listopada 1977 Alfonso Zamora  Meksyk WBA 5
8 maja 1976 3 czerwca 1979 Carlos Zárate  Meksyk WBC 9
19 listopada 1977 29 sierpnia 1980 Jorge Lujan  Panama WBA 5
3 czerwca 1979 3 czerwca 1982 Lupe Pintor  Meksyk WBC 8

Pintor zrezygnował z tytułu WBC po zwycięskiej jego obronie 3 czerwca 1982 z Seung Hoon Lee z powodu zamiaru zdobycia tytułu WBC w wadze superkoguciej. Przegrał z Wilfredo Gómezem 3 grudnia 1982 przez KO w 14r.[10].

29 sierpnia 1980 14 listopada 1980 Julian Solis  Portoryko WBA 0
14 listopada 1980 7 kwietnia 1984 Jeff Chandler  Stany Zjednoczone WBA 9
1 września 1983 1984 Alberto Davila  Meksyk WBC 1

Davila zdobył wakujący tytuł WBC po pokonaniu Meksykanina Francisco Bejinesa, który 3 dni po walce zmarł z powodu obrażeń.
Pozbawiony został tytułu z powodu przedłużającego się leczenia kontuzji[11].

7 kwietnia 1984 10 marca 1986 Richie Sandoval  Stany Zjednoczone WBA 2
15 kwietnia 1984 26 kwietnia 1985 Satoshi Shingaki  Japonia IBF 1

Shingaki został pierwszym mistrzem świata organizacji IBF pokonując Elmera Magallano przez TKO w 8r.

26 kwietnia 1985 1987 Jeff Fenech  Australia IBF 3

Fenech zrezygnował z tytułu IBF zostając mistrzem WBC w wadze superkoguciej 8 maja 1987 po zwycięstwie nad tajlandczykiem Samartem Payakaroonem.

4 maja 1985 9 sierpnia 1985 Daniel Zaragoza  Meksyk WBC 0
9 sierpnia 1985 29 października 1988 Miguel Happy Lora  Kolumbia WBC 7
10 marca 1986 6 czerwca 1986 Gaby Canizales  Stany Zjednoczone WBA 0
6 czerwca 1986 luty 1987 Bernardo Pinango  Wenezuela WBA 3

Pinango zrezygnował z tytułu WBA przechodząc do superkoguciej, w której został mistrzem świata.

29 marca 1987 24 maja 1987 Takuya Muguruma  Japonia WBA 0
15 maja 1987 9 lipca 1988 Kelvin Seabrooks  Stany Zjednoczone IBF 3
24 maja 1987 4 października 1987 Chan Yong Park  Korea Południowa WBA 0
4 października 1987 9 maja 1988 Wilfredo Vázquez  Portoryko WBA 1
9 maja 1988 14 sierpnia 1988 Khaokor Galaxy  Tajlandia WBA 0
9 lipca 1988 1994 Orlando Canizales  Stany Zjednoczone IBF 16

Canizales zrezygnowal z tytułu przechodząc do kategorii superkoguciej.

14 sierpnia 1988 9 lipca 1989 Sung Kil Moon  Korea Południowa WBA 2
29 października 1988 25 lutego 1991 Raúl Pérez  Meksyk WBC 7
3 lutego 1989 wrzesień 1990 Israel Contreras  Wenezuela WBO 1

Contreras został pierwszym mistrzem świata organizacji WBO pokonując w Caracas Maurizio Lupino przez KO w 1r. zrezygnowal z tytułu WBO zamierzając walczyć o tytuł WBA z Luisito Espinosą[12].

9 lipca 1989 18 października 1989 Khaokor Galaxy  Tajlandia WBA 0
18 października 1989 19 października 1991 Luisito Espinosa  Filipiny WBA 2
25 lutego 1991 19 września 1991 Greg Richardson  Stany Zjednoczone WBC 1
12 marca 1991 30 czerwca 1991 Gaby Canizales  Stany Zjednoczone WBO 0
30 czerwca 1991 13 maja 1992 Duke McKenzie  Wielka Brytania WBO 2
19 września 1991 17 września 1992 Joichiro Tatsuyoshi  Japonia WBC 0
19 października 1991 15 marca 1992 Israel Contreras  Wenezuela WBA 0
15 marca 1992 9 października 1992 Eddie Cook  Stany Zjednoczone WBA 0
13 maja 1992 30 lipca 1994 Rafael Del Valle  Portoryko WBO 2
17 września 1992 28 marca 1993 Victor Rabanales  Meksyk WBC 1
9 października 1992 23 października 1993 Jorge Eliecer Julio  Kolumbia WBA 2
28 marca 1993 23 grudnia 1993 Jung Il Byun  Korea Południowa WBC 1
23 października 1993 22 kwietnia 1994 Junior Jones  Stany Zjednoczone WBA 1
23 grudnia 1993 30 lipca 1995 Yasuei Yakushiji  Japonia WBC 4
22 kwietnia 1994 16 lipca 1994 John Michael Johnson  Stany Zjednoczone WBA 0
16 lipca 1994 17 września 1995 Daorung Chuvatana  Tajlandia WBA 2
30 lipca 1994 21 października 1995 Alfred Kotey  Ghana WBO 2
21 stycznia 1995 29 kwietnia 1995 Harold Mestre  Kolumbia IBF 0
29 kwietnia 1995 19 lipca 1997 Mbulelo Botile  Republika Południowej Afryki IBF 5
30 lipca 1995 1996 Wayne McCullough  Irlandia WBC 2

McCullough zrezygnował z tytułu WBC przechodząc do kategorii superkoguciej.

17 września 1995 28 stycznia 1996 Veeraphol Sahaprom  Tajlandia WBA 0
21 października 1995 26 kwietnia 1996 Daniel Jiménez  Portoryko WBO 1
28 stycznia 1996 27 października 1996 Nana Konadu  Ghana WBA 0
26 kwietnia 1996 1996 Robbie Regan  Wielka Brytania WBO 0

Regan nie broniąc tytułu WBO zakończył karierę ze względu na problemy zdrowotne.

10 sierpnia 1996 22 listopada 1997 Sirimongkol Singwangcha  Tajlandia WBC 3
27 października 1996 21 czerwca 1997 Daorung Chuvatana  Tajlandia WBA 1
21 czerwca 1997 5 grudnia 1998 Nana Konadu  Ghana WBA 1
19 lipca 1997 15 lutego 2003 Tim Austin  Stany Zjednoczone IBF 9
28 lipca 1997 8 stycznia 2000 Jorge Eliecer Julio  Kolumbia WBO 3
22 listopada 1997 29 grudnia 1998 Joichiro Tatsuyoshi  Japonia WBC 2
5 grudnia 1998 26 czerwca 1999 Johnny Tapia  Stany Zjednoczone WBA 0
29 grudnia 1998 16 kwietnia 2005 Veeraphol Sahaprom  Tajlandia WBC 14
26 czerwca 1999 7 sierpnia 2001 Paulie Ayala  Stany Zjednoczone WBA 3

WBA pozbawiła Ayalę tytułu za walkę bez zgody o tytuł innej organizacji (IBO).

8 stycznia 2000 wrzesień 2000 Johnny Tapia  Stany Zjednoczone WBO 1

Tapia zrezygnował z tytułu WBO nie mogąc utrzymać limitu kategorii.

4 września 2000 15 marca 2002 Mauricio Martinez  Panama WBO 1
14 października 2001 19 kwietnia 2002 Eidy Moya  Wenezuela WBA 0
15 marca 2002 7 maja 2004 Cruz Carbajal  Meksyk WBO 2
19 kwietnia 2002 11 października 2004 Johnny Bredahl  Dania WBA 3

Bredahl zrezygnowal z tytułu WBA[13]. .

15 lutego 2003 2006 Rafael Márquez  Meksyk IBF 7

Márquez zrezygnował z tytułu IBF po zakontraktowaniu walki o tytuł WBC w wadze superkoguciej z Israelem Vázquezem.

7 maja 2004 29 października 2005 Ratanachai Sor Vorapin  Tajlandia WBO 1
26 lutego 2005 31 maja 2008 Wołodymyr Sydorenko  Ukraina WBA 6
16 kwietnia 2005 30 kwietnia 2010 Hozumi Hasegawa  Japonia WBC 10
29 października 2005 11 sierpnia 2007 Jhonny González  Meksyk WBO 2
7 maja 2007 29 września 2007 Luis Alberto Pérez  Nikaragua IBF 0
11 sierpnia 2007 marzec 2009 Gerry Peñalosa  Filipiny WBO 1
29 września 2007 31 października 2009 Joseph Agbeko  Ghana IBF 2
31 maja 2008 Nadal Anselmo Moreno  Panama WBA Super

Moreno w listopadzie 2010 otrzymał tytuł "super mistrza" WBA.

28 marca 2009 30 kwietnia 2010 Fernando Montiel  Meksyk WBO 0
31 październik 2009 11 grudnia 2010 Yonnhy Pérez  Kolumbia IBF 1
30 kwietnia 2010 19 lutego 2011 Fernando Montiel  Meksyk WBC i WBO 0
11 grudnia 2010 13 sierpnia 2011 Joseph Agbeko  Ghana IBF 0
26 grudnia 2010 Nadal Kōki Kameda  Japonia WBA

Kameda pokonał Alexandra Munoza w walce o wakujący, po awansie Moreno na "super mistrza", tytuł WBA[14].

19 lutego 2011 październik 2011 Nonito Donaire  Filipiny WBC i WBO 1

Donaire po zwycięstwie nad Omarem Narvaezem zrezygnował z tytułów przechodząc do junior piórkowej.

13 sierpnia 2011 luty 2012 Abner Mares  Meksyk IBF 1

Mares zwakował tytuł przechodząc do wyższej kategorii.

6 listopada 2011 Nadal Shinsuke Yamanaka  Japonia WBC

Yamanaka zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Christianem Esquivelem[15].

26 listopada 2011 2012 Jorge Arce  Meksyk WBO 0

Arce zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Indonezyjczykiem Angky Angkottą[16]. Zwakował pas powracając do wyższej kategorii.

2 czerwca 2012 luty 2013 Leo Santa Cruz  Meksyk IBF 3

Santa Cruz zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Vusi Malingą (Republika Południowej Afryki)[17]. Zwakował tytuł przechodząc do wyższej kategorii.

20 października 2012 2 marca 2013 Pungluang Sor Singyu  Tajlandia WBO 0

Pungluang zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Filipińczykiem AJ Banalem[18].

2 marca 2013 Nadal Paulus Ambunda  Namibia WBO
11 maja 2013 Nadal Jamie McDonnell  Wielka Brytania IBF

McDonnell zdobył wakujący tytuł zwyciężając Julio Ceję (Meksyk).

Przypisy

  1. Biografia George Dixona (Boxing Biografies)
  2. Biografia Jimmy'ego Barry'ego (cyberboxingzone.com)
  3. Lista walk Jimmy'ego Barry'ego (BoxRec.com)
  4. Biografia Terry McGoverna (cyberboxingzone.com)
  5. Biografia Harry Harrisa (cyberboxingzone.com)
  6. Biografia Harry Forbesa (cyberboxingzone.com)
  7. Lista walk Jackie Sharkeya (BoxRec.com)
  8. Biografia Charleya Phola Rosenberga (cyberboxingzone.com)
  9. Lista walk Jimmy'ego Carruthersa (BoxRec.com)
  10. Lista walk Lupe Pintora (BoxRec.com)
  11. Lista walk Alberto Davili (BoxRec.com)
  12. Lista walk Israela Contrerasa (BoxRec.com)
  13. Biografia Johnny Bredahla (BoxRec.com)
  14. Koki zdobył pas w trzeciej kategorii wagowej (Bokser.org)[dostęp 25-07-2011]
  15. Yamanaka-Esquivel : Full Report (Fightnews.com) [dostęp 07-11-2011]
  16. Jorge Arce defeats Angky Angkotta to win WBO bantamweight championship (Fightnews.com) [dostęp 27-11-2011]
  17. Santa Cruz beats Malinga (Fightnews.com) [dostęp 2-06-2012]
  18. Sor Singyu stops Banal, claims vacant WBO bantamweight crown (Fightnews.com) [dostęp 20-12-2012]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]