Liwia Łuża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Liwia Łuża
Niechorze
Widok na jezioro z latarni morskiej w Niechorzu
Widok na jezioro z latarni morskiej w Niechorzu
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Lokalizacja Wybrzeże Trzebiatowskie
Powierzchnia 174,9 – 210,8 ha
Głębokość
• średnia

0,9 m
Objętość 1983,0 tys. m³
Klasa jakości wody pozaklasowe (w roku 1996)
Wysokość lustra 0,9 m n.p.m.
Rzeki zasilające Kanał Lądkowski
Rzeki wypływające Kanał Liwia Łuża
Miejscowości nadbrzeżne Niechorze, Pogorzelica, Skalno
Rodzaj jeziora eutroficzne
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Liwia Łuża
Liwia Łuża
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Liwia Łuża
Liwia Łuża
Ziemia 54°05′18″N 15°05′54″E/54,088333 15,098333Na mapach: 54°05′18″N 15°05′54″E/54,088333 15,098333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Liwia Łuża (t. potocznie Niechorze[potrzebne źródło]) – jezioro przybrzeżne Morza Bałtyckiego na Wybrzeżu Trzebiatowskim, położone w gminie Rewal, w powiecie gryfickim, w woj. zachodniopomorskim.

Powierzchnia zwierciadła wody według różnych źródeł wynosi od 174,9 ha[1] do 210,8 ha[2]. Zbiornik ma średnią głębokość na poziomie 0,9 m[3]. Według danych z 1996 roku objętość 1983,0 tys. m³[2].

Cały obszar jeziora i jego obrzeża znajduje się w rezerwacie ornitologicznym Jezioro Liwia Łuża utworzonym w 1959 roku.

Liwia Łuża jest płytkim akwenem o wyraźnie postępującej eutrofizacji – nadmierne nagromadzenie materii organicznej i silny rozwój życia biologicznego, spowodowane znacznymi ładunkami zanieczyszczeń z chemizacji użytków zielonych w pradolinie i, do niedawna, bezpośrednim zrzutem ścieków[4].

W typologii rybackiej jest to jezioro linowo-szczupakowe[5].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Mierzeja Liwiej Łuży

Liwia Łuża znajduje się w środkowej części Wybrzeża Trzebiatowskiego. Jezioro jest odzielone od Morza Bałtyckiego mierzeją o szerokości od 400 m do 1200 m. Liwia Łuża jest naturalnym zbiornikiem wodnym powstałym na skutek odcięcia mierzeją dawnej zatoki od morza. Lustro wody jeziora znajduje się na wysokości 0,9 m n.p.m.[6].

Nad jeziorem położone są nadmorskie wsie Niechorze, Pogorzelica, a także od strony południowej Skalno.

Jezioro objęte jest w całości obrębem geodezyjnym "Niechorze"[7][8].

Wokół jeziora, z Niechorza przez Pogorzelicę, Skalno i z powrotem do Niechorza prowadzi zielony szlak turystycznySzlak Liwiej Łuży.

Nazwę Liwia Łuża wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Horst-Eiersberger See[9].

Stosunki wodne[edytuj | edytuj kod]

Z Morzem Bałtyckim jezioro jest połączone poprzez Kanał Liwia Łuża kończący się na plaży, przez który okresowo odbywa się ruch wody w obie strony:

  • w czasie sztormów przy północnych silnych wiatrach spiętrzone wody morskie wlewają się do jeziora przez Kanał Liwia Łuża, powodując zjawisko cofki sięgającej do Kanału Lądkowskiego oraz okresowe zasolenie wód jeziora. Cofka jest ograniczana poprzez zastosowanie wrót działających jak zawór zwrotny. Wrota te są zainstalowane między mostem na ul. Wojska Polskiego, a ujściem.
  • przy wysokich stanach wody jezioro staje się zbiornikiem przepływowym i następuje odpływ jego wód do morza przez Kanał Liwia Łuża.

Poziom wody w jeziorze waha się w granicach 0,3–0,4 m rocznie, zależy głównie od dopływu wody z kanałów, głównie za pośrednictwem uchodzących od strony południowej Kanału Lądkowskiego, rowu Liwia, strugi Sadlno i rowów melioracyjnych w strefie nadbrzeżnej[4].

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W 1959 r. utworzono rezerwat ornitologiczny na powierzchni 220 ha, obejmujący jezioro i jego obrzeże. Celem ochrony jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych naturalnego środowiska lęgowego łabędzia dzikiego na jeziorze, będącym jednocześnie ostoją wielu gatunków ptactwa wodno-błotnego[4].

Charakterystyczną cechą jeziora jest pokrycie ok. 20% jego powierzchni roślinnością wynurzoną (wyspy trzcinowe) oraz przybrzeżny pas trzcin o szerokości od 5 do 60 m[4].

Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej dominującymi gatunkami ryb w wodach Liwiej Łuży są: leszcz, krąp, płoć, lin. Pozostałymi gatunkami ryb występującymi w jeziorze są: węgorz europejski, wzdręga, szczupak pospolity, ciernik, okoń europejski, jazgarz, sandacz, jaź, ukleja, kiełb, amur, karaś, karp, troć wędrowna, łosoś[1].

Stan sanitarny[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku dokonano badań czystości wody Liwiej Łuży, gdzie oceniono stan wód na pozaklasowy[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Wykaz wód powierzchniowych przeznaczonych do bytowania ryb, skorupiaków i mięczaków oraz umożliwiających migrację ryb. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie, s. 7.
  2. 2,0 2,1 2,2 IV.3. Jeziora. W: Raport o stanie środowiska w województwie zachodniopomorskim w roku 2001. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Szczecinie, 2003-01-18, s. 104.
  3. V.3. Jeziora. W: Raport o stanie środowiska w województwie zachodniopomorskim w latach 2006-2007. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Szczecinie, 2008-12-30, s. 85.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Regionalne Biuro Gospodarki Przestrzennej Województwa Zachodniopomorskiego: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rewal. UG Rewal, 2005-02-23, s. 11, 16, 47.
  5. NB-2 Wody powierzchniowe przeznaczone do bytowania ryb karpiowatych w warunkach naturalnych oraz umożliwiające migrację ryb. Szczecin: Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie.
  6. Władysław Nowotniak: Gryfice i okolica - Wycieczki po mieście i okolicy. Warszawa: Wydawnictwo "Sport i Turystyka", 1962, s. 6.
  7. Mapa ewidencyjna. W: System Informacji Przestrzennej Miasto i Gmina Płoty [on-line]. Geo-System Sp. z o.o.. [dostęp 2012-05-12].
  8. Mapa ewidencyjna gminy Rewal
  9. Rozporządzenie Ministrów Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 października 1948 r. (M.P. z 1948 r. Nr 78, poz. 692, s. 22)