Lizol

Lizol (łac. Lysolum, syn. Cresolum saponatum FP IV, Sapo Cresoli, Liquor Cresoli saponatus) - 50% roztwór krezolu w mydle potasowym, ma brunatny kolor i pieni się. Stosowany w postaci kilkuprocentowych (3 do 10%) roztworów wodnych do dezynfekcji przedmiotów i pomieszczeń. Jest środkiem o znacznej toksyczności, a w kontakcie ze skórą żrący. Środek o nieprzyjemnym zapachu, przez co obecnie jest rzadko wykorzystywany do dezynfekcji. Obecnie trudno dostępny na terenie Polski. Podobnym preparatem jest kreolina.

Historia

Lizol stosowany był w czasie II wojny światowej, w obozach koncentracyjnych do tzw. dezynfekcji więźniów, którzy musieli nawet 4–5-krotnie zanurzać się w dużej kadzi z tym płynem.

Lizol od lat trzydziestych XX wieku aż do lat sześćdziesiątych XX wieku reklamowany był jako produkt do higieny intymnej, stanowił najpowszechniej używany w Ameryce środek do kąpieli oraz środek pielęgnujący.

Konsumenci bardzo łatwo zrozumieli, że żel lizol został opracowany jako środek antykoncepcyjny, mimo zawoalowanego języka reklam, które mówiły o problemach z „mikrobami” oraz z „zapachem” i sugerowały „strach przed straszliwym wydarzeniem” u kobiety (inaczej mówiąc: strach przed ciążą), które mogło zasiać niezgodę na łonie ogniska domowego, i popchnąć małżonków do rozwodu.

Jako środek antykoncepcyjny lizol był bezużyteczny oraz niebezpieczny. Źle rozpuszczony, mógł spowodować oparzenia oraz pojawianie się pęcherzy na ściankach pochwy; w niektórych przypadkach mógł spowodować śmierć użytkowniczki. A jednak dopiero po pojawieniu się pigułki antykoncepcyjnej przestał być najczęściej używaną metodą antykoncepcyjną w Ameryce.