Lizymach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lizymach (ok. 355 p.n.e.-281 p.n.e.) — jeden z wodzów Aleksandra III Wielkiego - Diadochów. Po jego śmierci w 323 roku p.n.e. objął władzę w Tracji i przyjął tytuł króla w 306 roku p.n.e. Mąż Arsinoe. Jego synem był Agatokles.

Lisymachus, marble - Ephesus Museum.JPG

Rządy w Tracji[edytuj | edytuj kod]

W roku 315 p.n.e. Lizymach zaczął zgłaszać pretensje do sprawowania kontroli nad cieśninami Bosfor i Dardanele. Wprawdzie nie udało mu się zrealizować swoich planów, jednak w roku 309 p.n.e. odbudował on miasto Kardia któremu nadał nazwę Lizymachia. W roku 302 p.n.e jako pierwszy zaatakował tereny Antygona Jednookiego zaczynając tym samym kolejną wojnę diadochów. Wraz z Kassandrem i Seleukosem walczył w przełomowej bitwie pod Ipsos w 301 roku p.n.e., gdzie pokonał Antygona. Pokonawszy, w koalicji z Seleukosem I Nikatorem i Ptolemeuszem I Soterem, Demetriusza Poliorketesa został królem całej Macedonii w 286 p.n.e.

Śmierć następcy i upadek państwa[edytuj | edytuj kod]

W roku śmierci Demetriusza 283 p.n.e. na dworze Lizymacha doszło do poważnych komplikacji, które zasadniczo wpłynęły na losy dynastii. Najprawdopodobniej w wyniku intrygi przebywającego na trackim dworze Ptolemeusza Keraunosa - który uciekł z Egiptu w 284 p.n.e., gdy zrozumiał, że jego ojciec Ptolemeusz nie widzi w nim swego następcy - i być może żony Lizymacha, Arsinoe, Lizymach skazał na śmierć swego syna Agatoklesa. Wdowa po Agatoklesie, Lizandra, udała się do Syrii na dwór Seleukosa, prosząc go o pomoc w dochodzeniu praw swoich własnych i dzieci. To było oficjalną przyczyną wystąpienia Seleukosa przeciw Lizymachowi. Rzeczywistym powodem był niepokojący Seleukosa wzrost potęgi Lizymacha po śmierci Demetriusza.

Lizymach poniósł śmierć i klęskę w wojnie ze swoim byłym sprzymierzeńcem Seleukosem. Zginął w pojedynku z nim w czasie bitwy pod Kuropedion w Lidii w roku 281 p.n.e..

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Malcolm Errington: Historia świata hellenistycznego 323-30 p.n.e.. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagielonskiego, 2010, s. 44-45,70-72.