Lodoicja seszelska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lodoicja seszelska
SEYSHELLES The coco-de-mer palm, Valle de Mai, Praslin by J. Strzelecki.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd arekowce
Rodzina arekowate
Rodzaj lodoicja
Gatunek lodoicja seszelska
Nazwa systematyczna
Lodoicea maldivica J. F. Gmelin
Syn. pl. 2(2):630. 1807 (ex H. Wendl. in O. C. E. M. G. de Kerchove de Denterghem, Palmiers 250. 1878
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Owoce

Lodoicja seszelska (Lodoicea maldivica, J. F. Gmelin), nazywana także palmą seszelską oraz coco de mer (kokos morski) – gatunek rośliny z rodziny arekowatych (Arecaceae), który rośnie tylko na 2 wysepkach Praslin i Curieuse, w archipelagu Seszeli. Jedyny gatunek z monotypowego rodzaju lodoicja (Lodoicea Comm. ex DC.). Znajduje się w godle Seszeli[2].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Synonimy[2]

Borassus sonneratii Giseke, Cocos maldivica J. F. Gmel., Lodoicea callypige Comm. ex J. St.-Hil., Lodoicea sechellarum Labill., Lodoicea sonneratii (Giseke) Baill.

Pozycja systematyczna według Angiosperm Phylogeny Website (2001...)[1]

Należy do rodziny arekowatych (Arecaceae), rzędu arekowce (Arecales), kladu jednoliścienne (monocots) w obrębie kladu okrytonasiennych. W obrębie arekowatych należy do podrodziny Coryphoideae, plemienia Borasseae i podplemienia Lataniinae[2].

Morfologia i biologia[edytuj | edytuj kod]

Drzewo o wysokości do 40 m. Ma duże, wachlarzowate liście wyrastające na wierzchołku kłodziny. Podwójne owoce o sercowatym kształcie przypominają wyglądem pośladki, zawierają po jednym nasionie w każdym owocu, nasiona te uważane są za największe na świecie[3]. Lodoicja jest rośliną zagrożoną wyginięciem, gdyż występuje na niewielkim tylko obszarze, jej nasiona długo muszą dojrzewać, kiełkowanie jest też bardzo długie (kilka miesięcy)[3]. Owoce tej palmy były znane od dawna, były przenoszone przez prądy morskie i wyrzucane na brzeg, nie znano jednak ich pochodzenia.[3].


Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-02-15].
  2. 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-05].
  3. 3,0 3,1 3,2 zbiorowe: Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.