Logatom

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Logatomsylaba służąca do badania rozumienia mowy w audiometrii słownej, która łączona jest z innymi logatomami w wyrazy niemające znaczenia w danym języku[1]. Bezsensowne wyrazy tworzone są po to, aby badany nie wspomagał się znajomością języka w procesie rozumienia mowy. Powoduje to, iż wyniki testów są bardziej obiektywne. Logatomy tworzone są w oparciu o badania statystyczne występowania poszczególnych głosek w danym języku, aby utworzone wyrazy były jak najbardziej podobne do wyrazów w nim występujących. Logatomy wykorzystuje się również w fonetyce[2] i logopedii[3].

Przykłady polskich logatomów: chońki, mijka, ćla, zmufkać, zjol, wbuńdzi.

Logatomy w literaturze[edytuj | edytuj kod]

Użycie logatomów do badania zrozumiałości transmisji radiowej opisane jest w powieści Joanny Chmielewskiej Klin. Wymienione w niej logatomy to: brząścić, wiątek, krztąc, pierzag, mątla, piąrze.

Przypisy