Logo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy znaku graficznego. Zobacz też: inne znaczenia Logo.
Logo TVP 1 od 24 marca 1992 do 6 marca 2003
Podział - logo a logotyp

Logo (skr. od logotyp, z gr. λόγος logossłowo, myśl + τύπος typos - odcisk, obraz) – termin rozpoznawalny od lat 30. XX wieku[1] jako forma graficzna będąca interpretacją brzmienia nazwy i jednoznacznie identyfikująca markę, firmę, agencję, organizację, produkt, usługę, przedsięwzięcie, imprezę, projekt, ideę oraz każdy inny rodzaj aktywności gospodarczej lub społecznej.

Cele[edytuj | edytuj kod]

Głównym zadaniem logo jest wstępne nakierowanie osoby na symbolizowany podmiot poprzez:

  • przyciągnięcie uwagi oglądającego, a następnie
  • powiązanie emocjonalne danej osoby z symbolizowanym podmiotem poprzez formę graficzną odpowiadającą charakterem danemu podmiotowi.

Logo zawsze nawiązuje w jakiś sposób do przedstawianego tematu. Często konstruowane jest ze stylizowanych i pomysłowo zaaranżowanych pierwszych liter nazwy symbolizowanego podmiotu, lub też zawiera charakterystyczne dla danego podmiotu elementy graficzne. Może jednak symbolizować jakąś ideę jedynie swoim kształtem lub wywoływanym nastrojem (np. zawierać linie łagodne lub łamane, albo też zawierać kolorystykę jaskrawą lub stonowaną). Zawsze jednak powinno podkreślać i w skondensowany sposób podsumowywać wizerunek przedstawianego tematu. Powinno u odbiorcy wywoływać odpowiednie skojarzenia oraz nastrój, a jeśli to możliwe, motywować również do pożądanej reakcji.

[edytuj | edytuj kod]

W literaturze można spotkać różne klasyfikacje symboli firmowych, tu posłużymy się przejrzystą typologią przedstawioną przez G.Hardego w książce „Podręcznik projektantów logo”. Wśród typów możemy wyróżnić[2]:

  • Logotyp
  • Glif
  • Monogram
  • Znaki graficzne
  • Postacie
  • Znaki abstrakcyjne i symboliczne
  • Emblemat.

[edytuj | edytuj kod]

Logo może składać się z sygnetu, logotypu oraz tagline. Sygnet to element graficzny reprezentujący firmę, logotyp to część typograficzna. Tagline to hasło firmowe umieszczane zazwyczaj pod logotypem. Pojedyncze elementy takie jak sygnet lub logotyp mogą być logo.

Błędne nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Często logo mylone jest z logotypem. Logotyp może być częścią lub głównym elementem logo, natomiast określenie logotyp nie odnosi się do logo złożonego z sygnetu i części typograficznej (logo).

Wybór – obraz czy nazwa[edytuj | edytuj kod]

Czy logo powinno opierać się na obrazie czy na nazwie? To pytanie, na które trudno odpowiedzieć jednoznacznie. Można znaleźć argumenty przemawiające za jednym i drugim rozwiązaniem. Za znakami obrazowymi przemawia na pewno proces globalizacji, gdyż mogą one funkcjonować niezależnie od języka. Zanim jednak utrwali się w społecznej świadomości, wymaga poniesienia kosztów marketingowych związanych ze zwiększeniem jego rozpoznawalności. Logo graficzne nie zawsze musi być zrozumiałe i często wymaga tłumaczenia niesionego przez nie przekazu. Daje to jednak możliwość tworzenia wokół niego opowieści firmowych (storrytelling), które mogą być istotnym elementem wizerunku. Znaki oparte na typografii poprzez bezpośrednią prezentację nazwy lub jej skrótu, zwiększają jej zapamiętywać i ułatwiają odróżnienie od konkurencji. W zależności od długości nazwy i sposobu zapisu logo oparte na typografii może w większym lub mniejszym stopniu nadawać się do wykorzystania na różnych nośnikach. Nawet słowny zapis symbolu może być odbierany jako obraz, może on być dynamiczny, zawierać elementy graficzne lub mieć symboliczny charakter[3].

[edytuj | edytuj kod]

Rozpowszechnienie, wiąże się z możliwością wszechstronnego wykorzystania, jest więc ważnym aspektem, który trzeba brać pod uwagę przy ocenie projektów. Logo to podstawowy znak rozpoznawczy firmy, który może być umieszczony na wielu środkach przekazu. Może znaleźć się w reklamach, na wizytówkach, papierze firmowym, na produktach, budynkach, znakach informacyjnych, na stronie internetowej lub jako jej ikona (favicon) itd. Firma powinna zadbać o to, by logo pojawiało się jak najczęściej na możliwie wielu nośnikach komunikacyjnych. Dlatego zaletą dobrego logo jest możliwość jego wykorzystania w różnych miejscach i w różnych rozmiarach. Cechą, która to umożliwia jest skalowalność, czyli możliwość zachowania czytelności logo niezależnie od rozmiaru[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Oxford Dictionaries, Oksfordzki słownik języka angielskiego
  2. G. Hardy, Podręcznik projektantów logo, Wydawnictwo Helion, Gliwice 2012, s. 22–35
  3. Daszkiewicz M., Wrona S., Kreowanie marki korporacyjnej, Difin, Warszawa 2014, 93-96
  4. Daszkiewicz M., Wrona S., Kreowanie marki korporacyjnej, Difin, Warszawa 2014, s. 100

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Wołowik, T. II P. Górki, M. Wołowik, Nie tylko logotyp, Oficyna Wydawnicza Branta, Bydgoszcz 2004.
  • G. Hardy, Podręcznik projektantów logo, Wydawnictwo Helion, Gliwice 2012
  • M. Daszkiewicz, S. Wrona, Kreowanie marki korporacyjnej, Difin, Warszawa 2014
  • D. Airey, Logo Design Love, Wydawnictwo Helion, Gliwice 2010