Lohengrin (opera)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ilustracja do opery autorstwa Arthura Thiele

Lohengrin – opera Ryszarda Wagnera napisana w 1850 roku. Premiera odbyła się w Weimarze. W operze zawarty jest Marsz Weselny, napisany przez Wagnera dla siostrzenicy. Jest grany na ceremoniach ślubnych (rzadziej w Europie, częściej w USA).

Role[edytuj | edytuj kod]

Premiera, 28 sierpnia, 1850
(Franciszek Liszt)
Lohengrin tenor Carl Beck
Elza z Brabancji (Elsa von Brabant) sopran Rosa Agathe von Milde
Ortruda, żona Telramunda (Ortrud) mezzosopran Fastlinger
Fryderyk von Telramund, hrabia z Brabancji (Friedrich von Telramund) baryton Feodor von Milde
Henryk Ptasznik (Heinrich der Vogler) bas Höfer
Herold króla bas August Pätsch
Czterech brabanckich szlachciców tenory, basy
Czterech paziów (?) soprany, alty
Książę Gotfryd, brat Elzy (Herzog Gottfried) rola niema Hellstedt
Szlachta z Saksonii, Turyngii i Brabancji, damy dworu, paziowie, wasale, służba

Opera składa się z 3 aktów:

I[edytuj | edytuj kod]

Król Henryk Ptasznik przybywa do Brabancji w celu zebrania drużyny na wyprawę przeciwko Węgrom. Hrabia Telramund oskarża księżniczkę Elzę o zamordowanie własnego brata, Gotfryda, w celu dojścia do władzy. W odpowiedzi na zarzuty Elza opowiada sen, w którym widziała rycerza w srebrnej zbroi. Przybył on walczyć w imię jej niewinności. Telramund wyzywa na pojedynek każdego, kto chciałby wystąpić w obronie czci Elzy. Po trzecim, ostatnim wezwaniu herolda, na horyzoncie pojawia się łódź ciągnięta przez białego łabędzia. W łodzi stoi rycerz w srebrnej zbroi. Przyjmuje on wyzwanie ale i stawia warunek: jeżeli zwycięży, Elza pojmie go za męża, nie pytając o imię. Księżniczka zgadza się. Po krótkiej walce hrabia Telramund zostaje ranny. Zostaje skazany na wygnanie z kraju, natomiast tajemniczy rycerz zostaje obwołany księciem.

II[edytuj | edytuj kod]

Na zamku trwa uczta zaręczynowa. Tymczasem Ortruda, żona wygnanego Telramunda, wkrada się podstępnie w łaski Elzy i namawia ją do poznania imienia zwycięzcy. Elza i jej narzeczony udają się do świątyni, a Ortruda i Telramund oskarżają rycerza o kontakt z siłami piekielnymi.

III[edytuj | edytuj kod]

Po uroczystości weselnej Elza pragnie poznać imię męża. Ten jednak przypomina jej słowa przysięgi. W tym czasie do komnaty wbiega hrabia Telramund z zamiarem zamordowania księcia. Po krótkiej walce Telramund pada martwy. Król siedzi pod starym dębem i sprawuje sądy. Książę oskarża nieżyjącego Telramunda o skrytobójczy zamach, a Elzę o niedotrzymanie słowa przysięgi. Książę rozpoczyna opowieść o sobie - nazywa się Lohengrin, jest synem Parsifala, jednego z rycerzy świętego Grala. Jeżeli Elza nie złamałaby obietnicy, mógłby on przywrócić Brabancji prawowitego władcę. Okazuje się, że Ortruda zaczarowała zaginionego brata Elzy - księcia Gotfryda w łabędzia. Łabędź znika i z wody wyłania się Gotfryd. W miejscu łabędzia ukazuje się gołąb, który uwodzi Lohengrina, a zrozpaczona Elza umiera na rękach swojego brata.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]