Lola THL1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lola THL1
Lola THL1
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Lola
Projektant Neil Oatley
John Baldwin
Dane techniczne
Nadwozie monocoque z włókien węglowych i aluminium o strukturze plastra miodu
Zawieszenie
przednie
podwójne wahacze, popychacze obsługujące sprężyny nad amortyzatorami, stabilizator poprzeczny
Zawieszenie
tylne
podwójne wahacze, popychacze obsługujące sprężyny nad amortyzatorami, stabilizator poprzeczny
Silnik Hart 415T 1.5 R4T
Skrzynia biegów FORCE/Hewland L, manualna, 6 biegów + wsteczny
Paliwo Shell
BP
Opony Goodyear
Historia
Debiut Grand Prix Włoch 1985
Kierowcy Alan Jones
Patrick Tambay
Używany 19851986
Wyścigi Wygrane PP NO
6 0 0 0
poprzednik następca
Lola T371 Lola THL2

Lola THL1 – samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Neila Oatleya i Johna Baldwina i skonstruowany przez Haas Lola. Model wziął udział w sześciu Grand Prix w sezonach 19851986.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Carl Haas ze wsparciem Beatrice Foods i Forda założył własny zespół w Formule 1, Haas Lola, w którym zatrudnieni zostali Teddy Mayer, Tyler Alexander, Neil Oatley, John Baldwin czy Ross Brawn, a kierowcą został były mistrz świata Alan Jones. Lola udzieliła zgody na wykorzystanie nazwy ze względu na długotrwałe powiązania z Haasem w Ameryce Północnej, jakkolwiek nie miała nic wspólnego z projektem, rozwojem i konstrukcją samochodu.

Haas podpisał umowę na wyłączność z Fordem na dostawę silników V6 turbo, ale nie były one gotowe na koniec sezonu 1985, w związku z czym użyto silników Hart R4. Silnik był wyposażony w jedną turbosprężarkę i rozwijał moc ok. 750 KM, zaś skrzynia biegów pochodziła od Hewlanda. Samochód był bardzo konwencjonalnym projektem, opartym na monocoque'u z włókien węglowych i aluminium o strukturze plastra miodu. Samochód został zbudowany niedaleko Londynu przez firmę Formula One Race Car Engineering Ltd (FORCE) i oznaczony THL1 (Team Haas Lola). Pierwszy model był gotowy na testy latem 1985 roku, w wyścigach zadebiutował zaś podczas Grand Prix Włoch. Rok 1985 zespół zamierzał poświęcić na naukę i pojazd ze słabymi silnikami nie był konkurencyjny, a w swoim debiucie tracił do liderów po 10 sekund i odpadł po sześciu okrążeniach wskutek awarii silnika. Z powodu awarii Jones nie ukończył także dwóch innych wyścigów w sezonie.

Zimą podjęto prace nad modelem używającym silnika Forda i oznaczono go THL2, zapewniono ponadto drugi samochód Patrickowi Tambayowi, który przyszedł z Renault, znał Mayera i Alexandra z McLarena, a dla Carla Haasa zdobył pod koniec lat 70. dwa tytuły w serii Can-Am. Opóźnienia w budowie nowego silnika zmusiły zespół do wystawienia THL1 na początku sezonu 1986, a Tambay zdołał nim ukończyć Grand Prix Hiszpanii. W Grand Prix San Marino zadebiutował model THL2 (prowadził go Jones), a od Grand Prix Monako obaj kierowcy korzystali już z nowego modelu.

Zbudowano łącznie trzy egzemplarze THL1.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Silnik Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Wyniki kierowców Wyniki
konstruktora
Brazylia
BRA
Portugalia
PRT
San Marino
SMR
Monako
MCO
Kanada
CAN
Stany Zjednoczone
USE
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Austria
AUT
Holandia
NLD
Włochy
ITA
Belgia
BEL
Unia Europejska
EUR
Związek Południowej Afryki
ZAF
Australia
AUS
Punkty Pozycja Punkty Pozycja
1985 Team Haas (USA) Ltd Hart Australia Alan Jones - - - - - - - - - - - NU - NU NW NU 0 NS 0 NS
Brazylia
BRA
Hiszpania
ESP
San Marino
SMR
Monako
MCO
Belgia
BEL
Kanada
CAN
Stany Zjednoczone
USE
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
DEU
Węgry
HUN
Austria
AUT
Włochy
ITA
Portugalia
PRT
Meksyk
MEX
Australia
AUS
Punkty Pozycja Punkty Pozycja
1986 Team Haas (USA) Ltd Hart Australia Alan Jones NU NU - - - - - - - - - - - - - - 0 (4) 12 0 13
Francja Patrick Tambay NU 8 NU - - - - - - - - - - - - - 0 (2) 15

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]