Lont wolnopalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lont wolnopalny lub lont prochowy – wolnopalny środek inicjujący, rodzaj lontu, służący do powodowania wybuchu spłonek pobudzających, a tym samym ładunków materiału wybuchowego. Składa się z rdzenia z czarnego prochu dymnego, nici kierunkowej oraz wielowarstwowego oplotu zewnętrznego pokrytego masą izolacyjną[1]. Specyficznym typem lontu prochowego jest lont Visco.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lont wolnopalny. W: Mała Encyklopedia Wojskowa. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967, s. 197.