Loreczka białogardła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Loreczka białogardła
Vini peruviana[1]
(Müller, 1776)
Loreczka białogardła
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Nadrząd neognatyczne
Rząd papugowe
Rodzina papugowate
Podrodzina papugi wschodnie
Rodzaj Vini
Gatunek loreczka białogardła
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Loreczka białogardła (Vini peruviana) – gatunek ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae). Opisana przez Philippa Ludwiga Statiusa Müllera w 1776 roku. Występuje na wyspach Polinezji Francuskiej oraz Wysp Cooka. Pierwotnie została stwierdzona na 23 wyspach otaczających Tahiti. Jednakże obecnie jej występowanie zostało ograniczone do ośmiu wysp, tj. Motu, Manuae, Tikehau, Rangiroa, Aratua, Kaukura, Apataki, Aitutaki, oraz prawdopodobnie na Harvey Island i Manihi.

Nie wyróżnia się podgatunków loreczki białogardłej.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny: Mała papuga z krótkim ogonem. Jej upierzenie jest ciemno granatowe. Górna część klatki piersiowej, gardło oraz dolna część lica do poziomu oczu jest ubarwiona na biało. Dziób, nogi i oczy są czerwone.

Dymorfizm płciowy nie jest zaznaczony.

Rozmiary:

  • Długość ciała – 16–18 cm

Masa ciała:

  • 40–50 g.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Loreczka białogardła żywi się miękkimi owocami, nektarem, pyłkiem kwiatów.

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Loreczka białogardła jest typowym gatunkiem zasiedlającym nizinne lasy oraz obszary zadrzewione przez człowieka. Obserwowany również na kwitnących roślinach, palmach kokosowych, bananowcach oraz w przydomowych ogrodach.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Gniazda zakłada w dziuplach.

Liczebność[edytuj | edytuj kod]

Gatunek uznawany jest za zagrożony wyginięciem. Głównym zagrożeniem dla loreczki białogardłej jest obecność szczura śniadego, kotów oraz błotniaka moczarowego (Circus approximans). Obecnie gatunek liczy od 2.500 do 10.000 osobników, aczkolwiek ich liczebność stopniowo się obniża. Na niektórych wyspach, np. na Makatea w archipelagu Tuamotu gatunek ten już wyginął.

Przypisy

  1. Vini peruviana w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Vini peruviana. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tony Juniper, Mike Parr: Parrots: A Guide to Parrots of the World. New Heven: Yale University Press, 1998. ISBN 0-300-07453-0.
  • Joseph Michael Forshaw: Parrots of the World: An Identification Guide. Princeton, N. J.: Princeton University Pres, 2006. ISBN 0-691-09251-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]