Loris Reggiani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Loris Reggiani (ur. 7 października 1959 w Forli) - włoski motocyklista.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

125 cm³[edytuj | edytuj kod]

W MMŚ Loris zadebiutował w roku 1980, w kategorii 125 cm³. Dosiadając motocykl Minarelli, wystartował w sześciu wyścigach, podczas których aż pięciokrotnie stawał na podium, a podczas GP Wielkiej Brytanii po raz pierwszy w karierze odniósł zwycięstwo. Zdobyte punkty sklasyfikowały go na 6. miejscu.

W kolejnym sezonie wziął udział w dziewięciu rundach. W tym czasie sześć razy zameldował się na podium, z czego dwukrotnie na najwyższym stopniu (w GP Jugosławii i RPA). W inauguracyjnym wyścgu w Argentynie uzyskał najszybsze okrążenie, natomiast na torze w Kyalami sięnął po pole position. Ostatecznie został wicemistrzem świata, przegrywając jedynie z dominującym Hiszpanem Angelem Nieto. W tym samym roku został również mistrzem Włoch w tej samej kategorii (również na Minarelli).

350 cm³/250 cm³[edytuj | edytuj kod]

W 1981 roku Włoch zadebiutował w pośredniej klasie, która po raz ostatni korzystała z pojemności 350 cm³. W jedynym swoim starcie (o GP Czech) dojechał na siódmej lokacie. Korzystając z maszyny Bimota, zmagania zakończył na 21. miejscu.

W kolejnym roku Loris wystartował w inauguracyjnej rundzie średniej kategorii o nowej pojemności 250 cm³. Na motocyklu MBA, podczas GP Argentyny, rywalizację ukończył na ósmej pozycji. W klasyfikacji generalnej zajął 30. lokatę.

W sezonie 1984 Reggiani wystartował w pięciu eliminacjach. Dosiadając maszynę Kawasaki, dwukrotnie dojechał w czołowej dziesiątce, zajmując podczas GP Austrii i San Marino odpowiednio szóste i dziesiąte miejsce. Uzyskane punkty pozwoliły mu zająć 22. pozycję w klasyfikacji generalnej.

W roku 1985 Włoch przesiadł się na motocykl Aprilii. Wystąpiwszy w ośmiu wyścigach, sześciokrotnie sięgał po punkty, będąc przy tym dwukrotnie na najniższym stopniu podium (w GP Jugosławii i San Marino). Zmagania zakończył na 6. miejscu.

Po obiecującym poprzednim sezonie, w kolejnym Loris zaliczył nieudany epizod na maszynie Yamahy. W sześciu startach tylko dwukrotnie dojechał do mety, kończąc rywalizację poza punktowaną piętnastką.

Na sezon 1987 Reggiani powrócił do jazdy na włoskim motocyklu. Włoch wystartował w trzynastu wyścigach, podczas których pięciokrotnie zameldował się na podium. Nie ukończył jednak aż sześciu rund. Pierwsze pole position uzyskał podczas GP Narodów, natomiast pierwsze zwycięstwo odniósł na torze w San Marino. Tak jak przed dwoma laty, został sklasyfikowany na 6. pozycji.

Rok 1988 był znacznie mniej udany dla włoskiego zawodnika. Spośród trzynastu eliminacji, tylko w pięciu dojechał do mety, czterokrotnie kończąc zmagania w czołowej dziesiątce. Najlepiej spisał się w GP Czech, gdzie zajął czwartą lokatę. Uzyskane punkty sklasyfikowały go na 13. miejscu.

W sezonie 1989 Włoch zadebiutował na motocyklu Hondy. Wyniki nie uległy jednak znacznej poprawie. Loris sześciokrotnie zameldował się na punktowanych pozycjach. Podbudował swój dorobek punktowy dzięki świetnej postawie w kończącym rywalizację GP Brazylii, w którym sięgnął po pole position, a dzień później zajął trzecią lokatę. Nieznacznie większa pula punktów w stosunku do poprzedniego roku zagwarantowała mu 11. pozycję w końcowej klasyfikacji.

Wraz z nową dekadą Reggiani po raz trzeci powrócił na maszynę Aprilii. W trakcie zmagań dziewięciokrotnie dojechał w czołowej piętnastce. Jedyne podium w sezonie uzyskał na torze we Francji, w którym został sklasyfikowany na trzeciej lokacie. Pomimo większego dorobku w porównaniu z zeszłym rokiem, Loris musiał pogodzić się, tak jak przed dwoma laty, z 13. lokatą.

Sezon 1991 to oczekiwany powrót do świetnych wyników. Włoch regularnie plasował się w czołowej dziesiątce, będąc czterokrotnie na podium. Podczas GP Francji po raz drugi w karierze zwyciężył (wykręcił również najszybszy czas okrążenia), natomiast w GP Wielkiej Brytanii po raz trzeci sięgnął po pole position. Zdobyte punkty sklasyfikowały go po raz trzeci w tej serii na 6. miejscu.

W 1992 roku Loris zaliczył najlepszy sezon w karierze. Począwszy od GP Hiszpanii, w którym wygrał, aż dziesięciokrotnie meldował się w czołowej trójce, odnosząc przy tym drugie zwycięstwo na torze we Francji. Dzięki temu został wicemistrzem świata, za bezkonkurencyjnym rodakiem Lucą Cadalorą.

Ostatni sezon w średniej kategorii okazał się mniej udany. W pierwszej fazie mistrzostw ani razu nie stanął na podium. Dopiero w ostatnich sześciu wyścigach zaczął meldować się w czołowej trójce, odnosząc zwycięstwo w GP RPA oraz sięgając po pole position w San Marino. Dzięki temu został sklasyfikowany na 3. pozycji.

500 cm³[edytuj | edytuj kod]

W 1994 Reggiani zadebiutował w najwyższej kategorii 500 cm³, podczas GP Hiszpanii. Na torze Jerez zmagania zakończył wówczas na dziewiątym miejscu. Włoch wystartował jeszcze w pięciu rundach, jednak w żadnej z nich nie dojechał do mety. Ścigał się wtedy na maszynie Aprilii, a w ogólnej punktacji zajął 24. lokatę.

W kolejnym sezonie reprezentował włoski zespół w pełnym wymiarze. We wszystkich ukończonych wyścigach dojeżdżał w czołowej piętnastce, będąc przy tym siedmiokrotnie w pierwszej dziesiątce. Najlepiej zaprezentował się podczas GP Czech oraz Europy, gdzie zajął siódmą pozycję. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 10. miejscu. Po tym sezonie nieoczekiwanie zakończył karierę w mistrzostwach świata.

Statystyki liczbowe[edytuj | edytuj kod]

System punktowy od 1969 do 1987:

Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Punkty 15 12 10 8 6 5 4 3 2 1

System punktowy od 1988 do 1992:

Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15
Punkty 20 17 15 13 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

System punktowy od 1993

Pozycja 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15
Punkty 25 20 16 13 11 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1
Rok Klasa Zespół 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Punkty Pozycja Zwycięstwa
1980 125 cm³ Minarelli NAT
4
ESP
-
FRA
3
YUG
3
NED
3
BEL
3
FIN
-
GBR
1
CZE
-
GER
-
63 6 1
350 cm³ Bimota NAT
-
FRA
-
NED
-
GBR
-
CZE
7
GER
-
4 21 0
1981 125 cm³ Minarelli ARG
2
AUT
2
GER
-
NAT
2
FRA
6
ESP
5
YUG
1
NED
2
RSM
1
GBR
-
FIN
-
SWE
5
CZE
-
95 2 2
250 cm³ MBA ARG
8
GER
-
NAT
-
FRA
-
ESP
-
NED
-
BEL
-
RSM
-
GBR
-
FIN
-
SWE
-
CZE
-
3 30 0
1982 500 cm³ Suzuki ARG
10
AUT
NC
FRA
-
ESP
-
NAT
-
NED
-
BEL
-
YUG
9
GBR
4
SWE
-
RSM
-
GER
3
21 13 0
1983 500 cm³ Suzuki RSA
11
FRA
-
NAT
-
GER
-
ESP
-
AUT
-
YUG
-
NED
-
BEL
-
GBR
NC
SWE
15
RSM
-
0 - 0
1984 250 cm³ Kawasaki RSA
-
NAT
-
ESP
15
AUT
6
GER
11
FRA
-
YUG
NC
NED
-
BEL
-
GBR
-
SWE
-
RSM
10
6 22 0
1985 250 cm³ Aprilia RSA
12
ESP
-
GER
9
NAT
4
AUT
5
YUG
3
NED
4
BEL
NC
FRA
-
GBR
-
SWE
-
RSM
3
44 6 0
1986 250 cm³ Yamaha ESP
NC
NAT
23
GER
-
AUT
-
YUG
-
NED
NC
BEL
-
FRA
13
GBR
NC
SWE
NC
RSM
-
0 - 0
1987 250 cm³ Aprilia JPN
-
ESP
NC
GER
NC
NAT
NC
AUT
2
YUG
2
NED
-
FRA
7
GBR
2
SWE
3
CZE
NC
RSM
1
POR
NC
BRA
8
ARG
NC
68 6 1
1988 250 cm³ Aprilia JPN
NC
USA
12
ESP
NC
EXP
NC
NAT
NC
GER
-
AUT
-
NED
5
BEL
NC
YUG
7
FRA
9
GBR
NC
SWE
NC
CZE
4
BRA
NC
44 13 0
1989 250 cm³ Honda JPN
19
AUS
11
USA
9
ESP
NC
NAT
-
GER
9
AUT
9
YUG
NC
NED
NC
BEL
NC
FRA
NC
GBR
5
SWE
-
CZE
-
BRA
3
52 11 0
1990 250 cm³ Aprilia JPN
19
USA
12
ESP
13
NAT
10
GER
8
AUT
10
YUG
NC
NED
NC
BEL
6
FRA
3
GBR
NC
SWE
11
CZE
NC
HUN
10
AUS
NC
63 13 0
1991 250 cm³ Aprilia JPN
9
AUS
5
USA
3
ESP
3
ITA
4
GER
NC
AUT
8
EUR
5
NED
NC
FRA
1
GBR
NC
RSM
3
CZE
NC
VDM
NC
MAL
4
128 6 1
1992 250 cm³ Aprilia JPN
NC
AUS
5
MAL
NC
ESP
1
ITA
2
EUR
2
GER
3
NED
3
HUN
2
FRA
1
GBR
2
BRA
3
RSA
2
159 2 2
1993 250 cm³ Aprilia AUS
14
MAL
7
JPN
NC
ESP
NC
AUT
4
GER
5
NED
6
EUR
NC
RSM
2
GBR
3
CZE
1
ITA
3
USA
3
FIM
2
158 3 1
1994 500 cm³ Aprilia AUS
-
MAL
-
JPN
-
ESP
9
AUT
NC
GER
NC
NED
NC
ITA
NC
FRA
-
GBR
-
CZE
-
USA
-
ARG
-
EUR
NC
7 24 0
1995 500 cm³ Aprilia AUS
11
MAL
8
JPN
10
ESP
NC
GER
9
ITA
8
NED
9
FRA
NC
GBR
NC
CZE
7
BRA
NC
ARG
NC
EUR
7
59 10 0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]