Lotniczy karabin maszynowy wz. 3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karabin maszynowy wz. 3
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Rodzaj wielkokalibrowy karabin maszynowy
Dane techniczne
Kaliber 13,2 mm
Nabój 13,2 x 99
Taśma nabojowa taśma rozsypywana
Wymiary
Długość 142[1] - 153[2] cm
(155 cm[a][2])
Długość lufy 91 cm[1]
Masa
karabinu właściwego 27,5[2] - 30 kg[1]
(34 kg[2])
Inne
Prędkość pocz. pocisku 790 m/s[3]
(800 m/s[2])
Szybkostrzelność teoretyczna 800 strz./min[1][3]
Zasięg skuteczny 900 m[3]

Lotniczy karabin maszynowy wz. 3 (三式, San-Shiki, karabin maszynowy Marynarki wz. 3 kal. 13 mm) – japońskie lotniczy karabin maszynowy z okresu II wojny światowej używany w samolotach Sił Powietrznych Cesarskiej Japońskiej Marynarki Wojennej. Karabin był bliską kopią amerykańskiego M2 ale na amunicję 13,2 x 99 Hotchkiss.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W Cesarskiej Marynarce Wojennej wszystkie automatyczne karabiny i działka lotnicze bez względu na ich kaliber określane były mianem kijuu (skrót od kikan juu czy „karabin maszynowy”), dalsze oznaczenie to rok wprowadzenia do służby i pokazywało dwie ostatnie cyfry roku według kalendarza japońskiego (2603 - 1943 w kalendarzu gregoriańskim)[4]. W przypadku wprowadzenia modyfikacji w wyniku których powstał nowy model tej samej broni otrzymywała ona oznaczenie gata („model”), mniejsze modyfikacje w ramach tego samego modelu oznaczane były słowem kai (kaizo - „modyfikacja”, „zmiana”), na przykład oznaczenie 97 shiki 3 gata kai 2 jest tłumaczone jako „wz. 97, model 3, druga modyfikacja”[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Karabin był kopią amerykańskiego ckm-u Browning M2 na bardzo zbliżoną amunicję13,2 x 99 Hotchkiss[2]. Pomimo niewielkiej różnicy kalibrów możliwe było wykorzystanie amunicji i taśm nabojowych Browninga w karabinie japońskim co podobno miało miejsce w czasie wojny[2]. Produkowany w latach 1943-45 karabin używany był w wersjach stałej i ruchomej różniącymi się szczegółami konstrukcyjnymi, wersjach ruchoma miała nieco dłuższą lufę[2].

W wersji nieruchomej był późnych modelach myśliwca Mitsubishi A6M5 (znanym jako „Zero”)[3] oraz Kawanishi N1K3-J[5]. W wersji ruchomej karabin częściowo zastąpił pod koniec wojny karabin maszynowy wz. 2[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. W nawiasach podano dane dla ruchomej wersji karabinu.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 A. G. Williams: Rapid Fire. s. 239.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 129.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 531.
  4. 4,0 4,1 Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 126.
  5. 5,0 5,1 A. G. Williams: Rapid Fire. s. 172.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anthony G. Williams: Rapid Fire: The Development of Automatic Cannon and Heavy Machine Guns for Armies, Navies, and Air Forces. Airlife Publishing, Ltd, 2000. ISBN 978-1840371222.