Lotniskowce eskortowe typu Long Island

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lotniskowce typu Long Island
Cve1a.jpg
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
 Royal Navy
Stocznia Sun Shipbuilding and Drydock
Wejście do służby 1941
Wycofanie 1946
Zbudowane okręty 2
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 11 800 t (standardowa)
15 126 t (pełna)
Długość 149,96 m
123,2 m (pokład lotniczy)
Szerokość 21,18 m
Zanurzenie 7,82 m
Napęd 1 × diesel o mocy 8 500 KM
Prędkość 16,5 węzła (30,6 km/h)
Zasięg 10 000 Nm przy 14 kn (26 km/h)
Załoga 856 (Long Island)
555 (Archer)
Uzbrojenie różne w czasie wojny, np.
1 × armata Mk 12 127 mm
2 × armaty Mk 22 76 mm
10 × 2 Oerlikon 20 mm
Wyposażenie lotnicze 16 samolotów (hangar)
46 samolotów (pokład)

Lotniskowce eskortowe typu Long Island – typ dwóch amerykańskich lotniskowców eskortowych z okresu II wojny światowej.

Pracę nad okrętami rozpoczęto w 1939 na krótko przed wybuchem wojny, zamówione przez rządową agencję United States Maritime Commission jako statki handlowe Mormacmail i Mormancland zostały ukończone w 1940 roku, następnie nabyte przez marynarkę i przebudowane jako pierwsze amerykańskie lotniskowce eskortowe. Chociaż okręty wykorzystywano głównie do transportu wojska i samolotów, to jako jednostki eksperymentalne dostarczyły informacje wykorzystane w późniejszych okrętach tego typu. Po wojnie były wykorzystywane jako statki handlowe.

HMS Archer

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]