Lotniskowce eskortowe typu Long Island

Lotniskowce typu Long Island
Opis typu
Kraj budowy	Stany Zjednoczone
Użytkownicy	US Navy Royal Navy
Stocznia	Sun Shipbuilding and Drydock
Wejście do służby	1941
Wycofanie	1946
Zbudowane okręty	2
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	11 800 t (standardowa) 15 126 t (pełna)
Długość	149,96 m 123,2 m (pokład lotniczy)
Szerokość	21,18 m
Zanurzenie	7,82 m
Napęd	1 × diesel o mocy 8 500 KM
Prędkość	16,5 węzła (30,6 km/h)
Zasięg	10 000 Nm przy 14 kn (26 km/h)
Załoga	856 (Long Island) 555 (Archer)
Uzbrojenie	różne w czasie wojny, np. 1 × armata Mk 12 127 mm 2 × armaty Mk 22 76 mm 10 × 2 Oerlikon 20 mm
Wyposażenie lotnicze	16 samolotów (hangar) 46 samolotów (pokład)

Lotniskowce eskortowe typu Long Island – typ dwóch amerykańskich lotniskowców eskortowych z okresu II wojny światowej.

Pracę nad okrętami rozpoczęto w 1939 na krótko przed wybuchem wojny, zamówione przez rządową agencję United States Maritime Commission jako statki handlowe Mormacmail i Mormancland zostały ukończone w 1940 roku, następnie nabyte przez marynarkę i przebudowane jako pierwsze amerykańskie lotniskowce eskortowe. Chociaż okręty wykorzystywano głównie do transportu wojska i samolotów, to jako jednostki eksperymentalne dostarczyły informacje wykorzystane w późniejszych okrętach tego typu. Po wojnie były wykorzystywane jako statki handlowe.

• USS „Long Island” (CVE-1) - przyjęty przez US Navy 2 czerwca 1941, wycofany 26 marca 1946, oznaczony kolejno AVG-1, ACV-1 i CVE-1.
• HMS „Archer” (D78) - przyjęty do służby w Royal Navy 17 listopada 1941, wycofany 6 listopada 1943, w USA oznaczony jako BAVG-1.

HMS Archer

Linki zewnętrzne

• Archer class, uboat.net
• Long Island class escort carrier, le-revolution.blogspot.com