Lotus Omega

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lotus Omega
Opel Lotus Omega
Opel Lotus Omega
Inne nazwy Lotus Omega
Lotus Carlton
Opel Lotus Omega
Vauxall Lotus Carlton
Producent Niemcy GM / Wielka Brytania Lotus
Zaprezentowany Szwajcaria 1989 Genewa
Okres produkcji 19901992
950 sztuk
Miejsce produkcji Wielka Brytania, Norwich
Poprzednik Lotus Cortina
Dane techniczne
Segment G / E
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
Silniki Opel C36GET
R6 Twin-Turbo
3,6 l DOHC 24v – 377 KM
Skrzynia biegów 6-biegowa manualna ZF
Rodzaj napędu tylny
Długość 4686 mm
Szerokość 1812 mm
Wysokość 1435 mm
Rozstaw osi 2730 mm
Masa własna 1663 kg
Poj. zbiornika paliwa 75 l
Liczba miejsc 5
Pojemność bagażnika 520 l
Dane dodatkowe
Pokrewne Opel Omega 3000
Evolution 500
Konkurencja BMW M5
Mercedes-Benz 500E
Audi RS2
Alpina B10 Biturbo
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Opel C36GET – Silnik
Opel Lotus Omega – na wystawie klasyków
Opel Lotus Omega – tył

Lotus Omega – model samochodu osobowego marki Lotus produkowany od 1990 do 1992 roku. Zbudowany w oparciu o model Opel Omega A produkowany przez koncern General Motors. W Wielkiej Brytanii znany jako Lotus Carlton. Był oficjalnie najszybszym sedanem na świecie od 19901996 roku, kiedy ten tytuł przejął Brabus E V12 budowany na bazie modelu W210.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po przejęciu Lotusa w 1986 roku przez koncern GM zdecydowano się podnieść prestiż Opla w sportach samochodowych i wyprodukować godnego rywala dla BMW M5. Lotus Omega był zmodyfikowanym sedanem firmy Opel modelem Omega A. Produkowany był w latach 1990–1992, otrzymał on, jak każdy z modeli Lotusa, oznaczenie kodowe – w tym przypadku był to numer 104.

Produkowany był tylko w jednym kolorze "Imperial Green" – bardzo ciemnym zielonym, który przy prawie dowolnym kącie patrzenia wydawał się być czarny. W Polsce często określa się ten kolor "metaliczno-butelkowym".[potrzebne źródło]

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

Zakładano wyprodukowanie 1100 sztuk, ale z powodu recesji na początku lat 90. wyprodukowano zaledwie 950 sztuk – część była pojazdami testowymi, część była przeznaczona na rynek angielski (RHD – kierownica z prawej strony). Z powodu swojej niezwykłości i dla podkreślenia prestiżu marki Lotusa każdy samochód posiadał swój unikatowy numer w postaci 0XXX wytłoczony na klapie schowka. Wyprodukowano 630 sztuk niemieckiej wersji Opel Lotus Omega oraz 320 sztuk angielskiego Vauxhall Lotus Carlton, łącznie 950 sztuk.

Prototyp[edytuj | edytuj kod]

Nad autem prototypowym pracowano od początku 1989 roku i przedstawiono go w lipcu 1990 roku. Ówcześnie zakładano silnik o pojemności 3638 cm³ i mocy 360 KM przy 5800 obr/min i moment obrotowy ponad 500 Nm przy 3800 obr/min. Prędkość maksymalna prototypu wynosiła około 286 km/h. Prototypowy Lotus także posiadał bardziej sportowe siedzenia Recaro typ C (classic), obszyte skórą i elektrycznie regulowane. Tablica rejestracyjna powędrowała na błotnik a nie jak w oryginalnym modelu między tylne światła. Ponadto przód auta posiadał mniejsze wloty powietrza, a także posiadał lampy przeciwmgielne zamontowane w zderzaku.

Nadwozie / Podwozie[edytuj | edytuj kod]

Różnice zewnętrzne, w stosunku do modelu "fabrycznego", były następujące: obniżone i utwardzone nadwozie, oraz samopoziomujące się zawieszenie osi tylnej, spojlero-zderzak przedni (dużo niższy niż standardowo, o sportowym wyglądzie, z dużym wlotem powietrza) i tylny (na klapie, zupełnie inny niż w wersji "cywilnej" – dużo szerszy i zachodzący na błotniki), nowe progi wzdłuż nadwozia oraz wylot powietrza na masce (silnik bardzo się grzał w związku z tym dodano wyloty ciepłego powietrza owiewającego wnętrze komory silnika), zupełnie inne felgi aluminiowe – dostępne tylko w tym modelu, oryginalne opony przednie 235/45 ZR17, tylne 265/40 ZR17 występowały tylko w tym rozmiarze, światła przednie takie jak w modelu 3000 i Evo 500 – dzielone dwureflektorowe, oryginalne opony robione specjalnie przez Goodyear Eagle F1 mające na zewnętrznej stronie wytłoczone znaczki greckiej litery OMEGA, lub opcjonalne Dunlopy. Ciekawostką opon Goodyear Ω jest to, że były specjalnie zaprojektowane do tego modelu i pozwoliły skrócić przyśpieszenia od 0-100 km/h o 0,4-0,5 sekundy. Dzięki temu auto faktycznie mogło osiągać prędkość 100 km/h poniżej 5 sekund w testach przeprowadzonych przez Autocar w roku 1990. Oprócz tego samochód miał zupełnie inne nadkola niż standardowa Omega – większe i poszerzone, wystające znacznie poza obrys samochodu, tak by zmieścić dużo szersze niż normalnie opony. Dodało mu to sportowy wygląd upodabniający go do modeli DTM i znacznie zmieniło jego wizerunek – samochód prezentuje się zdecydowanie lepiej. W układzie hamulcowym zastosowano tarcze wentylowane na obydwu osiach, z przodu 330 milimetrowe tarcze z 4 tłoczkowymi zaciskami, z tyłu 300 milimetrowe z dwoma zaciskami. Taki układ zaczerpnięto z auto wyścigowych grupy C. Dzięki tym zabiegom droga hamowania jest fenomenalna, jak na auto ważące ponad 1600 kg i z początku lat 90.

Silnik[edytuj | edytuj kod]

Początkowo planowano zastosować seryjny silnik o pojemności 3 litrów, z Opla Omegi 3000, jednak silnik był zbyt słaby konstrukcyjnie na większe przyrosty mocy i specjaliści z firmy Lotus wzmocnili jego konstrukcję, powiększono także pojemność skokową do 3,6 litra. Zamontowano tłoki firmy Mahle. Były także plany wprowadzenia doładowania dość nowatorskiego jak na tamte lata – połączenia kompresora i turbosprężarki, przy których kompresor odpowiedzialny był za niższe prędkości obrotowe, a turbosprężarka pomogłaby rozwinąć ostateczną moc przy wyższych obrotach. Zrezygnowano jednak z kompresora, gdyż nie było jeszcze sprawdzonych rozwiązań z zastosowaniu tej konkretnej technologi. Plany w końcu skupiły się tylko na popularniejszym turbodoładowaniu. Testy z jedną, większą turbosprężarką, jednak ukazały minusy rozwiązania tego typu. Pojedyncza turbosprężarka wprawdzie rozwijała maksymalną moc, jednak moc była nie liniowa i gwałtowny przyrost mocy powodował problemy z przyśpieszaniem, jak i nagłymi przeskokami mocy np. na 3 biegu i przy małych prędkościach. Konstruktorzy Lotus mieli do czynienia z turbodziurą – (charakterystyczne zjawisko w autach z jedną turbiną) Modyfikacje Lotusa objęły przeróbki standardowego 6-cylindrowego, 3-litrowego silnika Opla, który został powiększony do 3615 cm³ pojemności. Wyposażono go także w dwie turbosprężarki Garrett AiResearch T25 każda o ciśnieniu sprężania 0,8 bar dzięki czemu osiągał on moc 377 KM i moment obrotowy sięgający 568 Nm. Całości dopełniał chłodzony wodą intercooler firmy Behr, w terminologii Lotusa zwany (ChargeCooler). Zastosowany akumulator firmy Varta posiadał pojemność 53Ah. Olej silnikowy zalecany to Mobil 1 o specyfikacji 15w50. Samochód wyposażony był w sześciostopniową, ręczną przekładnię stosowaną w modelu Chevrolet Corvette ZR-1, za pośrednictwem której moc przekazywana była na tylne koła. Była to jedyna skrzynia mogąca poradzić sobie z ogromnym momentem Lotusa Omegi, ponieważ auto było tak mocne jak ZR-1 (375 KM), jednak moment obrotowy silnika był znacznie większy niż u sportowego Chevroleta. Ponadto dzięki 6-biegowej skrzyni z tzw. (overdrive – pol. nadbiegiem) pozwalało to Lotusowi na oszczędniejszą i cichszą jazdę na 6 biegu, choć prędkość maksymalna osiągana była na 5 biegu. Auto mogło zużywać mniej paliwa w sytuacji, kiedy samochód poruszał się z dużą, jednostajną prędkością przy niewielkich oporach ruchu (np: autostrady, równe odcinki drogi). Przy normalnej eksploatacji samochód zużywał mniej paliwa niż odpowiedniki BMW M5 E34 i Mercedes-Benz 500E. Samochód wyposażony był w szperę (mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu) 45% (taką samą jak w modelu 3000). Dzięki tym przeróbkom samochód wg danych fabrycznych osiągał przyśpieszenie 0-100 km/h w 5,3 s oraz 0-160 km/h 11,0 s – to rezultaty nadspodziewanie dobre jeśli uzmysłowimy sobie, że samochód ten ważył prawie 1700 kg (wraz z kierowcą) i był nadal rodzinnym sedanem.

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Eksploatacja Lotusa Omegi była dość kosztowna, spalanie paliwa wahało się między 14 litrami do 30 litrów przy forsownej jeździe. Jednak średnie zużycie utrzymywało się poziomie ok. 18 l na 100km. Paliwo to nie koniec wydatków związanych z eksploatacją egzotycznego Opla. Całe nadwozie zbudowane przez Lotusa także było unikalne, podobnie jak wyczynowy układ hamulcowy firmy AP Racing i wysilony silnik, który osiąga ponad 100 KM z jednego litra pojemności. Zawieszenie także utwardzono i zastosowano samopoziomujące zawieszenie (eksperci i znawcy tego modelu twierdzą, że wymiana oleju co 60 000 tys. km może wydłużyć eksploatację tego elementu, a nie co 100 000 km jak jest zalecane w książce serwisowej Lotusa Omegi) co w ciężkich warunkach eksploatacyjnych może powodować szybsze zużywanie się elementów zawieszenia. Części zamienne są bardzo trudno dostępne na rynku wtórnym, niektóre elementy trzeba produkować na zamówienie, np. przedni unikatowy zderzak z dwoma dużymi wlotami powietrza kosztuje na rynku używanym w Niemczech w granicach 2 tys. euro, tarcze hamulcowe firmy AP Racing około 250 euro, takie części można znaleźć tylko na stronach lub fanklubach tego modelu. Często stosuje się zamienniki ze względu na brak oryginałów. Za kompletny silnik razem z osprzętem trzeba wydać ok. 5 tys euro. Dealer Opla obecnie nie zajmuje się serwisowaniem, ani diagnostyką tego modelu, często zdarza się że pracownicy serwisu nie słyszeli nawet o takiej odmianie Opla Omegi – co tłumaczy dość dobrze rzadkość występowania tego modelu. Co do reszty części można uznać, że eksploatacja Lotusa Omegi była 2-krotnie droższa od zwykłego pojazdu tej kategorii a więc w klasie wyższej średniej. Cena Lotusa Omegi była, także 2 krotnie większa niż cena normalnego Opla/Vauxalla – Omegi/Carltona, ale nadal była na poziomie do zaakceptowania. Konkurencja czyli BMW M5 E34, kosztował podobnie, a model 500E Mercedesa był jeszcze droższy.

Lotus Omega problemy[edytuj | edytuj kod]

Gdy pierwsze samochody dotarły do klientów, ci narzekali na usterkowość układu elektrycznego, sprzęgła, skrzyni biegów i silnika. Ciekawostką jest to, że koncern GM był tylko posiadaczem marki Lotus, przez okres projektowania, budowy i prawie zakończenia produkcji Lotusa Omegi. Lotusa Omegi nie ominął problem rdzy. Szczególnie nadkola, które są "odkryte" w porównaniu do innych modeli Omegi, skrywają rdzę pod poszerzonymi nadkolami, rdzę można znaleźć również w bagażniku i pod różnymi pokrywami.

Lotus Omega dziś[edytuj | edytuj kod]

Obecnie Opel Lotus Omega jest jednym z najbardziej egzotycznych superszybkich sedanów. Posiada bardzo dobre osiągi, prestiż Lotusa, dobrą funkcjonalność, 5-miejscową kabinę, fenomenalną trakcję i układ hamulcowy godny super samochodów. Ceny Lotusa są stosunkowo wysokie i wątpliwe, aby kiedykolwiek zaczęły iść w dół. Za dobrze zadbany egzemplarz trzeba wyłożyć niemalże 160 tys. zł. Za nieco "wyeksploatowany" od 68 tys. zł. Przy zakupie najlepiej sprawdzić łańcuch rozrządu, który jest najczęstszą przyczyną awarii w Lotusach z pierwszych lat produkcji. Poza tym warto także wymienić napinacze, prowadnice i wszystkie uszczelki pokrywy rozrządu. W roku 1991 zażegnano ten problem, więc najlepiej szukać aut po 1991 roku, część z właścicieli wymienia je już na zmodernizowane elementy oszczędzając czas i stres nowym właścicielom. Szczególnie najbardziej poszukiwane są egzemplarze z ostatniego roku produkcji i o numerach seryjnych zaczynających się od 9xx, nie wysłużone, w dobrym stanie technicznym, dobrze serwisowane i z bardzo małym przebiegiem, często takie auta można znaleźć w Szwajcarii, bądź w Szwecji, gdzie są uznawane za kultowe – zadbane auta bardzo dobrze trzymają cenę na rynku wtórnym.

Lotus Omega w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze auta trafiły do polskich salonów Opla tylko na specjalnie zamówienia. Prawdopodobnie pierwszy egzemplarz był zarejestrowany i jeździł w Warszawie w 1993 roku. Obecnie w Polsce jeździ kilka sztuk pojazdu tej marki, z prywatnego importu – głównie z Niemiec, w Trójmieście i w Poznaniu.

Konkurencja[edytuj | edytuj kod]

Rozsławione i udane auta takie jak BMW E34 i Mercedes-Benz W124 posiadały w swojej modelach paletę bardzo mocnych odmian silnikowych. BMW M5 i Mercedes 500E zyskały w 1990 roku bardzo poważnego konkurenta. Opel był zaliczany do aut solidnych, o dobrych rozwiązaniach konstrukcyjnych i bez technologicznego poklasku, lecz o projektowaniu nowoczesnych form nadwozia i o dobrym współczynniku oporu powietrza tak jak np. zaprezentowana w 1989 roku Calibra. Auta cenione były przede wszystkim za niską awaryjność, dobrą funkcjonalność. Wszystko to zmieniło się wraz w wprowadzeniem modelu Omegi zaprojektowanego przez sportowego wytwórcę aut Lotus. W 1990 roku Audi, BMW i Mercedes-Benz podczas prezentacji modelu 500E zawarły ugodę, iż żadne z ich aut nie będzie przekraczało granicy 250 km/h. Opel korzystając z okazji budowy Omegi przez Lotusa nie posiadał żadnego ogranicznika prędkości, ani kontroli trakcji. Wzmocniona Omega skutecznie odparła atak znanych marek pod takim względem, że jej osiągi zaczęto porównywać do super sportowego 12-cylindrowego Ferrari Testarossy, od którego zresztą była szybsza jeśli brać pod uwagę elastyczność.

Porównanie
Moc/Osiągi Alpina B10 Biturbo Lotus Omega Mercedes 500E BMW M5 E34 Ferrari Testarossa
Moc kW / KM 265 kW / 360 KM 277 kW / 377 KM 240 kW / 326 KM 232 kW / 315 KM 291 kW / 390 KM
Moment (NM) (520 Nm) @ 4000 (568 Nm) @ 4200 (480 Nm) @ 3900 (360 Nm) @ 4750 (480 Nm) @ 4500
0-60 km/h 2,8 s 3,0 s 3,5 s 3,4 s 3,0 s
0-80 km/h 4,3 s 4,3 s 5,0 s 4,9 s 4,3 s
0-100 km/h 5,6 s 5,3 s 6,0 s 6,3 s 5,3 s
0-120 km/h 7,8 s 7,0 s 8,0 s 8,5 s 7,6 s
0-140 km/h 9,8 s 9,0 s 10,7 s 11,0 s 9,4 s
0-160 km/h 12,3 s 11,0 s 13,5 s 14,4 s 11,4 s
0-180 km/h 15,7 s 13,7 s 17,9 s 18,6 s 14,2 s
0-200 km/h 19,7 s 17,0 s 21,9 s 22,9 s 19,5 s
Prędkość maksymalna 291 km/h 283 km/h 250 km/h 250 km/h 295 km/h
Dane fabryczne

* Wytłuszczone parametry na czerwono pokazują najlepsze właściwości.

Specyfikacja modelu Lotus Omega[edytuj | edytuj kod]

Wersja Opel Lotus Omega
Produkcja 1990-1992
Silnik Opel C36GET – 6-cylindrowy, rzędowy
z dwiema turbosprężarkami typu Garrett T25 0,8 bar, Intercooler (BEHR)
24 zawory DOHC 4 zawory na cylinder
Elektroniczny wtrysk paliwa Bosch Motronic.
Umiejscowienie silnika Wzdłużnie do osi pojazdu
Napęd napęd na oś tylną
Pojemność skokowa 3615 cm³
95,0 × 85,00 mm
Stopień sprężania 8,2:1
Ciśnienie doładowania 0,8 bar (podwójne doładowanie)
Moc maksymalna 277 kW (377 KM) @ 5200 rpm
Moc na jeden litr 104,2 KM / 1 litr pojemności skokowej cm³
Maksymalny moment obrotowy 568 Nm @ 4200 rpm
400 Nm @ 2000 rpm
500 Nm w przedziale @ 2500-5000 rpm
Prędkość maksymalna 283 km/h (dane producenta)
Przyśpieszenie 0–100 km/h 
5,3 s (dane producenta)
4,8-5,1 s (testy motoryzacyjne)
0–160 km/h 
11,0 s (dane producenta)
0–200 km/h 
17,3 s (dane producenta)
Poziom głośności przy 100 km/h 76 dB (dane producenta)
Zużycia paliwa na 100 km  Średnie – przy prędkości: 90 km/h – 8,1 l / przy prędkości: 120 km/h – 10,3 l
(dane producenta) (98 RON)
Cykl miejski – 16,1 l / max. 19,3 l
(dane producenta) (98 RON)
Zbiornik paliwa 75 litrów
Układ hamulcowy Aluminiowe tarcze, firmy AP Racing
4-tłoczkowe zaciski z przodu
2-tłoczkowe zaciski z tyłu
Średnica tarcz – Przód: Ø 330 mm
Tył: Ø 300 mm
Droga hamowania (100–0 km/h) *. Zimne: 35,7 m
Rozgrzane: 36,6 m
Nadwozie / Karoseria Stalowa karoseria z komponentami i lekką stalą Aluminium
Specjalny body-kit ze zmienionymi zderzakami, dużym wlotem powietrza,
szerszymi nadkolami, dużym skrzydle z tyłu zapewniającym ogromny nacisk,
i gumowymi obramówkami wokół auta.
4-drzwiowy sedan
Masa własna 1663 kg
Skrzynia biegów (ZF Friedrichshafen) model S6-40
(6-biegowa manualna z modelu Chevrolet Corvette ZR-1 LT5)
Przełożenia skrzyni biegów 1 – 2,68:1, 2 – 1,80:1, 3 – 1,29:1, 4 – 1:1, 5 – 0,75:1, 6 – 0,50:1, wsteczny – 2,5:1
Felgi / Opony Ronal Turbine Design 5 spoke
Goodyear Eagle F1 – Omega Ω
Przód: 235/45 ZR17 / Tył: 265/40 ZR17
Rozstaw osi 2730 mm
Pojemność bagażnika 520l cm³
Długość/Szerokość/Wysokość 4686 / 1812 / 1435 mm

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]