Louis-Eugène Cavaignac

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Louis-Eugène Cavaignac
Cavaignac in 1848 by Jean Baptiste Lafosse 1810 1879.jpg
Na portrecie pędzla Jean-Baptisty Lafosse'a z 1848
Data i miejsce urodzenia 15 października 1802
Paryż
Data i miejsce śmierci 28 października 1857
Ourne
premier Francji
Okres urzędowania od 28 czerwca 1848
do 20 grudnia 1848
Poprzednik François Arago
Następca Odilon Barrot
minister wojny Francji
Okres urzędowania od 17 maja 1848
do 28 czerwca 1848
Poprzednik Jean-Baptiste Adolphe Charras
Następca Louis Juchault de Lamoricière
minister wojny Francji
Okres urzędowania od 20 marca 1848
do 5 kwietnia 1848
Poprzednik Jacques Gervais Subervie
Następca François Arago
gubernator generalny Algierii
Okres urzędowania od 24 lutego 1848
do 29 kwietnia 1848
Poprzednik Henryk Orleański
Następca Nicolas Changarnier
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Louis-Eugène Cavaignac
generał dywizji generał dywizji
Przebieg służby
Lata służby 1824 - 1848
Siły zbrojne Francuskie Siły Zbrojne
Główne wojny i bitwy Wojna o niepodległość Grecji, Francuski podbój Algierii
Późniejsza praca polityk

Louis Eugène Cavaignac (ur. 15 października 1802 w Paryżu; zm 28 października 1857 na zamku Ournes pod Flée, departament Sarthe) francuski generał, generalny gubernator i szef rządu w 1848, zwany "czerwcowym rzeźnikiem" z powodu krwawego stłumienia robotniczego powstania w czerwcu 1848.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jego ojcem był rewolucyjny polityk Jean-Baptiste Cavaignac, członek jakobińskiego Komitetu Bezpieczeństwa Publicznego. Za namową ojca Cavaignac w 1820 zapisał się do szkoły wojskowej przy Ecole Polytechnique. Podobnie jak ojciec był z poglądów gorliwym zwolennikiem republiki, przez co początkowo nie przyjęto go na służbę w armii, lecz interwencja wuja - generała Jacquesa-Marie Cavaignaca de Baragne'a - sprawiła, że zyskał służbowy przydział. Po ukończeniu studiów wojskowych w 1824 do 2 pułku pionierów, gdzie w 1828 uzyskał stopień kapitana walcząc w Grecji w oddziałach wspierających tamtejszych powstańców. Z powodu republikańskich przekonań w 1832 odkomenderowano go na służbę do Algierii, gdzie w rychłym tempie awansował, a jego zdolności militarne zaczęły w oczach zwierzchników przysłaniać jego osobiste poglądy. W Algierii Cavaignac przy pomocy bezwzględnych metod dokonywał destrukcyjnych najazdów na wioski arabów, zaś w 1844 wydał rozkaz wyduszenia dymem szukających schronienia w jaskini Arabów. Dzięki odwadze wykazanej podczas bojów w Algieri w 1844 był już generałem brygady. Krótko po wybuchu rewolucji lutowej awansował do stopnia generała dywizji. Otrzymał również nominację na gubernatora Algieru w 1848, której to prowincji nadał nazwę "Republiki Algieria".

Dwukrotnie piastował urząd ministra wojny Francji, od 20 marca do 5 kwietnia 1848 oraz od 17 maja do 28 czerwca 1848. Wcześniej odmawiał, gdy proponowano mu objęcie tego urzędu, wolał bowiem walczyć o mandat do Zgromadzenia Narodowego. Zmienił zdanie po wygraniu wyborów. W czerwcu 1848 musiał zmierzyć się z robotnikami protestującymi przeciw wyeliminowaniu własnych przywódców ze Zgromadzenia Narodowego. Cavaignac krwawo stłumił demonstracje i został przewodniczącym rządu, zyskując rzeczywistą władzę we Francji. Na tym stanowisku przystąpił do realizacji republikańskich reform o umiarkowanym charakterze. Rozszerzył wyborcze prawo i uchwalił nową republikańską konstytucję. Pozyskał uznanie przez Rosję swego republikańskiego rządu i zakończył konflikt między Piemontem a Austrią we Włoszech. Te sukcesy nie wystarczyły, by w grudniu 1848 wygrać wybory prezydenckie, został bowiem pokonany przez Ludwika Napoleona Bonapartego.

Po utracie władzy na rzecz Bonapartego Cavaignac poświęcił resztę swej kariery politycznej na rzecz wystąpień przeciwko władzy swego rywala. W 1851 na krótki czas był aresztowany. W 1852 wybrano go do Zgromadzenia Legislacyjnego. Odmówił złożenia przysięgi Bonapartemu, który w tym czasie koronował się na cesarza Napoleona III. Ten krok pozbawił generała mandatu, który jednak odzyskał w 1857. Wtedy sytuacja się powtórzyła: Cavaignac po raz kolejny odmówił przysięgania Napoleonowi i znów został wykluczony z parlamentu. Cavaignac zmarł 28 października 1857 na terenie swojej posiadłości w departamencie Sarthe.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • De la régence d'Alger, note sur l'occupation. – Paris : Victor Magen, 1839.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alex Axelrod, Charles Phillips Władcy, tyrani, dyktatorzy. Leksykon, wyd. Politeja, Warszawa 2000, s. 102-103
  • Auguste Deschamps: Eugène Cavaignac. – 2 Bände. Paris : Librairie Internationale, 1870.
  • Le Général Ibos: Le Général Cavaignac : Un dictateur republicain. – Paris : Hachette, 1930 (coll. « Figures du Passé »).
  • Frederick A. de Luna: The French Republic and Cavaignac. - Princeton, N.J. : University Press, 1969.


Poprzednik
Jacques Gervais Subervie
Minister wojny Francji, 1848 Następca
François Arago
Poprzednik
Jean-Baptiste Adolphe Charras
Minister wojny Francji, 1848 Następca
Louis Juchault de Lamoricière