Louis-François Lejeune

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Somosierrą
Wikimedia Commons

Louis-François Lejeune (ur. 3 lutego 1775, zm. 29 lutego 1848) francuski baron, generał, malarz i litograf.

Urodził się w Wersalu, rozpoczął studia w paryskiej Akademii Sztuk Pięknych lecz w 1802 roku zgłosił się na ochotnika do wojska. Służył w oficerskim korpusie inżynierów, w latach 1800-1812 był adiutantem marszałka Berthiera. Brał udział w wielu kampaniach m.in. pod Marengo i Wagram, po bitwie pod Borodino awansował na stopień generała brygady. W 1810 roku dostał się do hiszpańskiej niewoli, w pamiętnikach twierdził, że przeżył próbę rozstrzelania. Przekazany Anglikom Lejeune uciekł z Anglii do Francji (nie dotrzymał oficerskiego słowa honoru, którym gwarantował, że nie będzie próbował opuszczać Anglii), i w lipcu 1811 roku powrócił do służby. Był szefem sztabu I korpusu Davouta, gdy samowolnie opuścił armię, został aresztowany i oskarżony o dezercję. Wkrótce został uwolniony od zarzutów i pełnił funkcję szefa sztabu XII korpusu Oudinota. Po odniesieniu ciężkich obrażeń w bitwie pod Hanau podał się do dymisji. W stanie spoczynku został dyrektorem Ecole des Beaux-Arts w Paryżu i kustoszem muzeum w Tuluzie. Był kawalerem Legii Honorowej i orderu św. Ludwika.

Lejeune malował portrety i sceny batalistyczne. Jego obrazy nie cieszyły się długo powodzeniem, jednak bogactwo szczegółów i fakt, że namalował je bezpośredni świadek przedstawianych wydarzeń, podnoszą ich wartość historyczną. W muzeum w Wersalu zajmują jedną salę. Jego najpopularniejsze dzieła to Przejście przez Ren w 1795, Bitwa po Piramidami, Bitwa pod Moskwą i Bitwa pod Somosierrą.

Generał Lejeune jest uważany za prekursora litografii we Francji. W 1806 roku poznał w Monachium wynalazcę litografii Alojza Senefeldera i później stał się popularyzatorem tej nowej techniki druku. W latach 1895-1896 opublikowano jego pamiętniki z okresu 1792-1813[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Bielecki: Encyklopedia wojen napoleońskich. Warszawa: TRIO, 2001, s. 516. ISBN 83-85660-75-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]