Louis Duchesne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Louis Duchesne
Louis Duchesne
Data i miejsce urodzenia 13 września 1843
Saint-Malo
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 1922
Rzym
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1867

Louis Marie Olivier Duchesne (ur. 13 września 1843, zm. 21 kwietnia 1922) – francuski ksiądz, filolog, wykładowca. Był historykiem chrześcijaństwa oraz liturgii i instytucji Kościoła rzymsko-katolickiego. Jego prace należały do nurtu krytyki historyczno-literackiej .

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w San Malo, został wcześnie osierocony. Pochodził z rodziny bretońskich marynarzy, jego krewny był jednym z niewielu uratowanych z 72-działowego okrętu Redoutable w Bitwie pod Trafalgarem w 1805. r.

Został wyświęcony na kapłana w 1867 r. i przez wiele lat wykładał w Saint-Brieuc, następnie przeniósł się do Paryża, gdzie zainspirował reformistę Alfreda Loisy, inicjatora heterodoksalnego nurtu stawiającego sobie za cel zbliżenie katolicyzmu do nauk szczegółowych oraz nowoczesnej socjologii i filozofii, zwanego modernizmem katolickim. Ostatecznie ok. 1907 r. za papieża Piusa X nurt ten stał się katalizatorem kryzysu w Kościele[1].

Sam L. Douchesne w 1876 został członkiem École française w Rzymie, a później jej dyrektorem. Był miłośnikiem archeologii i organizował wyprawy naukowe na Górę Atos, do Syrii, i do Azji Mniejszej, które rozbudziły w nim ogromne zainteresowanie wczesną historią Kościoła.

W 1887 opublikował swą pracę doktorską, a wkrótce potem wydanie krytyczne Liber Pontificalis (historia papieży). Ks. Duchesne utrzymywał stałą korespondencję z historykami o podobnym nastawieniu wśród Bollandystów, którzy mieli za sobą wieloletnią pracę badawczą nad historią krytycznych wydań hagiografii.

Jego prace był przyjmowane z wielkim zainteresowaniem, został odznaczony orderem Legii Honorowej. Jego Histoire ancienne de l'Église, 1906‑11 (tłumaczenie angielskie Early History of the Christian Church) w czasie kryzysu modernistycznego została uznana za zbyt modernistyczną i w 1912 r. umieszczono ją na indeksie kościelnym.

W 1888 roku został członkiem Académie des inscriptions et belles-lettres, a w 1910 wybrano go do Académie française. Zmarł w 1922 w Rzymie. Jest pochowany na cmentarzu w Saint-Servan k. San Malo w Bretanii.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Ważniejsze prace:

  • Le Liber pontificalis (2 tomy), Paryż 1886-1892.
  • Les Sources du martyrologe hyéronimien
  • Origines du culte chrétien
  • Eglises separees, 1896.
  • Fastes épiscopaux de l'ancienne Gaule
  • Les Premiers temps de l'État pontifical.
  • Histoire ancienne de l'église, Paryż 1908. Wydanie angielskie: Early history of the Christian church from its foundation to the end of the third century. T. 1-2. London: J. Murray, 1909, s. 428.
  • Scripta minora : études de topographie romaine et de géographie ecclésiastique – wydanie w 50 rocznicę śmierci, Rzym: École française 1973.

Wiele jego dzieł zostało przetłumaczonych na język angielski.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Por. Michael Morton, Catholic Modernism (1896-1914)