Louis Duchesne
Louis Marie Olivier Duchesne (ur. 13 września 1843, zm. 21 kwietnia 1922) – francuski ksiądz, filolog, wykładowca. Był historykiem chrześcijaństwa oraz liturgii i instytucji Kościoła rzymsko-katolickiego. Jego prace należały do nurtu krytyki historyczno-literackiej .
Urodził się w San Malo, został wcześnie osierocony. Pochodził z rodziny bretońskich marynarzy, jego krewny był jednym z niewielu uratowanych z 72-działowego okrętu Redoutable w Bitwie pod Trafalgarem w 1805. r.
Został wyświęcony na kapłana w 1867 r. i przez wiele lat wykładał w Saint-Brieuc, następnie przeniósł się do Paryża, gdzie zainspirował reformistę Alfreda Loisy, inicjatora heterodoksalnego nurtu stawiającego sobie za cel zbliżenie katolicyzmu do nauk szczegółowych oraz nowoczesnej socjologii i filozofii, zwanego modernizmem katolickim. Ostatecznie ok. 1907 r. za papieża Piusa X nurt ten stał się katalizatorem kryzysu w Kościele.[1].
Sam L. Douchesne w 1876 został członkiem École française w Rzymie, a później jej dyrektorem. Był miłośnikiem archeologii i organizował wyprawy naukowe na Górę Atos, do Syrii, i do Azji Mniejszej, które rozbudziły w nim ogromne zainteresowanie wczesną historią Kościoła.
W 1887 opublikował swą pracę doktorską, a wkrótce potem wydanie krytyczne Liber Pontificalis (historia papieży). Ks. Duchesne utrzymywał stałą korespondencję z historykami o podobnym nastawieniu wśród Bollandystów, którzy mieli za sobą wieloletnią pracę badawczą nad historią krytycznych wydań hagiografii.
Jego prace był przyjmowane z wielkim zainteresowaniem, został odznaczony orderem Legii Honorowej. Jego Histoire ancienne de l'Église, 1906‑11 (tłumaczenie angielskie Early History of the Christian Church) w czasie kryzysu modernistycznego została uznana za zbyt modernistyczną i w 1912 r. umieszczono ją na indeksie kościelnym.
W 1888 roku został członkiem Académie des inscriptions et belles-lettres, a w 1910 wybrano go do Académie française. Zmarł w 1922 w Rzymie. Jest pochowany na cmentarzu w Saint-Servan k. San Malo w Bretanii.
Bibliografia[edytuj]
Ważniejsze prace:
- Le Liber pontificalis (2 tomy), Paryż 1886-1892.
- Les Sources du martyrologe hyéronimien
- Origines du culte chrétien
- Eglises separees, 1896.
- Fastes épiscopaux de l'ancienne Gaule
- Les Premiers temps de l'État pontifical.
- Histoire ancienne de l'église, Paryż 1908. Wydanie angielskie: Early history of the Christian church from its foundation to the end of the third century. T. 1-2. London: J. Murray, 1909, s. 428.
- Scripta minora : études de topographie romaine et de géographie ecclésiastique - wydanie w 50 rocznicę śmierci, Rzym: École française 1973.
Wiele jego dzieł zostało przetłumaczonych na j. angielski.
Zobacz też[edytuj]
- Ryt gallikański - teoria powstania.
Przypisy
- ↑ Por. Michael Morton, Catholic Modernism (1896-1914)
