Louis Zamperini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Louis Zamperini (2014)

Louis Silvie Zamperini (ur. 26 stycznia 1917 w Oleanie, zm. 2 lipca 2014 w Los Angeles)[1][2] – amerykański lekkoatleta (biegacz), olimpijczyk, uczestnik II wojny światowej, ocalały jeniec wojenny, po wojnie działacz resocjalizacyjny wśród zagrożonej młodzieży.

Wczesne życie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Anthony'ego i Louisy Zamperini. Miał starszego brata Peta i dwie młodsze siostry Virginie oraz Sylvie. Początkowo nie zapowiadał się na sportowca, był butnym młodzieńcem mającym kontakt z przestępczością. Decydującą rolę w zmianie sposobu bycia odegrał jego brat, który namówił go do biegania.

Start olimpijski[edytuj | edytuj kod]

Gdy czynił szybkie postępy w rozwoju sportowym, zaczął marzyć o udziale w igrzyskach olimpijskich. W próbie olimpijskiej na Wyspie Randalla zajął drugie miejsce za Donaldem Rayem Lashem w biegu na 5000 metrów, co dało mu kwalifikacje do Igrzysk Olimpijskich w Berlinie. W trakcie zawodów, mimo że nie osiągnął dobrego wyniku (VIII miejsce), zasłynął ze świetnego finiszu, bowiem na ostatnim okrążeniu nadrobił aż 46 metrów do przewodzących w stawce Finów. Zwrócił tym samym na siebie uwagę samego Adolfa Hitlera, który ponoć uścisnął mu dłoń i powiedział: "Ach, to ty jesteś tym młodym człowiekiem z szybkim finiszem".

Kariera wojskowa i życie powojenne[edytuj | edytuj kod]

Zamperini sprawdza dziurę w B-24D.

Po wybuchu II wojny światowej, zapisał się do lotnictwa marynarki. Uczestniczył w katastrofie samolotu, w następstwie której jako rozbitek dryfował 47 dni po Oceanie Spokojnym. Po dobiciu do brzegu (Wyspy Marshalla) dostał się do niewoli japońskiej. Po skończeniu wojny zapadł w zespół stresu pourazowego przypuszczalnie z powodu tortur oraz cierpień, których doznał w trakcie II wojny światowej. Nie udało mu się powrócić do kariery sportowej. Pogrążył się w nałogu alkoholowym. W 1949 przybył na kampanię ewangelizacyjną organizowaną przez Billy'ego Grahama w Los Angeles. Pomogło mu to wyjść z nałogu alkoholowego[3]. Postanowił odtąd zajmować się głoszeniem Słowa Bożego. Pojechał także do obozu dla japońskich zbrodniarzy wojennych w Sugamo, aby im wybaczyć. Zamperini powiedział później w CBN, że niektórzy z nich stali się chrześcijanami[4].

Kultura[edytuj | edytuj kod]

Historii Zamperiniego, jego sportowej karierze, służbie wojskowej, przeżyciom w japońskim obozie jenieckim, późniejszym alkoholizmie oraz nawróceniu, poświęcona jest książka Laury Hillenbrand pod tytułem Niezłomny (Unbroken: A World War II Story of Survival, Resilience and Redemption). 25 grudnia 2014 odbyła się światowa premiera ekranizacji tej książki, filmu pt.: Niezłomny w reżyserii Angeliny Jolie, na podstawie scenariusza Ethana i Joela Coenów. W Polsce premiera nastąpiła 2 stycznia 2015.

Przypisy

  1. Ira Berkow: Louis Zamperini, Olympian and ‘Unbroken’ War Survivor, Dies at 97 (ang.). nytimes.com, 2014-07-03. [dostęp 2014-07-04].
  2. Matt Schudel / The Washington Post: Louis Zamperini: Olympic athlete who went to war and spent 47 days on a life raft then two years in a Japanese prison camp (ang.). independent.co.uk, 2014-07-03. [dostęp 2014-07-04].
  3. John Pollock: The Billy Graham Story: The Authorized Biography. London: Hodder and Stoughton, 1966, s. 93. (ang.)
  4. Laura Hillenbrand, Unbroken: A World War II Story of Survival, Resilience, and Redemption, New York: Random House, 2010, s. 397, ISBN 978-0-81297-449-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]