Lubczo Georgiewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lubczo Georgiewski
Ljubco Georgievski.jpg
Lubczo Georgiewski, 10 maja 2012
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1966
Sztip
Premier Macedonii
Przynależność polityczna WMRO-DPMNE do 2004 r.
WMRO-NP do 2007 r.
GERB
Okres urzędowania od 30 listopada 1998
do 1 listopada 2002
Poprzednik Branko Crwenkowski
Następca Branko Crwenkowski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Lubczo lub Lupczo Georgiewski (maced. Љубчо lub Љупчо Георгиевски, bułg. Любчо Георгиевски, Ljubczo Georgiewski; ur. 17 stycznia 1966 w Sztipie) – macedoński polityk, premier Macedonii od 30 listopada 1998 do 1 listopada 2002, w latach 1990-2003 przewodniczący macedońskiej partii WMRO-DPMNE (Wewnętrzna Macedońska Organizacja Rewolucyjna - Demokratyczna Partia na rzecz Macedońskiej Jedności Narodowej).

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Sztipie. Jego rodzice byli Bułgarami. Studiował literaturę na Uniwersytecie Św. Cyryla i Metodego w Skopju.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu studiów w 1988 r. czynnie zaangażował się w życie polityczne zakładając w 1990 r. prawicowa partię Wewnętrzną Macedońską Organizację Rewolucyjną - Demokratyczną Partie na rzecz Macedońskiej Jedności Narodowej. Podczas rozpadu Jugosławii był jednym z najgłośniejszych opozycjonistów i krytyków istniejącego systemu politycznego.

Po ogłoszeniu niepodległości przez Macedonię w 1991 r. został wiceprezydentem. W latach 1992-1995 był posłem w macedońskim parlamencie.

Premier[edytuj | edytuj kod]

Po zwycięstwie w wyborach parlamentarnych w 1998 r. został desygnowany na stanowisko premiera. Jego rząd przeprowadził udane reformy gospodarcze m.in. prywatyzację, wprowadzenie podatku VAT, co znacznie wzmocniło gospodarkę krajową. Prowadził politykę zbliżenia z Unią Europejską.

Głównym problemem wewnętrznym był konflikt z Albańczykami (2001 r.), którzy po wojnie w Kosowie w 1999 r. schronili się w Macedonii, stając się przyczyną lokalnych starć wojska z emigrantami. Wsparcia udzieliła im zamieszkująca Macedonię mniejszość albańska. Konflikt udało się zakończyć w 2001 r po zawarciu z Albańczykami tzw. Ramowego Porozumienia w Ochrydzie na mocy którego wprowadzono poprawki do konstytucji zwiększające autonomię Albańczyków[1].

w konflikcie z Albańczykami krytykowany był za opieszałość w działaniu. Stało się to przyczyną przegrania przez WMRO-DPNE wyborów parlamentarnych w 2002 i krytyki wewnątrzpartyjnej w wyniku której utracił on stanowisko lidera na rzecz Nikoli Gruewskiego w 2003 r.

Wyjazd do Bułgarii[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce potem odszedł z partii wraz ze swoimi zwolennikami i 4 lipca 2004 r. założył Wewnętrzną Macedońską Organizację Rewolucyjną - Partię Ludową, która poniosła porażkę w kolejnych wyborach parlamentarnych w 2006 r.

Następnie zdecydował się na opuszczenie Macedonii i przyjęcie obywatelstwa bułgarskiego, co miało miejsce 14 lipca 2006 r.[2] Od 2007 r. zaczął uczestniczyć w bułgarskim życiu politycznym stając się członkiem partii Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii.

Przypisy