Lubomir (szczyt)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lubomir
Widok z Ćwilina
Widok z Ćwilina
Państwo  Polska
Pasmo Beskid Wyspowy
Wysokość 904 m n.p.m.
Wybitność 349 m
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Lubomir
Lubomir
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Lubomir
Lubomir
Ziemia 49°46′01″N 20°03′35″E/49,766944 20,059722Na mapach: 49°46′01″N 20°03′35″E/49,766944 20,059722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Zachodni grzbiet Lubomira, widok z Parylówki
Obserwatorium astronomiczne im. Tadeusza Banachiewicza

Lubomir (904 m) – szczyt w Paśmie Lubomira i Łysiny. Nazwa szczytu pochodzi od nazwiska księcia Kazimierza Lubomirskiego. Nadano ją w 1932 w uznaniu jego zasług (w 1922 ofiarował domek myśliwski i 10 ha lasu na szczycie zwanym wówczas Łysiną pod budowę obserwatorium astronomicznego)[1].

Topografia[edytuj | edytuj kod]

Lubomir jest najwyższym szczytem Pasma Lubomira i Łysiny i znajduje się na jego wschodnim końcu, jego południowo-wschodnie stoki opadają do Przełęczy Jaworzyce. Stoki północne są bardziej strome od południowych. Z masywu Lubomira wypływa kilka potoków: Niedźwiadek (dopływ Kasinianki) oraz Lipnik i Smarkawka (dopływy Krzyworzeki)[2]. W naukowo opracowanej regionalizacji Polski według Jerzego Kondrackiego całe Pasmo Lubomira i Łysiny należy do Beskidu Wyspowego[3]. Na mapach często zaliczane jest do Beskidu Makowskiego[4], w przewodnikach zwykle jednak opisywane jest właśnie razem z Beskidem Wyspowym[5].

Opis szczytu[edytuj | edytuj kod]

Wierzchołek Lubomira jest całkowicie zalesiony, więc pozbawiony widoków. W 1922 na szczycie Lubomira (wówczas Łysiny), na dawnej polanie Przygoleź wybudowano, z inicjatywy prof. Tadeusza Banachiewicza niewielkie obserwatorium astronomiczne – jedno z dwóch w ówczesnych polskich Karpatach[1]. Podczas wojny Pasmo Lubomira i Łysiny było miejscem stacjonowania oddziałów partyzanckich. W ramach spowodowanych tym faktem represji obserwatorium wraz ze znajdującym się obok budynkiem mieszkalnym zostało przez Niemców spalone we wrześniu 1944 roku. Jedynymi ocalałymi fragmentami zabudowań starego obserwatorium są betonowe schody oraz podstawa teleskopu[5]. Latem 2006 roku, obok pozostałości przedwojennego obserwatorium, na miejscu fundamentów budynku mieszkalnego, rozpoczęto budowę nowego obserwatorium astronomicznego. Dnia 16 października 2007 r. miało miejsce uroczyste otwarcie obiektu – Obserwatorium Astronomiczne im. Tadeusza Banachiewicza na Lubomirze[6].

Lubomir a Korona Gór Polski[edytuj | edytuj kod]

Przez autorów pomysłu Korona Gór Polski Lubomir został zaliczony do tej listy jako najwyższy szczyt Beskidu Makowskiego. Autorzy ci ustalali listę szczytów według własnych kryteriów. Nie pokrywają się one z pełną, naukową regionalizacją Polski opracowaną przez Jerzego Kondrackiego, według której Lubomir należy do Beskidu Wyspowego. Różnic takich jest więcej, tak więc listy Korony Gór Polski nie należy traktować jako listy najwyższych szczytów gór Polski, a jedynie jako listę szczytów ustalonych przez autorów tego pomysłu.

Szlaki turystyki pieszej[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny zielony zielony: Wiśniowa – Lubomir
szlak turystyczny czerwony (Mały Szlak Beskidzki): Myślenice – Lubomir – WierzbanowaKasina WielkaLubogoszczMszana DolnaLuboń Wielki

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Dariusz Dyląg, Piotr Sadowski: Beskid Myślenicki. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2005. ISBN 83-89188-41-4.
  2. Geoportal. [dostęp 2010-07-15].
  3. Jerzy Kondracki: Geografia regionalna Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1998. ISBN 83-01-12479-2.
  4. Beskid Wyspowy 1:50 000. Mapa turystyczna. Kraków: Wyd. Compass, 2006. ISBN 83-89165-86-4.
  5. 5,0 5,1 Andrzej Matuszczyk: Beskid Wyspowy. Pruszków: Oficyna Wyd. „Rewasz”, 2001. ISBN 83-85557-86-5.
  6. Urząd Gminy Wiśniowa – oficjalny serwis internetowy. [dostęp 27 sierpnia 2008].
Widok z Księżej Góry