Lubomir Kavalek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lubomir Kavalek
Lubomir Kavalek 1982.jpg
Lubomir Kavalek, Wijk aan Zee 1982
Państwo  Czechosłowacja
 Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 9 sierpnia 1943
Praga
Tytuł szachowy arcymistrz (1965)
Ranking 2527 (01.01.2014)
Miejsce w kraju niesklasyfikowany na liście aktywnych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Gnome-go-next.svg Czescy arcymistrzowie szachowi
Gnome-go-next.svg Amerykańscy arcymistrzowie szachowi

Lubomir Kavalek (ur. 9 sierpnia 1943 w Pradze) – amerykański szachista i dziennikarz pochodzenia czeskiego, arcymistrz od roku 1965 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Lubomir Kavalek, Lugano 1968

W latach 1962 i 1968 zdobył złote medale w mistrzostwach Czechosłowacji, w drużynie czechosłowackiej wystąpił również na dwóch szachowych olimpiadach (w latach 1964 i 1966). W roku 1968 zajął II miejsce (za Wasilijem Smysłowem) w memoriale Akiby Rubinsteina w Polanicy-Zdroju[1]. W czasie trwania tego turnieju państwa Układu Warszawskiego dokonały inwazji na Czechosłowację, co spowodowało podjęcie przez Kavalka decyzji o emigracji na zachód Europy. W roku 1970 wyjechał do Stanów Zjednoczonych i wkrótce przyjął obywatelstwo tego kraju.

W barwach amerykańskich siedmiokrotnie wystąpił na olimpiadach (w tym trzykrotnie na I szachownicy). W swoim dorobku posiada 6 medali (wszystkie zdobyte wraz z drużyną): złoty (1976) oraz 5 brązowych (1974, 1978, 1982, 1984, 1986). Łącznie na 9 olimpiadach rozegrał 106 partii, w których zdobył 65 pkt[2].

Dwukrotnie wystąpił w turniejach międzystrefowych, w Sousse (1967, XIX miejsce)[3] oraz w Manili (1976, VII)[4]. W roku 1973 zwyciężył (wraz z Johnem Grefe) w mistrzostwach Stanów Zjednoczonych. Sukces ten powtórzył w roku 1978[5]. Zwyciężył bądź podzielił I miejsca w Warnie (1965 i 1967), Amsterdamie (1968, turniej IBM), Caracas (1968), Natanji (1971), Montilli (1973), Solingen (1974) oraz Bochum (1981). W roku 1978 rozegrał w Waszyngtonie mecz z Ulfem Anderssonem, zwyciężając 6½ - 3½.

Znaczne osiągnięcia odniósł jako trener i sekundant, współpracował m.in. z Yasserem Seirawanem oraz Robertem Hübnerem. Był również członkiem zespołu Nigela Shorta podczas jego zwycięskich meczów z Anatolijem Karpowem i Janem Timmanem w roku 1993. W tym samym roku, na początku meczu o mistrzostwo świata PCA przeciwko Garriemu Kasparowowi, doszło między nimi do zgrzytu, w wyniku którego został przez Shorta zwolniony. Obaj opisywali później w szachowych czasopismach tę sytuację, krytykując siebie nawzajem.

W latach 1973–1986 zajmował się szachowymi publikacjami w nowojorskim wydawnictwie RHM Press. Od roku 1986 prowadzi szachową kolumnę w dzienniku The Washington Post. Jest również redaktorem kolumny w The Huffington Post.

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 maja 1974 r., z wynikiem 2625 punktów zajmował wówczas 10. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 2. miejsce (za Robertem Fischerem) wśród amerykańskich szachistów[6].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]