Lubomyr Huzar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lubomyr Huzar
Любомир Гузар
kardynał prezbiter
Lubomyr Huzar
Herb Lubomyr Huzar
Kraj działania  Ukraina
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1933
Lwów
arcybiskup większy kijowsko-halicki
Okres sprawowania 2001-2011
Wyznanie katolickie
Kościół Ukraiński Kościół Greckokatolicki
Inkardynacja MSU
Prezbiterat 30 marca 1958
Nominacja biskupia 22 lutego 1996[1]
Sakra biskupia 2 kwietnia 1977
Kreacja kardynalska 21 lutego 2001
Jan Paweł II
Kościół tytularny Kościół św. Zofii przy Via Boccea
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 2 kwietnia 1977
Konsekrator Josyf Slipyj
Współkonsekratorzy Iwan Praszko
Isidore Borecky

Lubomyr Huzar MSU (ukr. Любомир Гузар) (ur. 26 lutego 1933 we Lwowie) – ukraiński duchowny greckokatolicki, kardynał, studyta, arcybiskup większy kijowsko-halicki, zwierzchnik Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we Lwowie. Młodość spędził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W 1944 roku przed nadejściem wojsk radzieckich opuścił wraz z rodziną Ukrainę i udał się na emigrację do Austrii. W latach 1944-1949 przebywał w Salzburgu, później w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

Studiował filozofię i teologię w Kolegium Świętego Bazylego w Stamford, na Katolickim Uniwersytecie Ameryki w Waszyngtonie, na Fordham University w Nowym Jorku i na Papieskim Uniwersytecie Urbaniana w Rzymie.

W latach 1958-1969 pracował jako wykładowca akademicki w Stamford. W latach 1969-1972 był profesorem eklezjologii na Papieskim Uniwersytecie Urbaniana w Rzymie.

30 marca 1958 w katedrze w Stamford przyjął święcenia kapłańskie w obrządku bizantyjskim. W latach 1966-1969 pełnił funkcje proboszcza parafii greckokatolickiej w Kerhonkson. W 1972 roku wstąpił do zakonu studytów. Od 1974 roku był przełożonym klasztoru w Grottaferrata.

2 kwietnia 1977 został mianowany przez arcybiskupa Josyfa Slipyja sufraganem i otrzymał w Castel Gandolfo potajemnie sakrę biskupią bez wcześniejszego zatwierdzenia papieskiego. Pełnił funkcję archimandryty mnichów studytów na Europę i Amerykę.

W 1993 powrócił na Ukrainę z zadaniem zorganizowania klasztoru studytów w diecezji tarnopolskiej.

W 1995 roku Lubomyr Huzar został wybrany przez Synod Biskupów Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego na egzarchę kijowsko-wyszhorodzkiego. W 1996 roku uzyskał potwierdzenie kanoniczności swoich święceń biskupich od papieża Jana Pawła II i 22 lutego 1996 roku został mianowany biskupem tytularnym Nisa di Licia.

W październiku 1996 został biskupem pomocniczym arcybiskupa większego lwowskiego, z tytułem koadiutora i nadzwyczajnymi pełnomocnictwami duszpasterskimi. Po śmierci kardynała Myrosława Lubaczewskiego 23 grudnia 2000 został mianowany administratorem apostolskim archidiecezji lwowskiej.

25 stycznia 2001 roku został wybrany przez Synod Biskupów Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego arcybiskupem większym Lwowa i następnego dnia otrzymał zatwierdzenie swojego tytułu od papieża. W lutym 2001 roku otrzymał nominację kardynalską, z tytułem kardynała prezbitera S. Sofia a Via Boccea.

W 2005 roku brał udział w konklawe po śmierci Jana Pawła II. Od sierpnia 2005 roku jako zwierzchnik Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego nosił tytuł arcybiskupa większego Kijowa i Halicza. W latach 2005-2010 podejmował starania o podniesienie swojej metropolii do rangi patriarchatu.

3 maja 2008 odebrał we Lwowie honorowe obywatelstwo tego miasta[2].

10 lutego 2011 kardynał Lubomyr Huzar złożył rezygnację z funkcji arcybiskupa większego halicko-kijowskiego i zwierzchnika Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego. Funkcję locum tenens po jego dymisji przejął do czasu zwołania Synodu Biskupów Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, arcybiskup lwowski Ihor Woźniak[3][4].

26 lutego 2013 w związku z ukończeniem 80 roku życia, utracił prawo do udziału w konklawe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Do 1996 roku Stolica Apostolska nie uznawała oficjalnie kanoniczności jego święceń biskupich, gdyż odbyły się one tajnie i bez mandatu papieskiego.
  2. Kard. Huzar – honorowym obywatelem Lwowa. 4 maja 2008. [dostęp 2013-04-05].
  3. RINUNCIA DELL’ARCIVESCOVO MAGGIORE DI KYIV-HALYČ (UCRAINA). catholica.va, 2011-02-10. [dostęp 2011-02-10].
  4. Papież przyjął dymisję kardynała (pol.). wprost.pl, 2011-02-10. [dostęp 2011-02-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Francis Tief
Biskup Nisa di Licia
1996-2001
Następca
Ihor Woźniak
Poprzednik
Józef Slipyj
Arcybiskup większy Lwowa
2001-2005


Arcybiskup Kijowa
2004-2005


Arcybiskup większy Kijowa i Halicza
2005-2011
Następca
Światosław Szewczuk