Luc Merenda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Luc Merenda
Imię i nazwisko Luc Charles Olivier Merenda
Data
i miejsce urodzenia
3 września 1943
Francja Nogent-le-Roi, w Regionie Centralnym, w departamencie Eure-et-Loir, Francja

Luc Charles Olivier Merenda (ur. 3 września 1943 roku w Nogent-le-Roi, w Regionie Centralnym, w departamencie Eure-et-Loir) – francuski aktor pochodzenia włoskiego, którego popularność przypada na lata siedemdziesiąte, grał przez wiele lat w produkcjach włoskim, znany głównie z ról bohaterów w filmach policyjnych z tego okresu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w pobliżu Paryża, ze względu na pracę jego rodziców dzieciństwo spędził w Maroko. Mając trzynaście lat wrócił do Paryża, gdzie uczęszczał do szkoły średniej. Doskonalił umiejętności sztuki walki, w szczególności francuski boks.

W wieku 24 lat wyjechał do Nowego Jorku, choć jego rodzice się na to nie zgadzali. Jego życie w USA okazało się bardzo trudne, a w międzyczasie znalezł pracę na zmywaku do naczyń. Wkrótce poprosił przyjaciela o wykonanie zdjęć, które zostały wysłane do agencji fotomodeli. Udało się jemu skontaktować przez agencję i trafił do rekalmy różnych amerykańskich produktów. Jego reputacja w tej dziedzini wzrosła, tak że jego nazwisko stało się sławne w rodzinnej Francji. W 1970 roku powrócił do ojczyzny.

Karierę aktorską zapoczątkował udziałem w francusko-brazylijskim dramacie Pałac aniołów (O Palácio dos Anjos, 1970) i filmie sensacyjnym OSS 117 bierze wakacje (OSS 117 prend des vacances, 1970) jako Hubert Bonisseur de La Bath, tajny agent OSS 117. W 1971 roku, podczas wakacji w Rzymie, pracował jako fotomodel i pojawił się w filmie Jak dziewczyna dżipów (La Ragazza fuoristrada, 1971) z udziałem Giacomo Rossi-Stuarta oraz dramacie kryminalnym Policja chce sprawiedliwości (Milano trema – la polizia vuole giustizia, 1973) w roli porucznika Giorgio Caneparo.

W 1972 roku ożenił się z Ritą Agostini, ale dziesięć lat później ich związek rozpadł się.

Wiele pochwał krytyków zdobyły kolejne filmy – Jak organy ślady gwałtu (I Corpi presentano tracce di violenza carnale, 1973), Miasto gier losowych (La città gioca d’azzardo, 1974) oraz obraz poruszający kwestię skierowaną do tajnych służb i korupcji politycznej Tajne służby oskarżone (La polizia accusa: il servizio segreto uccide, 1975). Merenda grał nie tylko rolę dobrego policjanta, ale był także częścią mrocznego obrazu policji, podkreślając pewne negatywne aspekty egzekwowania prawa we Włoszech, a jego ekranowa kariera w tym gatunku w dalszym ciągu się rowijała.

Pod koniec lat osiemdziesiętych, po powrocie do Paryża, wraz ze swoim kolegą Annie Minet, otworzył sklep z chińskimi i japońskimi meblami antycznymi na Marché Biron.

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]