Lucien Bianchi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lucien Bianchi
Lucien Bianchi
Pełne imię i nazwisko Lucien (Luciano) Bianchi
Kraj  Belgia
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1934
Mediolan
Data i miejsce śmierci 30 marca 1969
Le Mans
Sukcesy

1968: 24h LeMans

Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lucien Bianchi (ur. 10 listopada 1934 r. w Mediolanie, zm. 30 marca 1969 r. w Le Mans) – belgijski kierowca Formuły 1 i zwycięzca 24 godzinnego wyścigu Le Mans z 1968 roku. Startował zarówno w Mistrzostwach Prototypów Sportowych, wyścigach torowych, rajdach, wyścigach górskich jak i rajdach długodystansowych.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Bianchi był synem mechanika Alfy Romeo, który żył w północnych Włoszech. W 1950 r. wraz z rodziną przeniósł się do Belgii, gdzie Jego ojciec podjął pracę u amotora kierowcy Johnny'ego Claesa[1].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Kariere zaczynał za kierownicą Jaguara. W 1951/1952 jeździł w teamie Alpine Stars. W 1957 zwyciężył w Tour de France w zespole z Olivierem Gendebienem. Do 1959 zwyciężał czterokrotnie w Tour de France jak również w Paryż 1000. W 1961 roku wygrał w wyścigu Liege-Sofia-Liege w Citroenie. W 1962 zwyciężył w 12 godzinnym wyścigu Sebring za kierownicą Ferrari wspólnie z Jo Bonnierem[1]. W 1963 zwyciężył w Coupe de Spa na samochodzie Alfa Romeo. Rok później wystartował w Daytona 500. W 1965 startował w Tour de Corse, Targa Florio, Lyon Charbonnieres rally, Cavannese rally, Catalognes rally. W 1966 wygrał w Critérium Neige et Glace, The Coupé des Alpes i The Tour de Corse. W 1967 był mistrzem Europy Formuły 2, oraz zaliczył starty w Alfie Romeo w Coupe de Spa, Mugello i 6 h Nürburgring.

W 1968 w Londyn do Sydney Marathon po 15,000 km w poprzek Europy, Azji i Australii, miał 24 godziny przewagi nad Andrew Cowanem w Hillman Hunter, ale 50 km od Sydney zderzył się z pojazdem i nie zdołał utrzymać zwycięstwa[2]. W 1968 wygrał 24 godzinny wyścig Le Mans w zespole John Wyer Automotive z Pedro Rodriguezem.

Zmarł w 1969 uderzając w słup telegraficzny podczas treningu na torze Le Mans na prostej Mulsanne w Autodelcie Alfa Romeo T33.

Jego imieniem i nazwiskiem został nazwany czwarty zakręt toru w Zolder[3].

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

W 1959 r. zaliczał pojedyncze starty w Formule 1. W zespole Ecurie Natinonale Belge jeździł w różnych samochodach np. Cooper T51, a później także Lotus 18 i Emeryson. Po kilku wyścigach w 1961 w zespole UDT Laystall Racing Team wrócił do ENB, w którym prowadził ENB-Maserati.

W 1968 w Cooper zajął trzecie miejsce w wyścigu o GP Monaco. Zaliczył 19 wyścigów w Formule 1.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik liczba GP Punkty Miejsce
1960 Écurie nationale belge Cooper T51 Climax 4 3 1 24
1961 UDT Laystall Racing Team' Lotus18
Lotus 18/21
Climax 4 3 0 n.k.
1962 Écurie nationale belge Lotus 18/21
Emeryson 61-F1
Climax 4
Maserati 4
2 0 n.k.
1963 Reg Parnell Lola Mk4 Climax V8 1 0 n.k.
1965 Scuderia Centro Sud BRM P57 BRM V8 1 0 n.k.
1968 Cooper Car Company Cooper T86B BRM V12 7 5 17
  • n.k. – nie klasyfikowany

Wyniki w serii 24h Le Mans[edytuj | edytuj kod]

Rok Samochód Zespół Partner Miejsce
1956 Ferrari 500 TR Équipe Nationale Belge Alain de Changy Nie startował
1957 Ferrari 500 TRC Écurie Francorchamps Georges Harris 7
1958 Ferrari 250 TR Écurie Francorchamps Willy Mairesse Nie startował
1959 Ferrari 250 TR58 Équipe Nationale Belge Alain de Changy Nie startował
1960 Ferrari 250 GT SWB Équipe Nationale Belge Jean Blaton Nie startował
1961 Ferrari 250 GT SWB Équipe Nationale Belge Georges Berger Nie startował
1962 Maserati Tipo 151/1 Maserati France Maurice Trintignant Nie startował
1963 Aston Martin DP215 David Brown Phil Hill Nie startował
1964 Ferrari 250 GTO Équipe Nationale Belge Jean Blaton 5.
1965 Ferrari 250LM Maranello Concessionaires Ltd. Michael Salmon Nie startował
1966 Ford GT40 Mk.II Holman & Moody Mario Andretti Nie startował
1967 Ford GT40 Mk.IV Holman & Moody Mario Andretti Nie startował
1968 Ford GT40 Mk.I John Wyer Automotive Pedro Rodriguez 1.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Lucien Bianchi: Mes Rallyes, Flammarion: 1969

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]