Lucjan Rudnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Zobacz też: Lucjan Zdzisław Rudnicki - bramkarz reprezentacji Polski.
Grób Lucjana Rudnickiego na Powązkach Wojskowych w Warszawie

Lucjan Rudnicki pseud. Ludwik, Mały, Krawiec, Kazimierz Lubiński (ur. 2 stycznia 1882 w Sulejowie, zm. 8 czerwca 1968 w Warszawie) – pisarz polski, działacz PPS, SDKPiL i KPP.

Był najstarszym z 9 dzieci Wojciecha i Klementyny z Okrasińskich. W roku 1898 przybył do Łodzi, gdzie podjął pracę w zakładach Heinzla i Kunitzera na Widzewie. Następnie w latach 1898-1906 uczestniczył w nielegalnej działalności antycarskiej i rewolucyjnej prowadzonej przez Polską Partię Socjalistyczną, za co był dwukrotnie więziony i zesłany na 3 lata do guberni archangielskiej. Zbiegł stamtąd i ukrywał się pod przybranym nazwiskiem. W marcu 1905 brał udział w VII Zjeździe PPS. W 1907 przeszedł z PPS do SDKPiL. Działał m.in. w Komitecie Warszawskim SDKPiL. W czasie pierwszej wojny światowej występował przeciwko Niemcom, za co w latach 1916-1918 był internowany w Szczypiornie, Havelbergu i Modlinie. Od grudnia 1918 do sierpnia 1938 członek Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (KPRP)/Komunistycznej Partii Polski (KPP). W pierwszej połowie 1919 z ramienia KPRP należał do warszawskiej Rady Delegatów Robotniczych, za co został osadzony w Modlinie. W połowie lat 20. publikował w prasie komunistycznej artykuły wymierzone w działalność PPS i PSL "Wyzwolenie". W 1933 powrócił do Sulejowa. W styczniu 1942 wstąpił do PPR. Współpracował z GL i ZWM. Od stycznia do maja 1945 był burmistrzem Sulejowa i sekretarzem Komitetu Miejskiego PPR w tym mieście.

Po II wojnie światowej zajmował się głównie pracą pisarską. W grudniu 1948 był delegatem na I Zjazd PZPR, a w marcu 1954 - na III Zjazd PZPR. W latach 1952–1956 pełnił mandat posła na Sejm PRL I kadencji. W 1957 był współzałożycielem i członkiem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Ateistów i Wolnomyślicieli. Współpracował z Zakładem Historii Partii przy KC PZPR.

W 1951 roku otrzymał Nagrodę Państwową II. stopnia.[1] Był odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kw. A 28 rz. Tuje m. 20).

Żonaty z Marią Szukiewicz-Rudnicką (1887–1980), działaczką ruchu socjalistycznego i komunistycznego, uczestniczką rewolucji 1905 r. oraz zamachu na generał-gubernatora warszawskiego Skałona[2] oraz Sprawiedliwą wśród Narodów Świata[3]. Ich synem był profesor Konrad Rudnicki (1926-2013), jeden z czołowych polskich astronomów oraz duchowny Kościoła Starokatolickiego Mariawitów.

Dorobek literacki[edytuj | edytuj kod]

Dorobek literacki Lucjana Rudnickiego nie jest znany w całości, gdyż część niedrukowanych utworów uległa zniszczeniu w 1939 roku,

  • własnym nakładem wydał Odrodzenie (1920),
  • cykl opowiadań Republika demokratyczna (1921),
  • Stare i nowe – pamiętniki (t.1 – 1948, t. 2 – 1950, t. 3 – 1960).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polski Słownik Biograficzny t. XXXII, Wrocław-Warszawa-Kraków 1989-1991.

Przypisy

  1. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 2, Warszawa 1998, s. 315.
  2. "Życie Warszawy", nr 112 z 12 maja 1980, s. 10 (nekrolog)
  3. Rodzina Rudnickich, sprawiedliwi.org.pl [dostęp: 9 listopada 2011]