Lucjan Szenwald

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tablica informacyjna na temat Lucjana Szenwalda przy Placu Konstytucji w Warszawie

Lucjan Szenwald (ur. 13 marca 1909 w Warszawie, zm. 22 sierpnia 1944 w Kurowie) – polski poeta, działacz komunistyczny.

Debiutował w Skamandrze w 1925 wierszem Przybierający księżyc. Był jednak członkiem innej grupy literackiej Kwadryga, która – w odróżnieniu od Skamandrytów – na czoło swojego programu wysuwała hasło podjęcia w twórczości zagadnień społecznych. Następnie był redaktorem tygodnika Na przełaj, organu partii Lewar i dwutygodnika Oblicze dnia.

Prowadził aktywną działalność polityczną: od 1930 w KZMP, od 1932 w KPP. W latach 1938-1939 był trzykrotnie aresztowany. Po wrześniu 1939 trafił najpierw do Kowla, a w grudniu 1939 wraz z rodziną do Lwowa. Zarówno w Kowlu, jak też we Lwowie bez wahania realizował politykę władz sowieckich. We Lwowie pracował w Lwowskim Obwodowym Radiokomitecie jako redaktor audycji dla młodzieży, tłumaczył Majakowskiego i innych poetów sowieckich. Publikował w Czerwonym Sztandarze[1]. 17 września 1940 roku wstąpił do Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy[2].

10 czerwca 1941 opuścił Lwów i wstąpił do Armii Czerwonej. Do lipca 1943 przebywał na Syberii, gdzie pracował w Batalionach Roboczych, a następnie jako łącznik sztabowy. Wziął udział w organizowaniu Dywizji im. T. Kościuszki w Sielcach nad Oką. Od 1943 prowadził kroniki 1 Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki; uczestnik bitwy pod Lenino. Zginął przypadkowo, gdy jako żołnierz pojechał na inspekcję.

W poematach i wierszach nawiązywał do tradycji klasycznej i romantycznej; dokonywał także przekładów z literatury angielskiej i rosyjskiej. Autor (m.in.) tekstu powszechnie znanej do dziś piosenki „Niech żyje wojna”, śpiewanej po wojnie przez Stanisława Grzesiuka, a obecnie przez Macieja Maleńczuka oraz wiersza z frontu „Ballada o pierwszym batalionie”, napisanego w październiku 1943 roku.

Przypisy

  1. Jacek Trznadel, Kolaboranci. Tadeusz Boy-Żeleński i grupa komunistycznych pisarzy we Lwowie 1939-1941, Komorów 1998, s. 89.
  2. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. 1, Warszawa 1998, s. 123.