Lucyfer z Cagliari

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Lucyfer z Cagliari
Lucifero Calaritano
biskup
Data urodzenia  ?
Cagliari
Data śmierci ok. 370
Cagliari
Kościół/
wyznanie
Kościół katolicki
Wspomnienie 15 maja
Szczególne miejsca kultu Kościół św. Lucyfera w Cagliari
Kościół św. Lucyfera w Cagliari.

Lucyfer z Cagliari, również Lucyferiusz z Calaris, wł. Lucifero Calaritano (zm. 370 lub 371) – biskup Cagliari na Sardynii od ok. 353 roku, przeciwnik arianizmu, święty Kościoła katolickiego.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Na synodzie w Mediolanie w 355 roku przeciwstawił się jako legat papieża Liberiusza cesarzowi rzymskiemu Konstancjuszowi II (zwolennikowi arian) i bronił stanowczo biskupa Atanazego, za co został skazany na wygnanie. Przebywał najpierw w Palestynie, a następnie w Tebach. Pisał stamtąd pamflety skierowane przeciw cesarzowi.

W 361 roku kolejny cesarz Rzymu, Julian Apostata, odwołał banicję, a Lucyfer udał się do Antiochii. W 362 roku, podczas synodu w Aleksandrii, przyłączył się do zwolenników Paulina, którego wyświęcił samowolnie na biskupa Antiochii, co spowodowało schizmę zwolenników Melecjusza. Działania Lucyfera zostały potępione m.in. przez Euzebiusza z Vercelli. Być może został nawet ekskomunikowany, co sugerują prace Ambrożego, Augustyna z Hippony i Hieronima ze Strydonu (autora polemiki z Lucyferem Altercatio Luciferiani et orthodoxi). Lucyfer opuścił w końcu Syrię i powrócił w 362 roku na Sardynię, gdzie zgromadził licznych zwolenników zwanych lucyferianami (nie mylić z lucyferianami, czcicielami Lucyfera, wodza zbuntowanych aniołów).

Zmarł ok. 370 roku.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

W czasie wygnania, Lucyfer napisał pięć pism, skierowanych do cesarza Konstancjusza II:

  • Nie obcować z heretykami (De non conveniendo cum hereticis),
  • Królowie – zaprzańcy (De regibus apostaticis),
  • Obrona św. Atanazego (Pro sancto Athanasio),
  • Nie przebaczać grzesznikom (De non parcendo in Deum deliquentibus),
  • Umierać za Syna Bożego (Moriendum esse pro Dei filio).

Zachowane prace Lucyfera dotyczą krytyki arian i walki z herezją (De non conveniendo cum haereticis, De regibus apostaticis oraz De S. Athanasio), są też cennym świadectwem ówczesnej wersji łacińskiego przekładu Biblii, na którą się chętnie powoływał.
W pismach tych Lucyferiusz ostro krytykuje cesarza za sprzyjanie arianom. Wzywa go do pokuty i powrotu do prawdziwego Kościoła. Od imienia Lucyferiusza, radykalni zwolennicy wiary nicejskiej zwani byli lucyferianami[1].

Kult[edytuj | edytuj kod]

Lucyfer z Cagliari był czczony w swej diecezji, jednak nie wszedł do Martyrologium Rzymskiego, ani też nie stał się obiektem powszechnego kultu w Kościele. Imię, jakie nosił, nie miało wówczas (w IV wieku) negatywnych konotacji, pochodzi ono od słów „niosący światłość”, „promienny” „świetlny”.

Jego wspomnienie liturgiczne na Sardynii obchodzone jest 20 maja[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Lucyferiusz z Calaris (+ 370)Patrologia, Od Soboru Nicejskiego (325) do Soboru Chalcedońskiego (451) (autor: ks. Franciszek Drączkowski).
  2. San Lucifero di Cagliari (m. ca. 370) e luciferiani (wł.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cross, F. L. ed. The Oxford Dictionary of the Christian Church. New York: Oxford UP, 1978.
  • Englebert, Omer. The Lives of the Saints. Christopher and Anne Fremantle, trans. New York: Barnes & Noble Books, 1994. Nihil obstat, Imprimatur 1951.
  • Lucyfer z Caglari. DEON.pl z inicjatywy SJ i Wydawnictwa WAM. [dostęp 2012-02-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]