Lucyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lucyn
Ludza
Herb
Herb Lucyna
Państwo  Łotwa
Gmina Lucyn
Populacja (2008)
• liczba ludności

9734
Położenie na mapie Łotwy
Mapa lokalizacyjna Łotwy
Lucyn
Lucyn
Ziemia 56°32′47″N 27°43′37″E/56,546389 27,726944Na mapach: 56°32′47″N 27°43′37″E/56,546389 27,726944
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Litwa, Łotwa i Estonia

Lucyn (łot. Ludza, niem. Ludsen, est. Lutsi, biał. Люцын, ros. Люцин /do 1920/, obecnie Лудза) – miasto na Łotwie w historycznej Łatgalii, nad Jeziorem Lucyńskim (dawniej zwanym też jez. Łuża), siedziba okręgu lucyńskiego. Znajdują się tu ruiny zamku krzyżackiego wzniesionego w XIV wieku[1].

Ruiny zamku

Miejscowość wzmiankowana już w 1177, prawa miejskie otrzymała w 1777. Od 1582 do I rozbioru Polski miasto znajdowało się na obszarze Województwa wendeńskiego później inflanckiego I Rzeczypospolitej. W 1772 roku w mieście żyło 195 mieszkańców (w większości katolików oraz nie więcej jak 32 żydów)[2]. W 1864 roku miasto liczyło blisko 3530 mieszkańców, w tym 1200 katolików, 37 protestantów, 54 raskolników, 416 prawosławnych (głównie żołnierze i urzędnicy rosyjscy) oraz 1778 żydów[2]. W 1880 roku spis ludności wykazał 5258 mieszkańców i 750 domów[2]. Pod koniec XIX wieku miasto administracyjnie należało do guberni witebskiej i w 1897 roku liczyło 3919 mieszkańców (jednak według spisu ludności z 1881 r. w 754 domach zamieszkiwało tam 5258 osób).

W Lucynie urodzili się:
29 listopada 1864 r. – polski geolog Karol Bohdanowicz.
27 maja 1876 r. – polski pisarz i podróżnik, chemik i geolog Ferdynand Ossendowski.
17 lub 18 czerwca 1894 r. – rosyjski prozaik Leonid Dobyczin.

Wanda Dynowska – polska pisarka i tłumaczka (m. in. Heleny Bławatskiej), teozofka, działaczka społeczno-kulturalna w Indiach (1888-1971) spędziła dzieciństwo i lata młodzieńcze w rodowym majątku ziemskim Istalsno, koło miasteczka Lucyn.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. według encyklopedii Orgelbranda w 1339, a według Słownika geograficznego Król. Pol. - w 1399
  2. 2,0 2,1 2,2 Przegląd Powszechny, Nr 1, rok 1884, s. 34

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]