Ludowy Ruch Ukrainy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ludowy Ruch Ukrainy (ukr. Народний Рух України, NRU) – ukraińska prawicowa, umiarkowanie nacjonalistyczna partia polityczna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie zostało zawiązane w 1989 jako Ludowy Ruch Ukrainy na rzecz Przebudowy z Iwanem Draczem na czele. Do formacji przystąpiła znaczna część ukraińskich politycznych dysydentów. W 1992 sformalizowano działalność, przyjmując nazwę Ludowy Ruch Ukrainy, którego przewodniczącym został Wjaczesław Czornowił (w przeszłości organizator m.in. Ukraińskiej Grupy Helsińskiej).

W wyborach w 1998 partia z wynikiem 9,4% zajęła drugie miejsce, uzyskała łącznie około 50 mandatów w Radzie Najwyższej. Najwyższe poparcie otrzymała w obwodach zachodnich. Wkrótce w Ruchu zaczęło dochodzić do sporów między liderami. Ostateczny rozłam nastąpił wkrótce po tragicznej i powodującej liczne spekulacje śmierci Wjaczesława Czornowiła. W 1999 Jurij Kostenko wraz z około połową deputowanych utworzył Ukraiński Ludowy Ruch, w 2003 przekształcony w Ukraińską Partię Ludową. Trzech posłów z Bogdanem Bojko na czele założyło marginalny Ludowy Ruch Ukrainy na rzecz Jedności. Na czele NRU stanął natomiast Hennadij Udowenko, były ambasador w Polsce i szef MSZ Ukrainy.

Przed wyborami parlamentarnymi w 2002 Ruch przystąpił do Bloku Nasza Ukraina, z ramienia którego uzyskał około 20 mandatów. Rok później szefem ugrupowania został Borys Tarasiuk. W wyborach prezydenckich w 2004 NRU wsparł Wiktora Juszczenkę. W 2005 część liderów partii przeszła do nowej formacji, Ludowego Związku „Nasza Ukraina” (m.in. deputowani Jurij Kluczkowski i Lilija Hryhorowicz oraz nowy minister sprawiedliwości Roman Zwarycz).

W wyborach parlamentarnych w 2006 stronnictwo w ramach Bloku Nasza Ukraina uzyskało około 10 mandatów. W rządzie Wiktora Janukowicza Borys Tarasiuk ponownie objął (na kilka miesięcy) stanowisko ministra spraw zagranicznych.

W lipcu 2007 partia przystąpiła do koalicji Nasza Ukraina-Ludowa Samoobrona celem wspólnego startu w przedterminowych wyborach parlamentarnych. Do Rady Najwyższej VI kadencji ugrupowanie wprowadziło sześciu deputowanych. W drugim rządzie Julii Tymoszenko wiceprzewodniczący NRU Wasyl Kujbida objął stanowisko ministerialne. W 2012 przedstawiciele NRU kandydowali do parlamentu z ramienia Batkiwszczyny. W 2013 część działaczy przeszła do partii byłej premier. Na czele NRU stanął Wasyl Kujbida, ugrupowanie miało połączyć się z UNP, do czego formalnie nie doszło.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]