Ludwik Antoni Burbon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik Antoni Burbon
Luis Antonio Jaime de Borbón y Farnesio
Kardynał diakon
Portret Ludwika Antoniego Burbona pędzla Antona Rafaela Mengsa, 1769
Portret Ludwika Antoniego Burbona pędzla Antona Rafaela Mengsa, 1769
Herb Ludwik Antoni Burbon
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1727
Madryt
Data i miejsce śmierci 7 sierpnia 1785
Arenas de San Pedro
Arcybiskup metropolita Toledo, prymas Hiszpanii
Okres sprawowania 1735–1754
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Kreacja kardynalska 19 grudnia 1735
Klemens XII
Kościół tytularny Santa Maria della Scala
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Luis Antonio Jaime de Borbón y Farnesio znany jako Kardynał Infant (ur. 25 lipca 1727, Madrycie - zm. 7 sierpnia 1785, w Vila de Arenas de San Pedro, Ávila) – infant Hiszpanii, kardynał diakon kościoła Santa Maria della Scala w Rzymie, arcybiskup Toledo, prymas Hiszpanii, 13. hrabia Chinchón, Grand Hiszpanii.

Herb księcia Ludwika Hiszpanii, jako kardynała Toledo w Pałacu Arcybiskupim Alcalá de Henares (gmina Madryt - Hiszpania)

Ludwik Antoni urodził się jako najmłodszy syn Filipa V, pierwszego króla Hiszpanii z dynastii Burbonów, i jego drugiej żony - Elżbiety Farnese, dziedziczki Parmy. W 1735 w wieku zaledwie 8 lat został mianowany kawalerem Orderu Złotego Runa. 9 września tego samego roku został arcybiskupem Toledo i tym samym prymasem Hiszpanii, oraz 19 grudnia - kardynałem diakonem kościoła Santa Maria della Scala w Rzymie. Ludwik Antoni znajduje się na liście rekordów Guinnessa jako najmłodszy kardynał w historii.

Ludwik Antoni był mecenasem sztuki. Wspierał artystów takich jak kompozytor Luigi Boccherini, architekt Ventura Rodríguez, malarz Francisco Goya, Luis Paret i Charles Joseph Flipart. 18 grudnia 1754 zrzekł się godności kościelnych i otrzymał tytuł 13. księcia Chinchón, Granda Hiszpanii oraz I herb de Bourbon scedowany na niego przez jego brata infanta Filipa. W 1759 zmarł jego starszy brat przyrodni – król Ferdynand VI, a Ludwik Antoni miał szansę zostać nowym królem Hiszpanii. Ferdynand VI zmarł bezpotomnie, a starszy rodzony brat Ludwika Antoniego – Karol był królem Neapolu, a kolejny – Filip – księciem Parmy. Ludwik Antoni zgłosił swoje pretensje do tronu twierdząc, że jest jedynym synem Filipa V rezydującym w Hiszpanii. W odpowiedzi, Karol abdykował w Neapolu na korzyść swojego syna Ferdynanda I, a sam wrócił do Hiszpanii, gdzie zasiadł na tronie jako Karol III[1].

Małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

Nowy król Karol III obawiając się pretensji do tronu zgłaszanych przez młodszego brata, wygnał Ludwika Antoniego z Madrytu. Jednocześnie odebrał mu tytuł infanta i liczne przywileje takie jak prawo do używania nazwiska i herbu Burbonów. Jednym z powodów wygnania było również "złe prowadzenie się" infanta (zwłaszcza, że rodzice zaplanowali dla niego karierę duchownego), które raziło pruderyjnego króla[1]. 27 czerwca (lub 28 stycznia) 1776 w Olias del Rey Ludwik Antoni zawarł małżeństwo morganatyczne z doñą Marią Teresę de Vallabriga y Rozas (1758-1820), aragońską hrabianką, córką kapitana aragońskiej kawalerii[2] i hrabiny Josefy Stuart de Torresecas. Ludwik Antoni zaakceptował decyzję starszego brata, ale do końca życia żałował, że nie został królem. Karol III był zadowolony ze ślubu brata, gdyż dzieci Ludwika Antoniego z tego małżeństwa nie mogły dziedziczyć tronu, a urodziło się ich troje:

Don Manuel de Godoy y Álvarez de Faria, 1. książę la Paz, 1. książę Alcúdia i Sueca (ur. 12 maja 1767, w Badajoz – zm. 4 października 1851, w Paryżu)
∞ Don Joaquín José de Melgarejo y Saurín (ur. 23 stycznia 1780, w Alicante – zm. 9 kwietnia 1835, w Madrycie), 3. markiz Melgarejo, 1. książę San Fernando de Quiroga, grand Hiszpanii, 39. minister spraw zagranicznych Hiszpanii

Ludwik Antoni zmarł w niełasce i na wygnaniu w 1785 roku. Po śmierci infanta z rozkazu Karola III jego dzieci zostały odebrane matce. Edukacją chłopca zajął się Francisco de Lorenzana, arcybiskup Toledo, a jego siostry trafiły do klasztoru. Maria Teresa powróciła do rodzimej Saragossy, gdzie zmarła w 1820 roku[1].

Przodkowie[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik XIV
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Burbon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Teresa Hiszpańska
 
 
 
 
 
 
 
Filip V Hiszpański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ferdynand Maria Bawarski
 
 
 
 
 
 
 
Maria Anna Bawarska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Henrietta Adelajda Sabaudzka
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Antoni Burbon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ranuccio II Farnese
 
 
 
 
 
 
 
Odoardo II Farnese
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Izabela d'Este
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Farnese
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Filip Wilhelm
 
 
 
 
 
 
 
Dorota Zofia Wittelsbach
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Amalia Hessen-Darmstadt
 
 
 
 
 
 

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Robert Hughes: Goya. Artysta i jego czas. Warszawa: WAB, 2006, s. 115-117. ISBN 83-7414-248-0.
  2. Alfonso E. Pérez Sánchez: Goya. Warszawa: Składnica Księgarska, 2009, s. 45. ISBN 978-83-60334-71-3.