Ludwik Gintel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik Gintel
Ludwik Gintel.jpg
Data i miejsce
urodzenia
26 września 1899
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce
śmierci
11 lipca 1973
Tel Awiw-Jafa, Izrael
Pozycja obrońca, napastnik
Wzrost 178 cm
Masa ciała 76 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1911–1916
1916–1930
Jutrzenka Kraków
Cracovia

15+30 (7+30)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1921–1925  Polska 12 (0)

Ludwik Gintel (ur. 26 września 1899 w Krakowie, zm. 11 lipca 1973 w Tel Awiw-Jafie) – polski piłkarz narodowości żydowskiej[1], reprezentant Polski, działacz piłkarski.

Całą seniorską karierę poświęcił grze w jednym klubie, Cracovii, w latach 1916–1930. Krótko występował jako napastnik. Jego dużym sukcesem było sięgnięcie po tytuł króla strzelców polskiej ligi w 1928 (zdobył 28 goli). W barwach swojego klubu zaliczył 325 występów w pierwszym zespole. Później grał już jako obrońca.

12 razy reprezentował Polskę w meczach międzypaństwowych. Brał udział w wyjeździe na Igrzyska Olimpijskie w Paryżu w 1924 roku.

Strzelił też pierwszą w historii reprezentacji bramkę samobójczą, która padła w meczu z Węgrami w maju 1922 roku na stadionie Cracovii. Był to pierwszy mecz reprezentacji rozegrany w kraju. Polacy przegrali wówczas 0:3[2].

Przypisy

  1. Mieczysław Szymkowiak. Młodość jest najpiękniejsza. „Historia polskiej piłki nożnej”. 2, s. 5. Warszawa: TM-SEMIC sp. z o.o.. ISSN 340235. 
  2. Polsko-węgierskie potyczki bratanków