Ludwik I Andegaweński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Louis I, Duke of Anjou.jpg
Herb Ludwika I

Ludwik I de Valois (ur. 23 lipca 1339 w Vincennes, zm. 20 września 1384 w Bari), książę Andegawenii i Turenii, hrabia Maine, Prowansji, Forcalquier, Piemontu, Roucy i Étampes, pretendent do tronu Neapolu, drugi syn króla Francji Jana II Dobrego i Bonny Luksemburskiej, córki króla Czech Jana I, młodszy brat króla Francji Karola V, starszy brat księcia de Berry Jana I i księcia Burgundii Filipa II.

W 1356 r. otrzymał tytuły hrabiego Andegawenii i Maine. W tym samym roku brał udział w bitwie pod Poitiers, walcząc w oddziale dowodzonym przez swojego starszego brata, delfina Karola. Cały ten hufiec uciekł z pola bitwy. Uciekł również Ludwik, który dzięki temu uniknął niewoli, jaka stała się losem jego ojca i młodszego brata Filipa. Król Jan II odzyskał wolność na mocy traktatu w Brétigny w 1360 r. Do czasu zapłacenia okupu musiał dać 40 zakładników z najważniejszych francuskich rodów. Jednym z nich został Ludwik, świeżo mianowany księciem Andegawenii.

Ludwik przybył do Anglii w październiku 1360 r. Początkowo miał tam przebywać 6 miesięcy, ale zrujnowana wojną i konfliktami wewnętrznymi Francja nie mogła zebrać wyznaczonej sumy okupu. Ludwik próbował więc odzyskać wolność prowadząc prywatne rozmowy z królem Anglii Edwardem III, ale bez powodzenia. Po fiasku rozmów, książę uciekł z niewoli i powrócił do Francji. Działo się to pod koniec 1363 r. Jan II uznał ucieczkę swojego syna za plamę na honorze. Ogłosił, że nie jest w stanie zebrać całej sumy okupu i na początku 1364 r. powrócił do angielskiej niewoli. Zmarł tam już 8 kwietnia tego roku. Królem został delfin Karol jako Karol V.

W 1370 r. Ludwik został księciem Turenii, w 1379 r. hrabią Roucy, a w 1381 r. hrabią Étampes. W latach 1380-1382 był regentem w imieniu swojego nieletniego bratanka, Karola VI. W 1382 r. zrezygnował z regencji, by walczyć o tron Neapolu. W tymże roku królowa Joanna I, która wcześniej adoptowała Ludwika i wyznaczyła go swoim następcą, została zamordowana przez Karola z Durazzo, który ogłosił się królem Neapolu.

Ludwik odziedziczył po Joannie tytuły hrabiego Prowansji, Forcalquier i Piemontu. 30 sierpnia 1383 r. ogłosił się królem Neapolu i Jerozolimy. Wyruszył na wojnę z Karolem, ale nie odniósł większych sukcesów. Zmarł w Bari w 1384 r.

9 lipca 1360 r. poślubił Marię (1343 - 12 lipca 1404), panią de Guise, córkę Karola de Blois, i Joanny I, hrabiny de Penthievre, córki Gwidona de Penthievre. Ludwik i Maria mieli razem dwóch synów i córkę:

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karol de Valois
 
 
 
 
 
 
 
Filip VI Walezjusz
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Małgorzata Andegaweńska
 
 
 
 
 
 
 
Jan II Dobry
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Robert II
 
 
 
 
 
 
 
Joanna Burgundzka (Kulawa)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Agnieszka Francuska
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik I Andegaweński
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Henryk VII Luksemburski
 
 
 
 
 
 
 
Jan Luksemburski
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Małgorzata Brabancka
 
 
 
 
 
 
 
Bonna Luksemburska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wacław II
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Przemyślidka
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Guta von Habsburg
 
 
 
 
 
 


Poprzednik
nowa kreacja
Blason Geoffroy Plantagenet.svg Hrabia Andegawenii
1356-1384
od 1360 r. książę
Blason Geoffroy Plantagenet.svg Następca
Ludwik II
Poprzednik
nowa kreacja
Blason département fr Sarthe.svg Hrabia Maine
1356-1384
Blason département fr Sarthe.svg Następca
Ludwik II
Poprzednik
nowa kreacja
Touraine flag.svg Książę Turenii
1349-1360
Touraine flag.svg Następca
powrót do domeny królewskiej
Poprzednik
Izabela
Hrabia Roucy
1379-1384
Następca
Karol z Tarentu
Poprzednik
Ludwik II d'Évreux
Blason comte fr Etampes (Evreux).svg Hrabia Étampes
1381-1384
Blason comte fr Etampes (Evreux).svg Następca
powrót do domeny królewskiej
Poprzednik
Joanna I z Neapolu
Blason province fr Provence.svg Hrabia Prowansji i Forcalquier
Hrabia Piemontu

1382-1384
Blason province fr Provence.svg Następca
Ludwik II
Wikimedia Commons