Ludwik I (hrabia Nevers)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ludwik I de Nevers)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ludwik I (Flandria)
Ludwik II (Nevers, Rethel)

Flandry1.jpg
Hrabia Nevers
Okres panowania od 24 lipca 1322
do 26 sierpnia 1346
Poprzednik Ludwik I
Następca Ludwik III de Male
Hrabia Flandrii
Okres panowania od 17 września 1322
do 26 sierpnia 1346
Poprzednik Robert III
Następca Ludwik II de Male
Hrabia Rethel
Okres panowania od 12 marca 1328
do 26 sierpnia 1346
Poprzednik Joanna I
Następca Ludwik III de Male
Dane biograficzne
Dynastia Dom Dampierre
Urodziny 1304
Nevers
Śmierć 26 sierpnia 1346
Crécy-en-Ponthieu
Ojciec Ludwik de Nevers
Matka Joanna z Rethel
Żona Małgorzata I Burgundzka
Dzieci Ludwik II de Male

Ludwik I (ur. 1304, zm. 26 sierpnia 1346), hrabia Flandrii, Nevers i Rethel, syn Ludwika de Nevers (najstarszego syna hrabiego Roberta III Flandryjskiego) i Joanny, dziedziczki hrabstwa Rethel, córki Hugona IV, hrabiego Rethel.

W 1322 r. po śmierci ojca został hrabią Nevers (jako Ludwik II). Niecałe dwa miesiące później zmarł jego dziadek, Robert III, i Ludwik został hrabią Flandrii (jako Ludwik I). Po śmierci matki w 1328 r. został również hrabią Rethel (jako Ludwik II).

Ludwik prowadził politykę profrancuską. Już w 1319 r. odwiódł Roberta III od zbrojnej próby odbicia miasta Lille. Skłonił go natomiast do odnowienia więzi lennej z królem Francji Filipem V. Po zostaniu hrabią Flandrii Ludwik nałożył na poddanych ogromne podatki. Sprawiły one, że już w 1323 r. wybuchło wielkie powstanie ludowe pod wodzą Nicolaasa Zannekina. Zannekin i jego ludzie zdobyli Nieuwpoort, Veurne, Ieper i Kortrijk. W tym ostatnim mieście w ręce buntowników dostał się sam hrabia Ludwik. W 1325 r. buntownicy podjęli nieudaną próbę opanowania przyłączonych w 1305 r. do Francji Gandawy i Oudenaarde.

Wówczas w spór wmieszał się król Francji Karol IV Piękny. Doprowadził on do podpisania pokoju w Arques i uwolnienia Ludwika z niewoli. Pokój nie trwał długo i rebelia wybuchła ponownie już w 1326 r. Ludwik uciekł do Francji, gdzie starał się o pomoc dworu królewskiego. Został wysłuchany dopiero w 1328 r. przez nowego króla Filipa VI. 28 maja 1328 r. Ludwik został przezeń pasowany na rycerza, a na odbywającej się następnego dnia koronacji Filipa Ludwik podawał mu miecz Karola Wielkiego. W czasie uroczystości Filip złożył obietnicę pomocy Ludwikowi. Spełnił ją już następnego lata. 23 sierpnia 1328 r. wkroczył do Flandrii i pokonał buntowników pod Cassel. Ludwik został przywrócony na tron Flandrii, a samo hrabstwo poddanie silniejszej kontroli francuskiej.

Profrancuskie rządy Ludwika I dalej nie cieszyły się sympatią flamandzkiego kupiectwa, silnie związanego ekonomicznie z Anglią, której król, Edward III, miał prawa do francuskiego tronu. Kiedy w 1337 r. Edward zdecydował się walczyć o francuską koronę, jego pierwszym krokiem było podporządkowanie Flandrii. Edward natrafił tu na podatny grunt. Zaczął od wstrzymania importu flandryjskiej bawełny, co w krótkim czasie doprowadziło do przyjęcia przez kupców protekcji angielskiej. Ludwik musiał ponownie uciekać do Francji, a władzę we Flandrii przejęła oligarchia kupiecka na czele z Jacobem van Arteveldem.

Podczas dalszych walk wojny stuletniej Ludwik walczył u boku Francuzów. Zginął 26 sierpnia 1346 r. w bitwie pod Crécy. Jest pochowany w Brugii.

21 czerwca 1320 r. poślubił Małgorzatę Francuską (13109 maja 1382), córkę króla Francji Filipa V Długiego i Joanny II, hrabiny Burgundii. Został z nią zaręczony już w 1317 r. Ludwik i Małgorzata mieli razem jednego syna:

Wikimedia Commons
Poprzednik
Ludwik I
Blason comte fr Nevers.svg Hrabia Nevers
1322-1346
Blason comte fr Nevers.svg Następca
Ludwik III de Male
Poprzednik
Robert III
Flag of Flanders.svg Hrabia Flandrii
1322-1346
Flag of Flanders.svg Następca
Ludwik II de Male
Poprzednik
Joanna I
Blason Rethel.png Hrabia Rethel
1328-1346
Blason Rethel.png Następca
Ludwik III de Male