Ludwik Karol Orleański (książę Nemours)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portret Ludwika Karola autorstwa Franz Xavera Winterhaltera, Château de Compiègne

Ludwik Karol Filip Rafael Orleański franc. Louis Charles Philippe Raphael d'Orléans (ur. 25 października 1814, w Paryżu – zm. 26 czerwca 1896, w Wersalu) – drugi syn księcia Orleanu, późniejszego Króla Francuzów Ludwik Filip I i jego żony Marii Amelii Burbon-Sycylijskiej, książę Nemours.

Urodził się 25 października 1814, w Palais-Royal w Paryżu, jako syn Ludwika Filipa Burbona, ówczesnego księcia Orleanu, późniejszego Króla Francuzów, oraz Marii Amelii Burbon, księżniczki Obojga Sycylii, późniejszej królowej Francuzów. Miał dziewięcioro rodzeństwa. W wieku dwunastu lat został mianowany pułkownikiem pierwszego regimentu szaserzy, w 1830 został kawalerem Orderu św. Ducha i Parem Francji. W 1825 był brany pod do objęcia tronu greckiego, a w 1831 - do tronu belgijskiego.

26 kwietnia 1840 w Château de Saint-Cloud wziął ślub z Wiktorią Sachsen-Coburg-Kohary. Mieli razem czworo dzieci:

Popiersie autorstwa Auguste Clésinger (1845), Musée des Beaux-Arts de Besançon

W 1842 zmarł starszy brat księcia - Ferdynand Filip, książę Orleanu, a Ludwik Karol mógł zostać regentem w imieniu małoletnigo bratanka - Filipa. Regentem nie został, ponieważ nigdy nie lubił piastować funkcji publicznych, a jego wyniosłość i rezerwa uczyniły go niepopularnym.

W 1848, po wybuchu rewolucji, Ludwik Karol długo bronił Tuileries, aby ukryć fakt, że król uciekł, ale wzbraniał się przeciwko użyciu radykalnych środków przeciwko napierającemu tłumowi. Razem ze swoją bratową Heleną Luizą Mecklenburg-Schwerin i jej dwoma synami udał do parlamentu, ale rozdzielili ich buntownicy. Ludwik Karol uciekł, ponieważ przebrał się w mundur strażnika.

Książę wraz z rodziną udał się na emigrację do Anglii, gdzie zamieszkali już jego rodzice. W 1871 rodzinie królewskiej pozwolono powrócić do ojczyzny. W marcu 1872 Ludwikowi Karolowi przywrócono jego stopień wojskowy. Kiedy wycofał się z życia publicznego, został przewodniczącym Czerwonego Krzyża i funkcję tę sprawował do 1881. Zmarł 26 czerwca 1896, w Wersalu w wieku 82 lat.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik I Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Filip Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Augusta Maria Joanna Badeńska
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Filip Józef Burbon-Orleański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Armand II Burbon-Conti
 
 
 
 
 
 
 
Ludwika Henrietta Burbon-Conti
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwika Elżbieta Burbon-Condé
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Filip
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Aleksander Burbon
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik de Penthièvre
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Wiktoria de Noailles
 
 
 
 
 
 
 
Ludwika Maria de Penthièvre
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek III d'Este
 
 
 
 
 
 
 
Maria Teresa Felicita d'Este-Modène
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Charlotta Aglaé Orleańska
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik Karol Orleański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Filip V Hiszpański
 
 
 
 
 
 
 
Karol III Hiszpański
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Farnese
 
 
 
 
 
 
 
Ferdynand I Burbon
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
August III Sas
 
 
 
 
 
 
 
Maria Amalia Wettyn
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Józefa Habsburżanka
 
 
 
 
 
 
 
Maria Amelia Burbon-Sycylijska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Leopold I Józef
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek I Lotaryński
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Charlotta Orleańska
 
 
 
 
 
 
 
Maria Karolina Habsburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karol VI Habsburg
 
 
 
 
 
 
 
Maria Teresa Habsburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta Krystyna von Braunschweig-Wolfenbüttel