Ludwik Orleański

Z Wikipedii

Ludwik I Orleański (13 marca 1372 - 23 listopada 1407) - książę Orleanu, syn króla Francji - Karola V Mądrego i Joanny de Burbon, pochodził z dynastii Walezjuszów. W 1389 poślubił Walentynę Visconti, córkę Gian Galeazzo, księcia Mediolanu.

Ludwik odegrał ogromną rolę podczas wojny stuletniej we Francji. W miarę jak potęgowała się choroba umysłowa (schizofrenia) jego starszego brata - Karola VI Szalonego, Ludwik coraz zacieklej walczył z Janem bez Trwogi - księciem Burgundii, o regencję i opiekę nad swoimi bratankami. Miał nawet podobno romans z samą królową Izabelą Bawarską.

Był przywódcą partii Armaniaków (franc. Armagnacs). Został zamordowany na ulicach Paryża, na polecenie swojego konkurenta.

[edytuj] Potomstwo Ludwika i Walentyny

• córka (1390),
• Ludwik (1391-1395),
• syn (1392),
• Jan Filip (1393, Paryż - 1393, Château de Vincennes),
• Karol, książę Orleanu (1394–1465), ojciec króla Ludwika XII,
• Filip, hrabia Vertus (1396–1420),
• Jan, hrabia Angoulême (1404–1467), dziadek króla Franciszka I,
• Maria (1401),
• Małgorzata, hrabina Vertus (1406–1466), od 1423 żona Ryszarda Bretońskiego, hrabiego Étampes.