Ludwik Orleański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik I Orleański
Louis Ier d'Orléans.jpg
książę Orleanu
Okres panowania od 1392
do 1407
Dane biograficzne
Dynastia Walezjusze
Urodziny 13 marca 1372
Śmierć 23 listopada 1407
Ojciec Karol V Mądry
Matka Joanna de Burbon
Żona Walentyna Visconti
Dzieci  ? (córka),
Ludwik,
? (syn),
Jan Filip,
Karol Orleański,
Filip,
Jan,
Maria,
Małgorzata;
nieślubne:
Jean de Dunois
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Ludwik I Orleański (ur. 13 marca 1372, zm. 23 listopada 1407) – książę Orleanu, syn króla Francji Karola V Mądrego i Joanny de Burbon, pochodził z dynastii Walezjuszów.

Ludwik odegrał ogromną rolę podczas wojny stuletniej we Francji. W miarę jak potęgowała się choroba umysłowa (schizofrenia) jego starszego brata Karola VI Szalonego, Ludwik coraz zacieklej walczył z Janem bez Trwogi – księciem Burgundii – o regencję i opiekę nad swoimi bratankami. Miał nawet podobno romans z samą królową Izabelą Bawarską[potrzebne źródło]. Był przywódcą partii Armaniaków (franc. Armagnacs). Został zamordowany na ulicach Paryża na polecenie swojego konkurenta.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

W 1389 Ludwik poślubił Walentynę Visconti, córkę Gian Galeazzo, księcia Mediolanu. Miał z nią:

Z Mariette d'Enghien Ludwik miał nieślubnego syna:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Filip
Blason duche fr Orleans (moderne).svg Książę Orleanu
1392-1407
Blason duche fr Orleans (moderne).svg Następca
Karol Orleański