Ludwika Charlotta Burbon-Sycylijska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
López Portaña, Vicente - Princess Luisa Carlota de Borbón-Dos Sicilias - Google Art Project.jpg

Ludwika Charlotta Burbon-Sycylijska (ur. 24 października 1804 w Neapolu, zm. 29 stycznia 1844 w Madrycie) – księżniczka Królestwa Obojga Sycylii.

Ludwika Charlotta była córką Franciszka I Burbona, króla Obojga Sycylii, i królowej Marii Izabeli Burbon, infantki hiszpańskiej. 12 czerwca 1819 roku w Madrycie wyszła za mąż za swojego wuja - Franciszka de Paula Burbon, księcia Kadyksu, syna Karola IV, króla Hiszpanii i Marii Ludwiki, księżniczki parmeńskiej.

Jej temperament i natura intrygantki spowodowały, że odegrała ważną rolę na hiszpańskim dworze. Była nieprzyjaciółką Don Carlosa, hrabiego Molina i jego żony - Marii Franciszki Portugalskiej. To dzięki niej jej młodsza siostra - Maria Krystyna poślubiła ówczesnego króla Hiszpanii - Ferdynanda VII (szwagra Ludwiki Charlotty). Ludwika Charlotta zmarła młodo, w styczniu 1844 roku, w wieku 39 lat.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]