Ludwika Maria de Penthièvre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
udwika Maria Adelajda Burbon
Luisa Maria Adelaida de Borbon Penthievre22.jpg
Ludwika Maria Burbon-Penthièvre, portret autorstwa Élisabeth Vigée-Lebrun
księżna Orleanu
Okres panowania od 1785
do 23 czerwca 1821
Żona Ludwika Filipa Józefa
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie
Urodzona 13 marca 1753
Hôtel de Toulouse (Paryż)
Zmarła 23 czerwca 1821
zamek w Ivry-sur-Seine
Pochowana Dreux
Ojciec Ludwik de Penthièvre
Matka Maria Teresa Felicita d'Este
Mąż Ludwik Filip Józef Burbon-Orleański
Dzieci Ludwik Filip I,
Antoni Filip,
Adelajda,
Franciszka (siostra-bliźniaczkę poprzedniej),
Ludwika Karola
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Ludwika Maria Adelajda Burbon (ur. 13 marca 1753, w Hôtel de Toulouse (Paryż) – zm. 23 czerwca 1821, w zamku w Ivry-sur-Seine) - córka i spadkobierczyni Ludwika Burbona, księcia Penthièvre, admirała Francji.

Urodziła się w Paryżu, w domu wybudowanym dla jej dziadka, Ludwika Aleksandra, hrabiego Tuluzy, nieślubnego syna króla Ludwika XIV. Wyrastała w różnych rezydencjach należących do jej ojca, najbogatszego człowieka we Francji. Przed ślubem nazywana była Mademoiselle d'Ivoy, później Mademoiselle de Penthièvre. W latach 1769-1785 była księżną Chartres, a od 1785 do śmierci - księżną Orleanu.

Swego czasu, po bezdzietnej śmierci jej brata Ludwika Aleksandra, była najbogatszą spadkobierczynią w całej Francji, ale jej małżeństwo nie było szczęśliwe. Od 25 lipca 1792 będąc w separacji z mężem, schroniła się razem ze swoim ojcem przed rewolucjonistami w Château de Bizy, w Normandii. Jej mąż znany jako Philippe Égalité albo Obywatel Égalité został zgilotynowany 6 listopada 1793, a ją samą uwięziono. Podobny los spotkał jej córkę Adelajdę (potem uwolnioną, która udała do Szwajcarii a następnie do Niemiec) oraz jej synów Ludwika Filipa i Ludwika Karola. Uwolniono ją w 1794, zamieszkała w starej pensji i tam poznała miłość swojego życia - polityka Jacques-Marie Rouzeta, hrabiego Folmon. Obaj jej synowie zostali uwolnieni w 1796 i udali się na wygnanie do Stanów Zjednoczonych.

W 1816 kazała wybudować nową kaplicę w Dreux, na miejscu masowego grobu, do którego rewolucjoniści wrzucili ciała jej dziadków, rodziców i rodzeństwa. Zmarła w 1821, po długoletniej chorobie (miała raka piersi) i została pochowana w Dreux. Jej ukochany Rouzet zmarł rok wcześniej. Nie dożyła chwili, kiedy jej syn został królem Francuzów.

Małżeństwo i dzieci[edytuj | edytuj kod]

Wyszła za mąż za Ludwika Filipa Józefa, księcia Orleanu. Ślub odbył się 6 czerwca 1769 roku w pałacu wersalskim. Mieli piątkę dzieci:

Mąż notorycznie zdradzał Ludwikę Marię, jedną z jego długoletnich kochanek była Caroline Stéphanie Félicité Du Crest, hrabina de Genlis, a inną Grace Elliott.