Ludwika Wilhelmina Wittelsbach

Ludwika z dziećmi

Ludwika Wilhelmina

Ludwika Wilhelmina Wittelsbach (ur. 30 sierpnia 1808, Monachium, zm. 25 stycznia 1892) – księżniczka i księżna bawarska.

Córka króla Bawarii – Maksymiliana I Józefa i księżniczki Karoliny Fryderyki. Była przyrodnią siostrą króla Bawarii – Ludwika I i cesarzowej Austrii – Karoliny. Siostrą królowej Prus – Elżbiety, królowej Saksonii – Amelii, królowej Saksonii – Marii i arcyksiężnej austriackiej Zofii.

Ludwika w młodości była bardzo piękna, podobno znacznie piękniejsza od swoich wszystkich córek, łącznie ze znaną z nadzwyczajnej urody cesarzowej Elżbiety^{[potrzebne źródło]}. W młodości była nieszczęśliwie zakochana w przyszłym królu Portugalii, małżeństwo nie doszło do skutku z przyczyn politycznych. 9 września 1828 Ludwika poślubiła Maksymiliana Bawarskiego, z młodszej linii Wittelsbachów.

Księżna Bawarii [edytuj]

Mąż Ludwiki był bardzo rozrywkowy, dlatego to ona przyjmowała na siebie wszystkie obowiązki. Już na samym początku Maksymilian oświadczył jej, że jej nie kocha i żeni się tylko ze względu na dziadka. Później zdradzał żonę i miał dwie nieślubne córki. Ludwika jako jedyna z córek króla Bawarii wyszła za mąż bardzo skromnie, razem z mężem żyła prawie jak zwykli mieszczanie. Ludwika kochała wieś i przyrodę, nie dbała o strój i odpowiednie towarzystwo. Księżna nie pełniła żadnej funkcji reprezentacyjnej, zajmowała się wychowywaniem swoich dzieci, co wówczas było niecodzienne wśród arystokracji. Nie była żarliwą katoliczką. Zbierała zegarki, interesowała się geografią, polityka nie zajmowała ważnego miejsca w jej życiu. Kiedy jej córka Elżbieta została żoną Franciszka Józefa, Ludwika obawiała się dworu wiedeńskiego, ale kochała swoją straszą siostrę arcyksiężniczkę Zofię, miała do niej pokorny i poddańczy stosunek.