Luftlandesturmregiment

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Luftlandesturmregiment
Strumgruppe „Koch”
Historia
Państwo  III Rzesza
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1942
Dowódcy
Pierwszy Walter Koch
Ostatni Eugen Meindl
Działania zbrojne
II wojna światowa: atak na fort Eben-Emael, bitwa o Kretę, walki na froncie wschodnim
Organizacja
Podporządkowanie XI. Korpus Lotniczy
Rodzaj wojsk wojska powietrznodesantowe
Rodzaj sił zbrojnych Luftwaffe
Strumgruppe „Koch” - zdobywcy twierdzy Eben-Emael

Luftlandesturmregiment (początkowo Strumgruppe "Koch") – niemiecki pułk powietrzno-szturmowy z okresu II wojny światowej. Desantowanie odbywało się przy pomocy szybowców transportowych.

Po zakończeniu kampanii w Dani i Norwegii, rozpoczęto planowanie ataku na Holandię, Belgię i Luksemburg, poprzedzające uderzenie na Francję. Dowództwo niemieckie postanowiło wykorzystać swoje wojska powietrznodesantowe do zajęcia strategicznych celów w Holandii i Belgii. Jednym z celów było zajęcie fortu Eben-Emael położonego nad kanałem Alberta, który mógłby okazać się zbyt trudny do pokonania przez siły konwencjonalne.

Do wykonania tego zadania Kurt Student utworzył specjalną grupę uderzeniową – tzw. Strumgruppe "Koch". Dowodzić nią miał Hauptmann Walter Koch dotychczasowy dowódca kompanii 1. batalionu Fallschirmjägerregiment Nr 1. Grupa składała się z dotychczasowej kompanii Kocha oraz z kompanii pionierów z 2. batalionu Fallschirmjägerregiment Nr 1. W sumie liczyła 11 oficerów i 427 żołnierzy. Grupę podzielono na cztery części: "Granit", "Stal", "Beton" i "Żelazo". Grupa "Granit" licząca 85 ludzi pod dowództwem porucznika Rudolfa Witziga miała za zadanie opanowanie fortu Eben Emanuel. Natomiast pozostałe zdobyć i utrzymać do nadejścia sił głównych miały mosty w Vroenhoven, Veldvezelt i Canne. Wszystkie desanty miały się odbyć za pomocą szybowców transportowych.

Atak rozpoczął się 10 maja 1940 roku. Swoje zadania pomyślnie wykonały grupy: "Beton" i "Stal". Celu nie osiągnęła grupa "Żelazo" – most w Canne, który miała zdobyć został zniszczony przez Belgów, a sama grupa lądowała pod silnym ogniem. Musiała ona przetrwać dwa silne kontrataki nim została zluzowana o godzinie 22.30 Grupa Granit wylądowała o godzinie 5.20. Belgowie byli tak zaskoczeni atakiem, że zaczęli strzelać dopiero wtedy gdy szybowce z żołnierzami zaczęły lądować. Od razu po wylądowaniu rozpoczęto atak i w ciągu kilku minut żołnierze unieszkodliwi siedem bunkrów oraz czternaście dział i znaleźli się wewnątrz fortu. O godzinie 5.40 zameldowano zdobycie celu i następnie przygotowano się na odparcie kontrataków Belgów. Rano 11 maja 1940 roku spadochroniarzy wsparł batalion wojsk inżynieryjnych.

Po pomyślnie akcji podjęto decyzję o rozbudowie jednostki do pułku składającego się z trzech batalionów i przemianowano na Luftlande-Sturm-Regiment. Na dowódcę wyznaczono Obersta Eugena Meindla.

Kolejną operacją, w której użyto Luftlande-Sturm-Regiment był desant na Kretę zaplanowany na 20 maja 1941 roku. Zadaniem pułku było opanowanie lotniska Maleme na północnozachodnim cyplu wyspy. Po zdobyciu lotniska miały wylądować tam oddziały 5. Dywizji Górskiej. Za pomocą szybowców przetransportowano jedynie 1. batalion, żołnierze pozostałych skakali na spadochronach. Żołnierze po lądowaniu dostali się w silny ogień nieprzyjaciela. Ciężko ranny został gen. Meindl i faktyczne dowodzenie przejął mjr Stentzler. Lotnisko zdobyto dopiero 21 maja 1941 roku, następnie jednostka uczestniczyła w stopniowym zdobywaniu wyspy.

Po zakończeniu operacji na Krecie, pułk przerzucono na front wschodni, gdzie poszczególnych batalionów używano w zagrożonych odcinkach frontu do rozwiązania jednostki.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]