Luigi Einaudi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Luigi Einaudi
Luigi Einaudi.jpg
Firma Luigi Einaudi.svg
Data i miejsce urodzenia 24 marca 1874
Carrù
Data i miejsce śmierci 30 października 1961
Rzym
Prezydent Republiki Włoskiej
Przynależność polityczna Włoska Partia Liberalna
Okres urzędowania od 12 maja 1948
do 11 maja 1955
Poprzednik Enrico De Nicola
Następca Giovanni Gronchi
Odznaczenia
Wielki Mistrz/Krzyż Wielki z Wielką Kollaną Orderu Zasługi Republiki Włoskiej Wielki Mistrz Orderu Zasług w Pracy Wielki Mistrz Orderu Gwiazdy Solidarności Włoskiej
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Luigi Einaudi (ur. 24 marca 1874 w Carrù, zm. 30 października 1961 w Rzymie) – włoski ekonomista, dziennikarz, wykładowca akademicki i polityk, w latach 1948–1955 prezydent Republiki Włoskiej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W wieku 21 lat ukończył studia na Uniwersytecie Turyńskim. Pracował jako dziennikarz i publicysta w „La Stampa” w Turynie i w „Corriere della Sera” w Mediolanie. Był także korespondentem brytyjskiego „The Economist”. Przez wiele lat zajmował się działalnością naukową. Był m.in. kierownikiem katedry finansów publicznych na macierzystej uczelni, wykładał również na Uniwersytecie Bocconi. Pełnił funkcję redaktora naukowego „La Riforma Sociale” (1900–1935) i „Rivista di Storia Economica” (1936–1943). Był członkiem licznych krajowych i międzynarodowych ekonomicznych towarzystw naukowych[1].

W 1919 została powołany w skład Senatu Królestwa Włoch. Po przejęciu władzy przez faszystów zaprzestał współpracy z prasą codzienną. W latach 1943–1945 przebywał na emigracji w Szwajcarii[1]. Po powrocie do Włoch zaangażował się ponownie w działalność polityczną. Został powołany w skład prowizorycznego zgromadzenia (Consulta Nazionale), następnie w skład konstytuanty. W 1948 został członkiem Senatu I kadencji[2].

W latach 1947–1948 był wicepremierem oraz ministrem finansów i skarbu, a następnie ministrem budżetu w czwartym rządzie Alcide De Gasperiego[3]. 11 maja 1948 został wybrany na urząd prezydenta (otrzymał 518 z 872 oddanych głosów)[1]. Zaprzysiężony następnego dnia, stanowisko to zajmował do 11 maja 1955. Powrócił następnie do izby wyższej włoskiego parlamentu jako senator dożywotni, zasiadając w Senacie II i III kadencji, w trakcie której zmarł[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy