Luiz Felipe Scolari
Z Wikipedii
| Luiz Felipe Scolari | ||
 |
||
| Imię i nazwisko | Luiz Felipe Scolari | |
| Data i miejsce urodzenia |
9 listopada 1948 Passo Fundo, Brazylia  |
|
| Pseudonim | Felipão, Big Phil | |
| Pozycja | obrońca | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| 1966–1973 | Aymoré de São Leopoldo-Rio Grande | |
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 1973–1979 1980 1980–1981 1981 |
Caxias Juventude Novo Hamburgo Alagoano |
|
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/Reprezentacja | |
| 1982 1982–1983 1983 1984–1985 1986 1986–1987 1987 1988 1988–1990 1990 1991 1991 1992 1993–1996 1996–1997 1997–2000 2000–2001 2001–2002 2003–2008 2008–2009 od 2009 |
Alagoano Juventude Brasil Pelotas Al-Shabab Brasil Pelotas Juventude Grêmio Goiás Al Qadisiya  KuwejtCriciúma Al-Ahli Al Qadisiya Grêmio Júbilo Iwata Palmeiras Cruzeiro Brazylia PortugaliaChelsea Bunyodkor |
|
Luiz Felipe Scolari, zwany Felipão (Duży Felipe) – (ur. 9 listopada 1948 w Passo Fundo), brazylijski piłkarz i trener piłkarski. Po zdobyciu trzech Pucharów Brazylii i dwu Copa Libertadores, w 2001 roku otrzymał propozycję prowadzenia reprezentacji Brazylii, z którą kilka miesięcy później na Mundialu 2002 wywalczył mistrzostwo świata. Po tym zwycięstwie został selekcjonerem drużyny narodowej Portugalii i wkrótce potem wprowadził ją do światowej czołówki: po radykalnej przebudowie kadry zdobył wicemistrzostwo Europy (2004) i czwarte miejsce na Mundialu 2006. W lipcu 2008 objął stanowisko menedżera Chelsea Londyn. 9 lutego 2009 został zwolniony ze stanowiska szkoleniowca londyńskiego klubu[1]. Od 2009 jest trenerem klubu z Uzbekistanu - Bunyodkor Taszkent.
Spis treści |
[edytuj] Kariera piłkarska
Jako piłkarz grał w brazylijskich klubach drugiej i trzeciej ligi. Karierę sportową zakończył w wieku trzydziestu trzech lat.
[edytuj] Kariera szkoleniowa
Jego przygoda trenerska, trwająca od początku lat 80., przez pierwszą dekadę przyniosła mu wiele rozczarowań. Nie odnosił sukcesów, poza tym propozycje, jakie otrzymywał, pochodziły najczęściej od prezesów klubów niższych lig. Dlatego też w 1988 udał się na dwuletnią emigrację do Kuwejtu, w którym zdobył swoje pierwsze trofeum – Puchar kraju. Przez kilka miesięcy prowadził nawet drużynę narodową Kuwejtu, ale szybko zrezygnował i w 1991 wrócił do Brazylii.
Lata 90. to nowy etap w jego trenerskiej karierze. Scolari stał się specjalistą od osiągania dużych sukcesów ze słabymi klubami. Już w 1991 sięgnął po Puchar Brazylii z Criciuma EC, a w latach 1993-96, prowadzone przez niego niezbyt wysoko notowane Gremio Porto Alegrense, najpierw powtórzyło ten sukces, po czym zdobyło mistrzostwo kraju oraz puchar dla najlepszej drużyny Ameryki Południowej – Copa Libertadores. Po tych sukcesach Scolari wyjechał na krótko do Japonii. Po powrocie, w 1998, po raz trzeci w swojej karierze zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Brazylii, tym razem z Goi-s EC. W drugiej połowie 1998 pierwszy raz został zatrudniony w klubie z czołówki ligi brazylijskiej – w Palmeiras Sao Paulo. W czasie rocznej pracy doprowadził go do triumfu w Copa Libertadores.
W 2001, na siedem miesięcy przed Mundialem 2002 zastąpił Emersona Leão na stanowisku selekcjonera reprezentacji canarinhos. W czasie mistrzostw Brazylijczycy grali skutecznie i prezentowali widowiskowy styl gry, i bez większych problemów zdobyli tytuł mistrza świata. Scolari, który miał niemały wpływ na doprowadzenie do pełnej formy Ronaldo, swoją drużynę zbudował wokół młodych i niedoświadczonych piłkarzy, z których wielu po mistrzostwach zostało wykupionych przez najlepsze kluby Europy (Ronaldinho, Gilberto Silva, Roque Junior).
Po meczu finałowym z Niemcami zrezygnował i przez kolejnych kilka miesięcy starannie przebierał w propozycjach pracy. Zdecydował się na objęcie sterów reprezentacji Portugalii. Najpierw wbrew opinii prasy pozbył się z kadry starszych zawodników, a później doprowadził ją do wicemistrzostwa Europy. W 2006 wywalczył z nią czwarte miejsce na Mundialu w Niemczech.
Scolari został zdyskwalifikowany za udział w incydencie po meczu Portugalczyków z Serbami w Lizbonie, 12 września 2007 (1:1), kiedy to uderzył obrońcę drużyny serbskiej, Ivicę Dragutinovicia. Brazylijski szkoleniowiec, w wyniku sankcji UEFA, nie mógł prowadzić portugalskiej reprezentacji w trzech meczach eliminacyjnych ME. Ta jednak zakwalifikowała się do turnieju finałowego, w trakcie którego ogłoszono, iż Scolari zostanie następcą Avrama Granta na stanowisku trenera Chelsea F.C.[2].Scolari został zwolniony ze stanowiska trenera Chelsea ze skutkiem natychmiastowym.
W 2009 roku Scolari podspisał kontrakt z klubem Bunyodkor Taszkent.
[edytuj] Sukcesy szkoleniowe
- Puchar Kuwejtu 1990 z Al-Qadsia
- Puchar Brazylii 1991 z Criciuma EC
- Puchar Brazylii 1994, mistrzostwo Brazylii 1996 oraz Copa Libertadores 1995 z GPA
- Puchar Brazylii 1998 z Goi-s EC
- Copa Libertadores 1999 z Palmeiras
- mistrzostwo świata 2002 z reprezentacją Brazylii
- wicemistrzostwo Europy 2004 oraz IV miejsce na Mundialu 2006 z reprezentacją Portugalii
Przypisy
| poprzednik: Emerson Leão |
Selekcjoner w latach 2001-2002 |
następca: Carlos Parreira |
| poprzednik: António Oliveira |
Selekcjoner w latach 2003-2008 |
następca: Carlos Queiroz |
| poprzednik: Avraham Grant |
Trener Chelsea F.C. 2008-2009 |
następca: Guus Hiddink |
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||||||||
|
|||||||||||
|
|||||||
