Luiz Felipe Scolari

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Luiz Felipe Scolari
Luiz Felipe Scolari.jpeg
Imię i nazwisko Luiz Felipe Scolari
Data i miejsce
urodzenia
9 listopada 1948
Passo Fundo, Brazylia
Pseudonim Felipão, Big Phil
Pozycja obrońca
Informacje klubowe
Obecny klub Grêmio (trener)
Kariera juniorska
1966–1973 Aymoré de São Leopoldo-Rio Grande
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1973–1979
1980
1980–1981
1981
Caxias
Juventude
Novo Hamburgo
Alagoano
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1982
1982–1983
1983
1984–1985
1986
1986–1987
1987
1988
1988–1990
1990
1991
1991
1992
1993–1996
1996–1997
1997–2000
2000–2001
2001–2002
2003–2008
2008–2009
2009–2010
2010–2012
2012–2014
2014–
Alagoano
Juventude
Brasil Pelotas
Al-Shabab
Brasil Pelotas
Juventude
Grêmio
Goiás
Al Qadisiya
 Kuwejt
Criciúma
Al-Ahli
Al Qadisiya
Grêmio
Júbilo Iwata
Palmeiras
Cruzeiro
 Brazylia
 Portugalia
Chelsea
Bunyodkor
Palmeiras
 Brazylia
Grêmio

Luiz Felipe Scolari (wym. [luˈis fɪˈɫipɪ skˈlaɾi], ur. 9 listopada 1948 w Passo Fundo) – brazylijski trener piłkarski i były piłkarz w ojczyźnie znany także jako Felipão (Duży Felipe).

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Jako piłkarz grał w brazylijskich klubach drugiej i trzeciej ligi. Karierę sportową zakończył w wieku trzydziestu trzech lat.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Jego przygoda trenerska, trwająca od początku lat 80., przez pierwszą dekadę przyniosła mu wiele rozczarowań. Nie odnosił sukcesów, poza tym propozycje, jakie otrzymywał, pochodziły najczęściej od prezesów klubów niższych lig. Dlatego też w 1988 udał się na dwuletnią emigrację do Kuwejtu, w którym zdobył swoje pierwsze trofeum – Puchar kraju. Przez kilka miesięcy prowadził nawet drużynę narodową Kuwejtu, ale szybko zrezygnował i w 1991 wrócił do Brazylii.

Lata 90. to nowy etap w jego trenerskiej karierze. Scolari stał się specjalistą od osiągania dużych sukcesów ze słabymi klubami. Już w 1991 sięgnął po Puchar Brazylii z Criciuma EC, a w latach 1993–96, prowadzone przez niego niezbyt wysoko notowane Gremio Porto Alegrense, najpierw powtórzyło ten sukces, po czym zdobyło mistrzostwo kraju oraz puchar dla najlepszej drużyny Ameryki PołudniowejCopa Libertadores. Po tych sukcesach Scolari wyjechał na krótko do Japonii. Po powrocie, w 1998, po raz trzeci w swojej karierze zwyciężył w rozgrywkach o Puchar Brazylii, tym razem z Goi-s EC. W drugiej połowie 1998 pierwszy raz został zatrudniony w klubie z czołówki ligi brazylijskiej – w Palmeiras Sao Paulo. W czasie rocznej pracy doprowadził go do triumfu w Copa Libertadores.

W 2001, na siedem miesięcy przed Mundialem 2002 zastąpił Emersona Leão na stanowisku selekcjonera reprezentacji canarinhos. W czasie mistrzostw Brazylijczycy grali skutecznie i prezentowali widowiskowy styl gry, i bez większych problemów zdobyli tytuł mistrza świata. Scolari, który miał niemały wpływ na doprowadzenie do pełnej formy Ronaldo, swoją drużynę zbudował wokół młodych i niedoświadczonych piłkarzy, z których wielu po mistrzostwach zostało wykupionych przez najlepsze kluby Europy (Ronaldinho, Gilberto Silva, Roque Junior).

Po meczu finałowym z Niemcami zrezygnował i przez kolejnych kilka miesięcy starannie przebierał w propozycjach pracy. Zdecydował się na objęcie sterów reprezentacji Portugalii. Najpierw wbrew opinii prasy pozbył się z kadry starszych zawodników, a później doprowadził ją do wicemistrzostwa Europy. W 2006 wywalczył z nią czwarte miejsce na Mundialu w Niemczech.

Scolari został zdyskwalifikowany za udział w incydencie po meczu Portugalczyków z Serbami w Lizbonie, 12 września 2007 (1:1), kiedy to uderzył obrońcę drużyny serbskiej, Ivicę Dragutinovicia. Brazylijski szkoleniowiec, w wyniku sankcji UEFA, nie mógł prowadzić portugalskiej reprezentacji w trzech meczach eliminacyjnych ME. Ta jednak zakwalifikowała się do turnieju finałowego, w trakcie którego ogłoszono, iż Scolari zostanie następcą Avrama Granta na stanowisku trenera Chelsea F.C.[1] Scolari został zwolniony ze stanowiska trenera Chelsea 9 lutego 2009 roku ze skutkiem natychmiastowym po remisie 0:0 w meczu ligowym z Hull City.

W 2009 roku Scolari podspisał kontrakt z klubem Bunyodkor Taszkent. Od 2010 roku był trenerem Palmeiras z którego został zwolniony 14 września 2012 roku.

Od 28 listopada 2012 był ponownie trenerem reprezentacji Brazylii. Po mistrzostwach świata w 2014 podał się do dymisji, a następnie ponownie objął drużynę Gremio.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

  • Puchar Kuwejtu 1990 z Al-Qadsia
  • Puchar Brazylii 1991 z Criciuma EC
  • Puchar Brazylii 1994, mistrzostwo Brazylii 1996 oraz Copa Libertadores 1995 z GPA
  • Puchar Brazylii 1998 z Goi-s EC
  • Copa Libertadores 1999 z Palmeiras
  • mistrzostwo świata 2002 z reprezentacją Brazylii
  • wicemistrzostwo Europy 2004 oraz IV miejsce na Mundialu 2006 z reprezentacją Portugalii
  • Puchar Brazylii 2012 z Palmeiras
  • Puchar Konfederacji 2013 z reprezentacją Brazylii

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy