Lukusta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lukusta, Lokusta[1] (zm. 69) - rzymska zawodowa trucicielka; jej postać jest opisana w Rocznikach autorstwa Tacyta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodziła z Galii. Mieszkała w Rzymie niedaleko wzgórza Awentyn, gdzie cieszyła się poprawną opinią wśród sąsiadów. Dwa dni w tygodniu przyjmowała do siebie kochanka - wysokiej rangi urzędnika odpowiedzialnego w Rzymie za rejestr zgonów. Została wdową po tym, jak otruła znęcającego się nad nią w brutalny sposób męża alkoholika[2]. W swoim trucicielskim procederze czerpała ogromne zyski od najzamożniejszych osób, jednocześnie rozdając za darmo swoje ekstrakty klientom nie posiadającym żadnych pieniędzy. Również i mikstury przygotowywała w różnorodnych wersjach, od szybko do bardzo wolno działających, jedne zdolne do zatrucia organizmu na bardzo długi, więcej niż kilkuletni okres, inne zaś wywoływały uczucie potężnego bólu. Wyrabiała specyfiki duszące ofiarę i deformujące jej twarz, przyprawiające o ślepotę albo powodującą patologiczne działanie w umyśle ofiary, która zaczynała pod wpływem substancji poruszać się na czworakach i szczekać.

Z jej usług korzystały m.in. kobiety w celu likwidowania swoich rywalek w miłosnych utarczkach, z czasek jednak zyskała znaczącą sławę i wpływy polityczne, gdy rozpoczęła współpracę z rzymskimi kręgami dworskimi. Valeria Messalina (pierwsza żona cesarza Klaudiusza) zaopatrzyła się u niej w truciznę przeznaczoną dla naprzykrzającego się jej byłego partnera seksualnego, następnie wynajęta przez Agrypinę Młodszą otruła samego Klaudiusza, lecz szczyt swojej przestępczej kariery osiągnęła wykonując zlecenia jego następcy - cesarza Nerona. Wówczas zgodnie z jego zaleceniami podała truciznę Brytanikowi. Pierwsza próba jego zamordowania nie powiodła się, przez co Neron własnoręcznie wymierzył jej karę chłosty, jednak po skomponowaniu nowej dawki Brytanik zginął, a Lukusta powróciła do łask cesarza, który uczynił ją posiadaczką ziemską i zezwolił na prowadzenie swoistej szkółki trucicielskiej, tzn. na przekazywanie wiedzy o swoim "fachu" chętnym uczniom.[3] Usiłowała również zamordować przy użyciu trucizny samego Nerona.

W 68 Neron został obalony przez wojskowy zamach stanu kierowany przez Galbę, po czym uciekając popełnił samobójstwo, zaś Galba zajął jego miejsce na tronie cesarskim i przystąpił do rozprawy z osobistościami wywodzącymi się z otoczenia upadłego cesarza. Ofiarą tej czystki padła sama Lukusta, która została stracona.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Lukusty

Przypisy

  1. Aleksander Krawczuk, Neron, Warszawa 1988, s. 90.
  2. José María López Ruiz, Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata tłum. Agata Ciastek,, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 58.
  3. José María López Ruiz, Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata tłum. Agata Ciastek,, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 59.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • José María López Ruiz, Tyrani i zbrodniarze. Najwięksi nikczemnicy w dziejach świata tłum. Agata Ciastek,, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2006, s. 58-59.