Lulaw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lulaw – w judaizmie gałąź palmy daktylowej, a także cały świąteczny bukiet złożony oprócz takiej gałęzi z hadasim (trzy gałązki mirtu), arawot (dwie gałązki wierzby) i odmiany cytronu zwanej etrog, używany podczas obchodów święta Sukkot.

Poszczególne rodzaje gałązek drzew mają znaczenie symboliczne: etrog – doskonałość i sprawiedliwość Abrahama; palma – ofiarę Izaaka; mirt – Jakuba i jego liczne potomstwo, gdyż symbolizuje on płodność i miłość; wierzba – Józefa, który spośród 12 braci zmarł pierwszy. Wierzba bowiem najszybciej usycha. Jest ona także symbolem życiodajnej wody[1][2].

W czasie obchodów święta Sukkot w synagodze codziennie obchodzi się z lulawem bimę (siódmego dnia siedmiokrotnie) i również codziennie, z wyjątkiem szabatu, odmawia się nad nim specjalne błogosławieństwo. Podczas Hallelu rabin potrząsa bukietem świątecznym na cztery strony świata oraz w górę i w dół, jako symbol wszechobecności Boga.

Przypisy

  1. Por. M. Rosik: Dni świąteczne nakazane w Prawie. s. 117.
  2. N. Kameraz-Kos: Święta i obyczaje żydowskie. s. 75.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kameraz-Kos N.: Święta i obyczaje żydowskie. Warszawa: 2000.
  • Polski słownik judaistyczny, red. Zofia Borzymińska i Rafał Żebrowski, Warszawa 2003, Prószyński i Spółka, ISBN 83-7255-175-8
  • Rosik M.: Dni świąteczne nakazane w Prawie. W: Judaizm u początków ery chrześcijańskiej. Wrocław: TUM, 2008, s. 94-126, seria: Bibliotheca Biblica. ISBN 978-83-7454-078-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]