Lunar Orbiter 1
| Lunar Orbiter 1 | |
|---|---|
| Zaangażowani | |
| Indeks COSPAR | 1966-73A |
| Rakieta nośna | Atlas-Agena D |
| Cel misji | Księżyc |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Okrążane ciało niebieskie | Księżyc |
| Perycentrum | 40,5 km |
| Apocentrum | 1866,8 km |
| Okres obiegu | 208,1 |
| Nachylenie | 12,2° |
| Czas trwania | |
| Początek misji | 10 sierpnia 1966 (19:26[1] UTC) |
| Data lądowania | 29 października 1966 |
| Wymiary | |
| Wymiary | wysokość 1,68 m, średnica u podstawy 1,52 m |
| Masa całkowita | 385,6 kg |
Lunar Orbiter 1 – pierwsza z bezzałogowych sond programu Lunar Orbiter. Został zaprojektowany przede wszystkim do sprawnego fotografowania powierzchni Księżyca oraz ustalenia odpowiedniego i bezpiecznego miejsca na lądowania załogowych misji z programu Apollo. Był także przystosowany do pomiarów natężenia promieniowania kosmicznego.
Satelita został wystrzelony 10 sierpnia 1966[2]r. o godzinie 19:31. Próbnik 14 sierpnia 1966 po przeprowadzeniu korekty trajektorii lotu wszedł na orbitę okołoksiężycową o wys. 188/1863 km, okresie orbitalnym 217,2 min oraz inklinacji 12,2° (później 40/1812 km, 208 min). Dopiero podczas 26 okrążenia (18 sierpnia) Lunar Orbiter rozpoczął przekazywanie zdjęć na Ziemię. 30 sierpnia 1966 r. przekazywanie zdjęć zakończyło się[3].
W sumie wykonano 187 fotografii wysokiej i 42 średniej rozdzielczości, obejmujące ok. 5 milionów kilometrów kwadratowych powierzchni Księżyca. Większość danych była zbierana w celu przygotowania następnych misji.
Orbita sondy była śledzona aż do chwili, gdy po jego 577-tej orbicie na przewidziane polecenie 29 października 1966 r. uderzyła w powierzchnię o współrzędnych 7°N 161°E, a więc na wschód od Morza Moskiewskiego (po niewidocznej stronie Księżyca z Ziemi).
Przypisy
- ↑ "Encyklopedia Geograficzna Świata - Wszechświat; wyd. OPRES, Kraków 1997 ISBN 83-85909-29-X"
- ↑ "Encyklopedia Geograficzna Świata - Wszechświat; wyd. OPRES, Kraków 1997 r. ISBN 83-85909-29-X"
- ↑ Edmund Staniewski: 15 lat podboju kosmosu. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974.
|
|||||||