Luneta Keplera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Luneta Keplera – luneta astronomiczna, opisana po raz pierwszy przez Johannesa Keplera. Składa się z obiektywu i okulara (obu o dodatniej zdolności zbierającej) tak względem siebie położonych, że ognisko obrazowe obiektywu pokrywa się z ogniskiem przedmiotowym okulara. Przysłonę aperturową stanowi oprawa obiektywu. Jej obraz dawany przez lunetę jest jej źrenicą wyjściową; w niej powinno być umiejscowione oko. W zależności od oświetlenia średnica źrenicy oka może się zmieniać od 2 mm do 8 mm i to ona w praktyce decyduje o aperturze lunety, a więc i o jej jasności. Konstruowanie lunety o zbyt dużej średnicy przysłony aperturowej nie ma sensu, gdyż i tak część wiązki światła przechodzącej przez lunetę zostanie zatrzymana przez ograniczenie źrenicy oka i nie będzie brała udziału w tworzeniu obrazu.

Wzory[edytuj | edytuj kod]

Powiększenie wizualne lunety określa wzór:

\Gamma = {\operatorname{tg}(w') \over \operatorname{tg}(w)} = {f'_1 \over f'_2}

co jest równe stosunkowi średnicy przysłony aperturowej i źrenicy oka.

Obraz w lunecie[edytuj | edytuj kod]

Obraz wynikowy w lunecie Keplera jest odwrócony i jeżeli luneta ta ma być używana jako lornetka, to musi zostać wyposażona w system odwracania biegu promieni (np. pryzmaty Porro).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Nowak, Marek Zając: Optyka elementarna, Wrocław 1998, str. 112-113