Luperkalia
| Luperkalia | |
 Wilczyca karmiąca Romulusa i Remusa |
|
| Dzień | 14-15 lutego |
| Kraje | Republika rzymska |
| Typ święta | rzymskie |
| Religie | starożytnego Rzymu |
| Zwyczaje | składanie ofiar |
| Symbole |
Romulus i Remus |
| Podobne święta | Walentynki |
Luperkalia – dawne rzymskie święto religijne ustanowione przez Euandrosa i obchodzone 15 lutego, a właściwie 14-15 lutego, z Dniem św. Walentego włącznie. Pierwotnie poświęcone Luperkusowi, pasterskiemu bogu plemion italskich chroniącemu przed wilkami. Obchodzono je w jaskini Lupercal na Palatynie, gdzie według wierzeń legendarni założyciele Rzymu, bliźniacy Romulus i Remus, byli karmieni przez wilczycę.
Składano ofiary, a kapłani nazywani Luperkami (łac. Lupercii, od lupus, 'wilk', lupa, 'wilczyca'), ubrani w skórę świeżo zabitego kozła, obiegali wzgórze Palatynu i uderzali przechodniów rzemieniami (tzw.februa) ze skór zwierząt ofiarnych, co miało kobietom gwarantować płodność[1].
Znaczącą rolę podczas Luperkaliów odgrywał kult Fauna – rzymskiego bóstwa, pół człowieka, pół kozła.
Wśród związanych z nimi rzymskich legend znajdujemy tę o Faustulusie, pasterzu, który miał znaleźć bliźniaków w wilczym legowisku i zabrać do swojego domu, gdzie mieli zostać wychowani przez jego żonę, Akkę Laurentię.
Pod koniec V wieku papież Gelazy I zniósł Luperkalia. Istnieje teoria, że na miejsce Luperkaliów Gelazy ustanowił Święto Oczyszczenia Maryi, (obecnie Święto Ofiarowania Pańskiego).
Luperkalia stanowią prawdopodobnie pierwowzór dzisiejszych Walentynek[2].
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Mirosław Kocur (tatrolog): We władzy teatru - rozdział I, Rzym jako teatr (4. Akcja). Strona prywatna. [dostęp 2012-05-01].
- ↑ Dla spragnionych miłości. W: Thomas J. Craughwell: Święci na każdą okazję. 101 najskuteczniejszych niebiańskich patronów. Sandomierz: Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu, 2006, s. 359-360. ISBN 83-7300-747-4. (pol.)
Bibliografia [edytuj]
- Luperkalia na WIEM (encyklopedia)
- WALENTYNKI - Junona 14 lutego - Luperkalia Szczerze Zakochanych na portalu Stowarzyszenia Macierz
